Dadaïsme, de waarneming en het loskomen van

A0015CC1-2F6F-4547-9C84-981B651D4AE4Hoe meer ik me in het dadaïsme verdiep des te meer lijkt het helderder te worden. Alsof je in een schilderij wat donkere kleur aanbrengt om lichtere delen meer en vooral zeker ook anders kunt waarnemen. Dada, als kort levende beweging stemt me vrolijk. Ook al heeft de ondertoon en de tijd van geboorte, de Eerste Wereldoorlog, iets compleet serieus.

Om nog even op de kolenkit en de tekst van gisteren terug te komen? Ik kreeg een mooie aanvulling van mijn iets oudere zus. Dat haar en dus onze vader zijn leren jas op haar bed legde. Om haar te beschermen tegen de nachtelijke kou. Vond ik een mooi beeld. Liefdevol. Zorgzaam. En zo was ie ook.

Dada maakte eigenlijk gehakt van allerlei (beeld)opvattingen. Regels werden omvergelopen, met voeten getreden, niets leek nog waar. Alles kon. Maar dan wel met een kunstzinnige opvatting en geloof in. De wereld moest zich maar zien te bevrijden van het juk van de heersende macht en vooral de verwoestende energie. Op de achtergrond brulden de kanonnen, werd de mens aan het front verdeeld en opengereten, stierven talloze jongemannen een zinloze dood voor een aantal meters meer. Loopgraven waren de graven van de dood. Beweging werd abrupt gestopt, in de kiem gesmoord.

De eerste geluiden van de ochtend dienen zich aan. Buiten is er het gezang. Binnen is, op hout geschilderd, de olieverf aan het drogen. Het gisteren geschilderde blad is allang geen blad meer net zo min als de kolenkit geen kolenkit meer is. Ze is gevormd tot iets anders. Ander beeld, andere waarneming. Losgekomen van de werkelijkheid maar prominent aanwezig.

Ach die lange leren jas. Ik herinnerde me die nog goed. Rook naar tabak. Droeg hij terwijl ie brommer reed. Soms met de wind mee, dan weer tegen de wind in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *