Dansende paardenstaarten, een DashCam en écht gras

2016-04-09-5486Terwijl de zon in mijn nek en op mijn achterhoofd zeer prettig aanvoelde hoorde ik het getik van samenspel. Een hockeybal en de stick in de handen van zorgden voor een heerlijk ritme. Uiteindelijk zijn het de kleine dingen die het ‘m uiteindelijk toch doen. Toegegeven, het klinkt afgezaagd en als een cliché, maar toch. Zonder oordeel kunnen kleine dingen grote impact hebben. Het ritmische getik kwam binnen, vond haar weg en werkte als een soort gratis medicatie. Niet dat ik aan de medicatie moest, maar toch. Het deed wat het moest doen.

Ik hoefde me niet om te draaien om het beeld te kunnen schilderen of schetsen. Dansende paardenstaarten en korte rokjes, twee handen om een stick, een bolle en een platte kant en het ontbreken van overgewicht.

Voor me en op een ander soort speelveld was een ander beeld waar te nemen. Lange en korte lijven, voetbalschoenen, een bal, zweterige jongens, twee doelen, krijtlijnen en een slecht geklede scheidsrechter. Dat laatste was een beetje een komisch gezicht. Kalend en op leeftijd. Klein van stuk, korte beentjes onder een te grote broek en te vaak gebruikte voetbalschoenen. Het shirt dat de man aanhad was tekort en spande zich in om de buik eronder te houden.

De lente deed in samenspel met de zon haar best om het iedereen naar de zin te maken. De voetballers en de scheidsrechter ook. Maar het lastige is dat er maar een ploeg kan winnen of het moet eindigen in een gelijk spel. 3-0 werd het voor ‘ons’. Gelukkig wel. Lente, de zon en een trotse vader. Een mooi trio.

Voor me speelden de jongens terwijl op het veld achter me de hockeywedstrijd was begonnen. Ik hoorde geschreeuw, roepen in hoge stemmetjes. Een weldaad voor het oor gezien de combinatie met de stick en de bal. Ik hoefde me niet om te draaien. Wilde dat ook niet. Voelde de vrouwenenergie over het veld haar weg zoeken en vinden.

Voor me waren de jongens druk in de weer. Nou ja, jongens. Verschillende ervan hebben al lang een rijbewijs en auto, wonen niet meer thuis, maar vooralsnog blijven het jongens. Of moet ik zeggen jonge honden? Hongerig en leergierig. Ambitieus op het niveau van bewijsdrang. Ik kreeg na de wedstrijd de vraag of ik een net geïnstalleerde DashCam wilde zien. 2016. We willen echt alles vastleggen.

Sportvelden zijn een wereld op zich. De wereld in het klein maar wel eentje waar zich grootse dingen afspelen. Een wereld waar energieën samen of los van elkaar stromen, opvattingen zich vormen en ideeën ontstaan.

Een DashCam. Langzamerhand, maar gestaag, neemt de techniek het over. Ze overvleugelt en dicteert, maar gelukkig zijn er nog die kleine dingen die het ‘m doen. Zoals een waterfles, zwarte schaduwen en witte krijtlijnen. En het kriebelen plus de geur van écht gras.

Fijne zondag.