Category Archives: Blog teksten

Vrijdag, etnisch profileren en de angst voor de ander

KunstkistGoede vrijdag. Terwijl het voor de een ‘n extra vrij dag is, is het voor de ander de dag van kruisiging, lijden, de dood en fantastisch klinkende Bach. Of je er nu in geloofd of niet, het “Erbarme dich” en andere highlights hebben we er toch maar mooi aan te danken.

Gisteren was de uitvoering van The Passion. Ik zag er niks van. Hoorde wel dat iemand was opgepakt. Vanwege het laten rondvliegen van een drone. Illegaal vond ik wel mooi in combinatie met het commerciële en de laagdrempeligheid van de uitvoering. Alsof een chef-kok er een speciaal sausje overheen had gegoten.

Uiteraard was het gisteren behalve Witte Donderdag ook de dag van de 448 pagina’s. Van de persconferentie, het complete en nu gepubliceerde rapport en het ontbreken van echt bewijs van een eventuele samenzwering. Ook was het dag van een goed stukje tekst over de enorme groei in buurtpreventieapps, het etnisch profileren plus het gevaar dat eraan vastzit. Woorden als Zigeuner, Pool, Turk en Neger waren niet echt bedoeld als poëzie, maar meer ter verduidelijking en overduidelijk gevoed door wantrouwen, achterdocht en vooral angst.

Ik las ook dat het alweer toen jaar geleden is dat Martin Bril ons ontviel. En ook dat het al tien jaar geleden is dat iemand met een auto op gewelddadige wijze de koninklijke feestdag in Apeldoorn verstoorde.

Goede vrijdag. Heb het goed. Ik ga vandaag beeldend verder met het project ‘kunstkist’. Wordt vervolgd.

Witte Donderdag, paaseitjes en de ontwikkelde beeldtaal

DD1E44C3-F5D1-4F96-84F6-5C16158D4E9EWitte donderdag. Voor velen een normale en doodgewone donderdag, voor anderen de dag dat het Triduum Sacurm begint. Van Witte Donderdag en Goede Vrijdag naar Stille Zaterdag om tenslotte te eindigen in het Paasfeest. Ook gelovigen hebben zo hun eigen beeldtaal. Bloemrijk, gevuld. Net zoals de populaire chocolade paaseitjes bij de super.

Het was een schril contrast. Bij buurtwinkel Aldi was een dame het overgebleven en dus onverkochte brood aan het afprijzen. Een paar straten verderop lag bij de Lidl de luxe uitgestald en voor het grijpen. Ook contrast is een belangrijk onderdeel voor beeldtaal. Net zoals compositie, (vlak)verdeling en de keuze plus invloed van het onderwerp.

Het zijn krankzinnige dagen. Een ware uitdaging voor de media, de journalistiek, de beleving en de veroorzakers ervan. De Notre-Dame in vlammen, geldschieters die in rap tempo toesnellen, het groeiende morren van een grote groep Fransen vanwege het belastingvoordeel dat diezelfde geldschieters krijgen, het natrillen van de beleving en de opgelopen traumatische ervaring, de glorieuze overwinning van Ajax op Juventus. In Turijn hebben ze behalve Juventus ook de lijkwade van Jezus maar dat weten de meeste mensen wel. Het is behalve bekend nog altijd een bron van heftige discussie.

Links op de foto het gefotografeerde doek. Rechts is het ook zichtbaar maar dan in het negatief. Een wat ouder uitziende man, een snor, beetje baard, de ogen gesloten.

Het is Witte Donderdag vandaag. De dag van het Laatste Avondmaal, het Onze Vader, Judas, de zilverstukken, het verraad, de ontkenning en de kus op de Olijfberg. Beeldtaal is niet alleen van nu maar werkelijk van alle tijden.

Het noodlot, de brand en de klokkenluider van de Notre-Dame

2769135C-2BC1-459D-9D57-80E419BBBA29‘Overtuigexpert’. Niet veel later gevolgd door een ‘Restaurantwaardig diner’. Zowel een actualiteitenprogramma als ook de reclame levert soms grappige woorden en benamingen op. Ik zag het vlees, restaurantwaardig, trillen op de slimme (ook zoiets…) keramische kookplaat. Dacht even aan de stijging van het aantal Nederlandse miljonairswijken en de booming business van nu.

Een paar minuten later kwam het eerste bericht de huiskamer binnen. Dat ze in brand stond. Dat het onwaarschijnlijke was gebeurt. Dat het noodlot had toegeslagen en het vretende vuur zich een weg zocht. De Notre-Dame stond in brand!

Het was alsof duizend messen door het medialandschap gingen. Vlijmscherpe keukenmessen zoals ge wilt. Het hart van Frankrijk en met name dat van Parijs was diep geraakt, mensen waren in shock. Sommigen verzonken in gebed, anderen zongen. Ik wil niet weten hoeveel beeldmateriaal er rond de Aarde ging om te verkondigen dat…

Ik was er een keer, ooit. Wilde mijn ogen uitkijken naar de vorm en architectuur. De plek voelen waar de klokkenluider had vertoefd. Hoog in de toren. Tussen de enorme klokken en de fraai gevormde ietwat kleinere. De klokkenluider die was ontsproten aan de geest van Victor Hugo. Wilde met eigen ogen zien waar een en ander fantasierijk had plaatsgevonden. Waar Esmeralda bescherming kreeg, het volk werd bespeeld en opgejut en de boosaardige kardinaal zijn lusten niet kon weerstaan.

Ach Victor, ge zult ergens hoog daarboven ook hebben gehuild net zoals zovelen. ANAΓKH (Grieks voor noodlot…) zette ooit in de Notre-Dame de inspiratie  bij u in werking. Mijn dank is groot, nog steeds.

Doneren aan het AutismeFonds

Hart-Bomen Doneren aan het AutismeFonds

Wil je deze foto op canvas (verkoopprijs € 85,00) aan de muur? Als speciale doneeractie gaat een bedrag van € 20,00 (Zelf over te maken!) naar het AutismeFonds.

Uw donatie aan het AutismeFonds wordt besteed aan projecten van de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA) die erop gericht zijn om mensen met autisme kansen te bieden om mee te doen op school, op het werk en in de vrije tijd. Want ‘gewoon’ blij naar school gaan, je talenten benutten op je werk, plezier maken met sporten en vrienden zijn niet vanzelfsprekend als je autisme hebt. Omdat je vaak op onbegrip stuit, je sterke kanten niet worden gezien en omdat je communicatie en overzicht houden lastig vindt.

Foto op Canvas:
– formaat 75 cm x 55 cm (dikte 2 cm)
– zonder lijst
– gratis verzending
– foto is belangeloos ter beschikking gesteld door Mart van Zwam
– informatie en bestelling: Info@beeldencoaching.nl
– informatie http://www.autismefonds.nl/DonatieInfo

Nationale museumweek, Koningsdag en ons echte goud

114C7DC8-B933-4E56-B3C7-C648C1D3F02BMaandag. De boekenweek was al achter de rug, zo nu ook de ontdekking van ‘ons echte goud’ tijdens de nationale museumweek.

Ergens hoorde ik diverse kunstwerken een zucht van verlichting slaken. Blij dat er even rust in de tent zou komen. Even adempauze, eventjes een moment van stilte. Kunst heeft namelijk ook een (eigen)leven, net zoals een ieder van ons.

Vincent’s zonnebloemen en Irissen trilden wat na, schilderijen met een verstild beeld mochten weer door zonder de begeleiding van een spetterend muziekoptreden, moderne installaties die de mens moesten vervreemden keerden zich naar binnen. Naar de kern, de essentie en wat al niet meer.

“Even afgelopen met al die Selfies.” hoorde ik een van Hockney’s landschappen zeggen. “Helemaal mee eens.” aldus The man in Black van de Nachtwacht. “Happinez heeft zo zijn limiet” sprak een onbekende maar prachtige dame op een van Picasso’s kubistische werken. Haar veelzeggende zucht was misschien wel de meest indrukwekkendste van allemaal. Ze klonk doorleefd, misschien wel enigszins overdreven, maar toch.

Tijdens de wandeling van gisteren zag ik het af en aan rijden van de schier eindeloze rij van dagjesmensen per auto. Het zoevende geluid van eropuit had een aanvullende klank van verlangen gekoppeld aan zien en hebben. Bij de Shell was het druk ondanks de hoge benzineprijs. Aangekochte snacks stilden de trek, coffee to go de dorst naar een opwekkend middel.

Een paar straten verderop was een verstild tafereel. Een stilleven in kleur, compositie, contrast en uitdrukking. Op een kleed hadden drie kinderen hun plek ingenomen. Op het dat als winkel diende stond de koopwaar: wat oud speelgoed, souvenirs uit verre landen, plus afgedankte vaasjes en inmiddels overbodige snuisterijen. Een stilleven om van te watertanden. De koopmansdrift leek op ons ‘echte goud’.

Koningsdag komt eraan! Nog even geduld

Dadaïsme, de waarneming en het loskomen van

A0015CC1-2F6F-4547-9C84-981B651D4AE4Hoe meer ik me in het dadaïsme verdiep des te meer lijkt het helderder te worden. Alsof je in een schilderij wat donkere kleur aanbrengt om lichtere delen meer en vooral zeker ook anders kunt waarnemen. Dada, als kort levende beweging stemt me vrolijk. Ook al heeft de ondertoon en de tijd van geboorte, de Eerste Wereldoorlog, iets compleet serieus.

Om nog even op de kolenkit en de tekst van gisteren terug te komen? Ik kreeg een mooie aanvulling van mijn iets oudere zus. Dat haar en dus onze vader zijn leren jas op haar bed legde. Om haar te beschermen tegen de nachtelijke kou. Vond ik een mooi beeld. Liefdevol. Zorgzaam. En zo was ie ook.

