Droomtijd, de Dalai Lama en een Afribol

Dalai LamaWe hebben geen subsidierelatie met dit museum. Was het woord, lees vakjargon, niet gebruikt in een artikel dat triestheid herbergt dan had ik er best om kunnen lachen.

De gemeente Utrecht reageerde met ‘geen subsidierelatie’ op de vraag over uhoe en wat. Feit is dat het Aboriginalmuseun in de Domstad moet sluiten want het geld van de particuliere geldschieters is op. Dus gaan de kunstwerken met daarin verbeelde droomtijd en andere begrippen uit de mythologie van de Aboriginals op reis. Waarnaar toe weten ze in Utrecht nog niet, maar het museum gaat in ieder geval dicht.

Bij Albert Heijn en dan met name in de ’to go’ winkels op diverse stations is iets heel anders aan de hand. Daar verkopen ze tijdens deze laatste dagen van 2016 Afribollen. Een deegsnack maar dan exotisch. Rozijnen, Cayennepeper en rumaroma. Met aan de buitenkant heerlijke kokos. Een deel van de opbrengst van de Afribollen gaat naar een goed doel. Zorgen dat vrouwen in Kameroen qua reizen in staat worden gesteld om in een ziekenhuis te kunnen bevallen.

Ik wordt altijd een beetje overvallen door weemoed en nostalgie rondom deze laatste dagen in zo’n bijna afgelopen jaar. Op straat is het ook een tikkeltje merkbaar, of het moet mijn interpretatie zijn. Ik zag gisteren op een paar verschillende plekken mensen met verhuisdozen in de weer, zag al enkele afgetuigde en afgedankte kerstbomen aan de straat liggen en hoorde knallers afgaan als was het het begin van een burgeroorlog. Hoorde hits bij de Top 2000, slaakte af en toe een zucht en dacht aan voorbijgevlogen jaren.

Las ook nog een mooie tekst. Kende hem al maar niet gerelateerd aan en op die plek. De Dalai Lama schreef het ooit. Over de westerse mens, over gezondheid, de toekomst en het heden. Mocht je geïnteresseerd zijn dan klik je maar op de foto.

Het bijzondere van de plek is dat daar, tot aan een paar jaar geleden, er de Rabobank zetelde. Althans een filiaal ervan. Het andere mooie is het feit dat er nu ‘Multidag’ haar activiteiten heeft. Het is een plek geworden waar oudere Hindoestanen, Afro-Surinamers, Javanen, Chinezen, Antilianen, Turken, Marokkanen, Indonesiërs en Nederlanders zorg krijgen en er een dagbesteding hebben.

Langzaam slenter ik ondertussen, muzikaal gezien, van Wuthering heights en Space Odity naar Walk on the Wild side. Kuier ik van Pink Floyd’s Money naar Monty Python’s Always look at the bright side of life. Passeer ik het mooie en indrukwekkende hotel in California om uiteindelijk te belanden in de opera achtige setting van Freddie en zijn vrienden.

Is this the real life?/ Is this just fantasy?/ Caught in a landslide/ No escape from reality/ Open your eyes/ Look up to the skies and see

Mama Mia. Mama Mia, Mama Mia…Let me go…

Kom maar op met dat frisse en kleurrijke 2017!!