Een debat, het proces en het proeven van de nieren

Mart van Zwam “We moeten elkaar echt de nieren proeven”.

Baudet-Rutte versus Rutte-Baudet. Misschien zouden ze voor zo’n televisiedebat, life, ook nog halve finales kunnen verzinnen. Dat doen ze tenslotte ook bij het songfestival. Ik zie de reclameblokken, voor en na, al voor me. Afgestemd op de doelgroep, dat spreekt voor zich.

Een zolderkamergeleerde die zit te fröbelen. Hoe de ideale wereld in elkaar steekt. Dat laatste kwam na de eerste zin. Maar na het woord fröbelen kon ik bijna niet stoppen met glimlachen. Lang leve de mens waar iets over te vertellen of te zeggen valt. Of zoals Herman Brood ooit zei: Ze kunnen beter over mijn fiets lullen dan over mijn lul fietsen. Slaat in dit geval als een tang op een varken, maar het klinkt wel zo grappig.

Men neme een wit vel aquarelpapier, smeert er een witte onderlaag op. Dan drie stukken aluminiumfolie opplakken, besmeren met diezelfde witte onderlaag. Dan wat olieverf, in dit geval gebrande omber, en voilà! Het begin is gemaakt, een uitgangspunt geboren, het proces volgt zichzelf. Als (tijdelijke)waarheid ontstaan door waarneming gevolgd door keuze.

We moeten elkaar echt de nieren proeven. Volgens OnzeTaal komt de zegswijze uit de Bijbel en staat ‘de nier’ voor het innigste van het gemoed.

Langzaam keek ik met een schuine blik naar het niet meer strak witte aquarelpapier. Als om te taxeren. Als om te proeven.

Verder, verder, verder. Alsmaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *