Diepe dalen, de fotografie en statige bergen

36778FF4-C372-48A3-9330-0CB2FABDFB0ANatuurlijk zag ik de staatsiefoto’s, plus de wat lossere gezinsfoto’s, ook voorbij komen. En uiteraard vond ik er ook wat van. Wie niet?!

Dat is het mooie van beelden. Dat je er altijd wel van vindt. Of het nou onder dwang gebeurt of zomaar in ontspannen toestand? Beelden hebben het in zich om er wat van te vinden. Een beetje vergelijkbaar met politiek. 

Mooi was de staatsiefoto. Prachtig was het beeld van het gezin. In beweging en naar de camera en bijna dansend van glamoureuze statigheid. De wapperende haren gaven een swingende indruk. In kon me zo voorstellen dat er in huize Oranje per jaar flink wat haarborstels worden versleten.

Mooi. Dat was het wel zo’n beetje. Mooi en stijlvol. Verder kwam ik niet. Passend in het tijdperk van d.m.v. speciaal ontworpen filters bijgewerkte selfie’s en opgepoetste profielen op social-media.

Compleet anders, en ik moet toegeven ook redelijk opgepoetst, waren de foto’s die eerder op de dag voorbijkwamen. Ze waren niet alleen van een andere orde, maar hadden ook een compleet ander onderwerp. Ik zag ze voorbij komen in een documentaire over het leven en werk van fotograaf Ansel Adams. De man die ik tijdens mijn vroegere fotografiecursus of workshop wel moest laten zien.

Ik zag bergen in zilverachtig licht. Watervallen en bomenrijen wisselden elkaar af. In beeld vastgelegde bomen, dood of levend, hadden iets wonderschoons. Vergezichten waren eindeloos en adembenemend.

Ik voelde me kleiner worden. Alsmaar. Nee, nietig is een beter woord. Nietig en toch groots. Dat kwam door het spirituele karakter dat sommige foto’s in zich hadden en meedroegen. Nietig vanwege het zich alsmaar uitstrekkende landschap plus optelsom van de energie die Ansel er aan toevoegde. Groots omdat ik voel dat ik deel uitmaak van het groter geheel! 

Ansel Adams. De man die niet alleen het Yosemite National Park in beeld bracht maar ook de benaming ‘Wildernis’ opnieuw inkleurde. 

We moeten zuinig zijn op onze natuur. Erg zuinig. En liefdevol omgaan met wat ons nog rest. Die (spirituele)boodschap klinkt na al die jaren nog krachtig in zijn werk door. Als echo in een van diepe dalen. Als luide schreeuw vanaf een hoge bergtop.