Een eenzaam rendier, sociale woningbouw plus Gilbert and George

CD4C10BD-C1D7-40A9-BB77-41963A53DBFDIk woon in een wijk met veel sociale woningbouw. Een wijk zonder al te veel money, menselijke pretenties, uitdagingen of poeha. Wel met leuke ontdekkingsmomenten. Of liever gezegd bijzondere.

Zo zag ik gisteren in het voorbijgaan een rendier van zachte stof. Op de vensterbank van zo maar een huis. Het rendier lag in onzichtbaar of niet aanwezig gras. Op een wit gelakte houten vensterbank. Als voorbode van een naderende winter en vooral van opgetuigde feestdagen. Het verbeelde dier keek me glazig met zijn twee nepogen aan. Het geheel had de pretentie van ontroerend.

In de supermarkt, daar waar het personeel het niet al te best schijnt te hebben, heerste een maandagstilte. Rijen wijn en toastjes wisselden af met bier en zoutjes. Opgestapelde pakken koekjes waren hun zin kennelijk verloren. Zakken zwarte drop verloren hun verdere glans op het moment dat ik ze links liet liggen.

De afdeling honden en kattenvoer is best groot in de winkel. Komt omdat er ook relatief veel honden en katten in de wijk wonen. Wat ook weeer logisch is. Samen met de kabouters en andere leuke tuinbeelden vormen ze een kleurrijk contact met de mensen.

Ergens bij een flat, daar waar mensen vaak doorstromen naar een ander en beter huis, zag ik een bankstel staan. Een driezitter plus twee losse stoelen. Een setje dus. Zwaar. Niet alleen vanwege de gebruikte houtsoort maar ook vanwege de uitstraling. De flatjes zijn niet groot. Niet groot genoeg voor een of meerdere honden en katten of zware bankstellen.

Een moment tijdens mijn wandeling dacht ik aan Gilbert en George. Die bijzondere kunstenaars die in Londen wonen. In een oud Victoriaans huis, in een boeiende wijk en temidden van kleurijke mensen. Daar werken ze, doen ze hun ding en leven ze voor en met de kunst.

’Underneath the Arches‘. De melodie uit de performance van G & G kwam als vanzelf. Mijn tred was vederlicht. Het was tijd voor thee met een goedkoop en droog biscuitje.