Cecilia Bartoli, het hemelse en het leven der dichters

E329B779-03E7-4B76-83BF-65E4BC81861CSposa son disprezzata. Langzaam vulden de hemelse klanken en de zuivere noten de huiskamer. Later volgden de douche en nog wat later vulden ze het bed. Zo begeleidde Cecilia Bartoli me naar de slaap. 

Vergeten was het hele circus van de dividendbelasting en het afschaffen ervan. Vergeten was die glimlach die alsmaar meer irritatie oplevert. Voor even vergeten was het stug doorgaan van de zakenpremier. Ondanks alles en iedere stem die zich de afgelopen tijd heeft laten horen.

Voor even vergeten was het hele gedoe rondom Ronaldo en die Amerikaanse rechter. Vergeten waren al die anderen die zo in de picture staan. Voor even vergeten waren de commentaren van allen die menen er hun zegje over te moeten doen. 

Langzaam begon haar stem steeds meer bezit te nemen van hoofd en hart. Het Zijn roerde zich. Beelden van Venetië vervlochten met de leegte van een landschap ondanks de intensiteit van kleur. 

“In Frankrijk sterven dichters niet” aldus de Franse president gisteren bij de kist van Charles Aznavour. Volgens mij sterven ze in Italië ook niet. 

Ik heb alvast een verlanglijstje ingediend voor het geval dat en een volgend leven. Ben natuurlijk nog lang niet van zins te vertrekken, maar ook hartstochtelijk overtuigd van reïncarnatie. Op het lijstje staat dat ik wel zo’n stem wil als Cecilia Bartoli en/of het talent van Antonio Lucio Vivaldi. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *