Dag Slak, dag Intratuin, dag gulden snede

Slak Soms is je schaduw groter dan je zelf bent. Dit prachtexemplaar zat op het deksel van de groenbak. Aan de binnenkant. Langzaam bewoog de slak naar rechts, alsmaar verder. Eigen snelheid, eigen manier van leven in een wel hoogst opmerkelijke en bijzondere vorm.

Ik heb wel iets met slakken. Niet om te eten, maar gewoon. Misschien komt het ook wel door de snelheid en die mooie sprieten die zo parmantig in de lucht steken. Of omdat ze zo makkelijk te volgen zijn, heel anders dan de mens. Die is in zijn soort een stuk gecompliceerder.

Fotogeniek is een slak ook. Gemakkelijk in beeld te vangen. Tijd zat. Sluitertijd is een makkie. Instellen van diverse gereedschappen op de camera? Take your time!

Het allermooist, inclusief meest bijzondere, is toch wel het huis. Niet alleen vanwege het feit dat het een huis en dus ook thuis is. En wat dacht je van mobiel? Voor mij is de slak het grote voorbeeld van groei en de bijna goddelijk aandoende (vlak)verdeling. Nam het regelmatig als voorbeeld in de cursus om de gulden snede (sectio aurea) uit te leggen. Zowel in foto’s als in schilderijen. Gebruikte het regelmatig om groei te benadrukken of hoe je stil kunt staan bij wat je ziet en de (jouw)uiteindelijke waarneming.

Ik was gisteren even bij de Intratuin. Daar waar volle karren tuinplantjes dragen en olijfbomen bedoelt zijn als aankleding. Kartonnen afbeeldingen van een gefotografeerd jongetje wezen me de weg. De looproute in marketingtaal. Mooi en indrukwekkend waren de natuurlijke vormen. Zachte kleuren, getekend blad, prachtige verdeling.

Bij de afdeling waar het outdoor-leven zich afspeelt kwam de verbazing en het stille verdriet. Het melkmeisje van Vermeer als afbeelding op een kussen! Uitgesneden in vierkant. Ontdaan van wat door de grote schilder was neergezet. Er werd me als toeschouwer en belever iets ontnomen, zoveel was duidelijk.

Dag Intratuin. Dag Slak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *