Het debat, het gekrakeel en zonder mondkapje naar Montmartre

Chaim Soutine- Modigliani Dag zoveel van de intelligente lockdown waar versoepeling staat te gebeuren maar waar ook de twijfel inmiddels toeslaat voerde naar Parijs. Montparnasse inruilen voor het geluid van debatteren is een mooie uitvlucht.

Geen gereis met mondkapjes al dan niet voorzien van een leuk design of zelfs reclame. Geen anderhalve meter afstand en gekrakeel omdat de trein te vol is en passagier weigeren uit te stappen. Geen laatste cijfers, geen gezeik daar weer over. Geen zichzelf tot viroloog en experts benoemen, geen ego’s, geen boze gezichten plus het gevoel van achtergesteld zijn.

Montparnasse lag er mooi bij zo in het volle licht van Mei. Gevels waren als kroonjuweel op een pand. Trottoirtegels verschenen als onderdeel en vlak in een compositie die menigeen het water in de mond zou laten lopen. Geopende winkelpanden ademden herinneringen waar zielsveel een diepere betekenis aanraakt.

Het beeldscherm opende namen als Picasso, Chagall en Max Ernst. Jean Cockteau verscheen in woorden. De vriendschap en het elkaar verbeelden van Chaïm Soutine en Amedeo Modigliani gaven een rijk en vol beeld. Veel is er gezegd en geschreven over die vullende periode in Parijs. Veel is er over nagedacht en uitgegeven.

Terug in mijn eigen stad waar overheidsregels voor de horeca zijn verandert in een man met de zeis en waar de financiële dood op de loer ligt zijn er ook kansen. Kans op een herstel. Wellicht in een nieuwe vorm. En op gepaste afstand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *