Een fietspad, erbarme dich en met de stroom mee gaan

7A95E627-C3E0-4178-9AB7-1E62603F1442Ik realiseerde me pas vandaag dat Pasen dit jaar op 1 en 2 april valt. Natuurlijk zag ik wel de chocolade eitjes in de winkel liggen of het geel van de servetten en de tafelkleden opgestapeld in de schappen. Uiteraard zag ik de reclame over ‘The Passion’ voorbijkomen als vercommercialisering van een gebeurtenis. Maar dat van 1 en haar broertje 2 april was ik me niet bewust.

Gisteren fietste ik met een opgeruimd gevoel naar de stad en vooral naar de boekhandel. Niet alleen op jacht naar een kunstboek maar ook om het boekenweekgeschenk met open armen in ontvangst te nemen. Natuurlijk genoot ik van het prachtige voorjaarsweer. Uiteraard fietste ik met het verkeer mee. In de goede en juiste richting dus.

Op het fietspad, ingericht en bedoeld als pad voor eenrichtingsverkeer werd ik al snel tot opletten gemaand door tegenliggers. Van ontspannen rust was geen sprake. Niet alleen jongeren maar zeker ook ouderen fietsten rücksichtslos zonder op of om te kijken me tegemoet. Tijdens het passeren was er het gevoel van ‘dat moet ik toch lekker zelf weten’. Maar dat laatste kan ook mijn invulling zijn. Feit is wel dat hetzelfde gedrag, tegen het verkeer in, ook werd gebezigd door drie gebruikers van een scootmobiel.

Ik moet bekennen, er zit nog een beetje geloof in mij. Wees gerust, het zijn niet meer dan kleine stukjes of flarden. Restanten van toen, snippers van ooit, maar toch. Niet alleen bezoek ik als welopgevoede toerist een kerk tijdens vakantie of een dagje uit in een vreemde en nieuwe stad, ook moet ik eens per jaar naar de Matthäus-Passion (J.S. Bach) luisteren. Gewoon omdat het zo mooi en bijzonder is, gevuld met energie en oproepende beelden. Met name en vooral het gevoel van samenzijn kan me grote hoogte laten stijgen, gevoelsmatig dan. Uiteraard is het hoogtepunt het prachtige ‘Erbarme dich’.

Erbarme dich, mein Gott. Help en vooral bescherm hen die met de stroom mee fietsen.