Fantasie, de Efteling en Max

2015-04-04-2118-002En opeens ontstaat er dan, na een aantal bewerkingen, veranderingen en samenvoegen een compleet ander beeld. Het oorspronkelijke is vervaagd maar speelt nog wel mee. Het heeft nog wel, zij het uiterst bescheiden, een rol.

Photoshoppen. Als werkwoord gebruikend kan ik als het ware door mijn Photo’s hoppen, op zoek naar beelden die de moeite waard zijn voor verdere bewerking. Als gebruiker van het software programma heb ik er ook enorm veel lol en plezier aan. Ik kan knippen, plakken of kleuren. Ik kan transformeren, aanpassen, vergroten of een foto croppen. Ik kan de foto omzetten in zwart-wit of expres de kleuren intenser laten lijken. Photoshoppen is stappen in een boeiende wereld van mogelijkheden en keuzes. Photoshop is als een pretpark.

Bezig zijn met een foto van een detail levert soms verrassende ontdekkingen op. De stam van een dode boom wordt langzaam opgevreten. Allerlei insecten doen zich tegoed aan smakelijke kost.

Kopiëren, kantelen en samenvoegen gaan soms samen met een gevoel van voilà..! Voor mij is dat smakelijke kost. In beeld verschijnt er opeens een mannetje met ogen, een plat geslagen neus en een mond. Hij heeft ook een hoedje op dat een grappige vorm heeft, zijn armen lijken gestopt in beweging. Wenkbrauwen lijken omhoog te gaan alsof hij me met verbazing aankijkt. Wat mij betreft ga je je als lezer en kijker helemaal te buiten aan wat je ziet en wat je verder nog opvalt. Onze menselijke fantasie is wat dat betreft eindeloos en een groot goed om te koesteren.

Gisteren zag ik een leuke reclame op de televisie. Vóór in de klas en met het gezicht naar de andere kinderen toe gericht sprak een jongetje. Het enthousiasme en zijn verbazing spatte van het beeld. Achter hem hing een bord met daarop de tekst “Welkom Max”.

“Ik kom uit een land waar bomen kunnen praten..! Er snel opvolgend klinkt het “Echt…”” Vervolgens vertelt hij aan de andere kinderen dat hij met reusachtige draken heeft gevochten en dat hij met trollen en elfjes speelde. Ik voelde dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen. Het kind in mij werd aangesproken en aangeraakt.

Ik heb een foto gemaakt van een deel van de stam van een boom. De schors valt er langzaam en stukje voor stukje af. Kleuren komen tot leven en nieuwe niet meer bedekte vormen zien zon en daglicht. Tijdens het bewerken en transformeren van het beeld kwam er opeens een mannetje te voorschijn. En ik? Ik ben nog vol verbazing.

Ik wil weer eens naar de Efteling. Zullen we snel gaan Max?

Je gelooft het of niet, maar ik heb een zoon die al zijn hele leven dol is op de Efteling. Zijn naam is Max.
Echt waar..!

Fijne en fantasierijke Paasdagen.