Dada maakte eigenlijk gehakt van allerlei (beeld)opvattingen. Regels werden omvergelopen, met voeten getreden, niets leek nog waar. Alles kon. Maar dan wel met een kunstzinnige opvatting en geloof in. De wereld moest zich maar zien te bevrijden van het juk van de heersende macht en vooral de verwoestende energie. Op de achtergrond brulden de kanonnen, werd de mens aan het front verdeeld en opengereten, stierven talloze jongemannen een zinloze dood voor een aantal meters meer. Loopgraven waren de graven van de dood. Beweging werd abrupt gestopt, in de kiem gesmoord.

De eerste geluiden van de ochtend dienen zich aan. Buiten is er het gezang. Binnen is, op hout geschilderd, de olieverf aan het drogen. Het gisteren geschilderde blad is allang geen blad meer net zo min als de kolenkit geen kolenkit meer is. Ze is gevormd tot iets anders. Ander beeld, andere waarneming. Losgekomen van de werkelijkheid maar prominent aanwezig.

Ach die lange leren jas. Ik herinnerde me die nog goed. Rook naar tabak. Droeg hij terwijl ie brommer reed. Soms met de wind mee, dan weer tegen de wind in.

Kolenkit, kolenkachel en de gekietelde herinneringen

Kolenkit Iets met een kolenkit enzo…schreef ik gisteren op Facebook gericht aan familie, vrienden, bekenden en contacten. Ondertussen lag daar buiten de kit vol ongeduld te wachten. Bang voor wat er verder komen ging, met reeds afgebrokkelde en eraf gesprongen emaille-deeltjes gevuld vol angst.

De kolenkit had al best veel losgemaakt. Gedachten aan kolen, uiteraard, vervlochten zich met het zwart van de kachel, het bezoek van een schoorsteenveger, drogen van wasgoed dat op een houten rekje hing en oude kranten plus lucifers en aanmaakhout. De beelden waren als goede vrienden samen met het touwtje uit de brievenbus.

Magisch was het. En koud. Echt koud. Het duurde even voordat vroeger de kachel de huiskamer met warmte vulde. Slaapkamerramen waren niet alleen tochtig maar in een strenge winter ook bedekt met ijsbloemen. Werkelijk waar. Zelf meegemaakt als kind. Net zoals mijn broers tamme kraai, een gevangen hagedis, de vele stamppotten, kapper aan huis en de schillenboer in de straat.

Langzaam maakten de gedachten en herinneringen zich los en diende de realiteit zich aan. Plus de dagelijkse gang van zaken en vooral die van het fenomeen ‘ontkenning’. Ik hoorde iets over het smelten van de Alpen, het ophogen van de dijken, het stijgen van de zeespiegel, het afbrokkelen van gigantische stukken ijsberg waar je met het grootste gemak een dorp van iglo’s op zou kunnen bouwen. Dat laatste is mijn beeld. Net zoals het proberen te bouwen van een sneeuwmuur als onderdeel van een nooit afgekregen iglo. Echt gedaan, op het schoolplein van ooit waar leraren nog niet rond liepen in van die opvallende felgekleurde veiligheidshesjes.

Arme kolenkit. Hij moest eraan geloven. Alles voor de kunst, alles voor het beeld dat wel moest ontstaan. Omdat beelden nu eenmaal doordrammen, zich vastbijten en je herinneringen kietelen.

Het zwarte gat, onder de indruk zijn en tot de verbeelding spreken

1F407BA1-4A7B-4A07-879C-FCF198CFE40255 miljoen lichtjaren. Het getal was gisteren bijna niet te bevatten. Net zoals het getoonde beeld dat uiterst zorgvuldig en met veel werk plus de bijbehorende energie (en al het gereken) werd getoond. Ze hadden een foto van ‘het grote monster’ oftewel het zwarte gat met de naam Messier 87 (M87). Het bereikte beeld werd vergeleken met Columbus en de Maanlanding. De wetenschap was in vervoering, enkele wetenschappers liepen als herauten voorop in de stoet.

Ik weet het niet. Wanneer je je het getal probeert voor te stellen, terwijl het uiteindelijke heelal nog vele malen en niet te bevatten groter is, dan kun je best van de wap raken. Verward raken of zijn. Onder de indruk van. Al is het maar voor een kort moment. Een moment om te koesteren, in te lijsten of bij weg te dromen.

Onder de indruk van en het geraakt worden. Ik had er zo mijn eigen beeld bij. Vond ook dat de mens anno nu steeds minder geraakt lijkt. Misschien wel omdat we zoveel gewend zijn. Verwend of vol zitten met beelden. Onder de indruk raken van lijkt het gewoon een beetje moeilijk te hebben.

Als liefhebber van beeld en fotografie kon ik uiteraard mijn geluk niet op. Zag het systeem van telescopen in verschillende landen al voor me. Het rekenwerk, de aangeleverde data, het verzamelen en invoeren van. Zag ook de overeenkomsten op kleinere schaal met de toch wel aardse fotografie. Contrastbeheersing, belichting, verlichting, kleur, zwart-wit, sluitertijd en diafragma plus bijvoorbeeld de lichtgevoeligheid van een objectief waren termen die voorbij schoten. Als een lichtflits aan de horizon, een streep in het landschap. Als een ster aan een nachtelijke en zo mooie donkere lucht.

55 miljoen lichtjaren. Wat een dag, wat een moment!