Extase, exotisch en de muziek van Ennio Morricone

The MissionVoortgeblazen stof. Zinderende warmte met trillingen die zo intens waren dat je het werkelijk in de bioscoop voelde. De gevonden humor van een gevangen vlieg in de loop van een revolver. Het wachten op een verlaten station in het midden van nergens dat ergens was. De tot op het bot snijdende harmonica, de wraak. Hemel op aarde, hel in het wilde westen.

Gisteren kwam het bericht voorbij dat Ennio Morricone was overleden. Een val, hoog op leeftijd, een zeer rijk leven. In stilte heb ik hem even bedankt voor die mooie muzikale momenten die het leven zo wonderlijk uitdagend maken.

De filmmuziek van Once upon a time klonk in mijn huiskamer. Net als die van The Mission waarvan Gabriel’s Oboe je tot in het diepst van je zijn kan raken. Beelden van een uitgestrekte oerwoud en haar bewoners, de jezuïeten en het geloven in waren op reis langs het netvlies. De film was niet alleen indrukwekkend en mooi maar wekt bij nog altijd enige woede op. Het bezetten van land door de Portugezen (het had ook zomaar een ander land kunnen zijn) en de uitbuitende slavenhandel is duidelijk iets waar we nu wereldwijd nog de gevolgen van dragen.

Extase, exotisch. Verlaten en de uitgestrektheid van het landschap. Verhalen vertellen en ook aanhoren plus voelen. In onze versteende samenleving smeult gelukkig nog altijd dat vuur dat we zo broodnodig hebben. Dat vuur dat onmiskenbaar met de mens is verbonden.

Oh Ennio Morricone, Maestro. Gij hebt ons zoveel moois gegeven. De muziek is als tot leven gekomen schilderijen die al zachtjes het leven lieten zien zoals het leven kan zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *