Category Archives: Blog teksten

Vrouw en man, kadreren en de schilderachtigheid der dingen

Mart van Zwam Schilderachtig. Waarlijk een van de mooiste woorden. Zacht, veelzeggend, tikkeltje wollig en zeker niet concreet maar toch altijd goed.

Het verschillende metaal met op de achtergrond het zo mooi contrasterende en geruite oranje veroorzaakte gisteren een stilleven om voor meer dan een moment bij stil te staan. Even voor de goede orde; ik heb het niet terwille van de compositie van het beeld zo neergelegd. Het lag er zo bij. Uiteraard ben ik zelf met het kadreren in de weer geweest. Om de grenzen vast te stellen. Omdat grenzen niet alleen handig maar nu eenmaal ook nodig zijn

Schilderachtig kom je niet alleen in de natuur tegen of aan zee. Of in een stil en door de tijd bezocht dorpje ergens op het platteland, wat op zich ook al een schilderachtige aanduiding in zich heeft. Schilderachtig komt niet alleen voor in de wereld van de dieren (klein of groot maakt niet uit…)maar ook bij de mens.

Met een boodschappentas aan de linker en een net gekochte kamperfoelie in de rechterhand de supermarkt uitstappend was ik direct verkocht. In de straat die volgde liepen een man en een vrouw enkele meters voor me. Of eigenlijk andersom, daar zij links voor me liep en hij rechts. Dus eigenlijk vrouw en een man in plaats van het vorige. Vreemd dat die volgorde nog steeds, hardnekkig soms, in het systeem zit.

Een vrouw en een man dus. Terwijl haar ronding van linker en rechterbil wisselden vanwege de zwaartekracht, op en neer dus, waren die van hem plat. Bijna zoals het platteland plat genoemd kan worden. Haar benen waren het mooie en opwindende vervolg van het eerst genoemde, zijn benen waren dun en hadden in samenspel met knieën een o-effect dat je met speelsgemak een wybertje zou kunnen noemen.

Het grote voordeel van veel fotograferen met gebruikmaken van Photoshop is in het hoofd kunnen uitsnijden, knippen en plakken en de juiste kadrering. Letterlijk je eigen wereld creëren is zoiets als avontuurlijk reizen in combinatie met het schilderachtige.

Telkens weer.

De regen, het glas en dat wat kan opleveren

SweetheartDe regen viel vannacht werkelijk met bakken uit de lucht. Hoorbaar, proef- en voelbaar. De vochtige lucht drong zich niet op maar gaf de onderbroken nachtrust een vleugje mee die veel gevallen hemelwater zoal kan veroorzaken. Een hemels gerecht wanneer je het juist niet verwacht.

Ik kreeg een email van het Rijksmuseum. Helaas en uiteraard niet persoonlijk gericht maar een geautomatiseerde nieuwsbrief. Dat Janny van der Heijden de sleutels van het Rijks kreeg. Niet in het echt, maar toch. En dat ik mee kon doen en kijken via Instagram Live. Bedankt, maar nee. Als ik Janny zie bij Heel Holland Bakt (ja werkelijk; ik kijk wel eens) krijg ik al de slappelach en ben ik altijd benieuwd welk overdadig aangebrachte lipstick er nu weer op zit. Kortom: te veel afleiding.

De winderige wind, zeg maar gerust krachtige wind van een paar dagen geleden leverde een aantal stukken glas op. Eigen schuld. Stond gewoon te wachten op een opruimactie mijnerzijds. De stukken glas heb ik maar op de werktafel buiten gelegd. De ertussen geplette regendruppels van enkele regenbuien veroorzaakten een mooi beeld plus nieuwe inspiratie en zoals het soms gaat met ideeën vraagt het om uitwerking of op z’n minst een poging tot.

Wat als ik de stukken rechtop zet? In een soort houder? Samen met olieverf ertussen en in verschillende kleuren? Aangevuld of omwonden door lood of iets dergelijks?

Het levert op. Of het nu gaat om gevallen regen, het Rijksmuseum, Instagram Live, Jannie’s keuze voor lippenstift of de winderige wind. We gaan het zien!

Dag Janny. Succes!

Het beeld, lynch-gedrag en het volksvermaak

Vierdaagse Nijmegen Door de sociale media is er een nieuw klimaat ontstaan. Dat waren onder andere de woorden die gisteren bleven hangen terwijl de dag in haar eigen tempo voortkabbelde. Uiteraard ging het krantenartikel over de cartoons en de cartoonisten, de druk die ze voelen plus het bijna automatisch, dus zonder er überhaupt bij na te denken reageren op. Zo vertelde een cartoonist dat een cartoon over Israël steevast en vaak gebruikt woord antisemitisch opleverde.

Ach, beelden. Ze maken veel los en zijn zo wie zo altijd aanwezig. De hele dag, ieder uur, elke seconde, op elk moment. Er is geen ontkomen aan of je moet er stekeblind voor zijn. Ontvankelijk voor is weer iets heel anders. Je ervoor afschermen ook.

Beelden en mensen, een bijna onlosmakelijk verbonden combinatie. Sinds de eersten grotschilderingen maakten waarbij er een gecreëerd overzicht ontstond waarbij de jacht een voorname plek innam staat het beeld al ter discussie en af en toe op (zeer, zeer)gespannen voet. Zo zou bijvoorbeeld in de tijd van nu een man met speer jagend op rund de nodige retweets, afkeuring en algemene verontwaardiging opleveren. Alsof we met z’n allen opgewaardeerd zijn tot scherprechters en lynchen tot normaal volksvermaak is geworden.

Zelf leef ik qua beeld ook naar de Vierdaagse toe. De derde week van juli kruipt namelijk steeds dichterbij. Nog even en de militaire vrachtwagens denderen door de straten. Om legaal een deel van het bos te bezetten, om het kampement te maken. De bijgevoegde foto is er een van Roze Woensdag. Steevast een van de meest opvallende dagen van het grote feest rondom en tijdens de Vierdaagse. Waarom de vrouw links zo kijkt en haar hand voor de mond heeft weet ik helaas niet meer. De man rechts lijkt bezig als een dirigent, het jongetje zit getooid met speelgoedveren op de schouders van moeder die twee kleuren bandjes draagt.

Och, beelden. Je kijkt je ogen uit!

Een beeld, 6 mm en een speciale categorie

249251C9-E687-44E0-931E-F0FEDB1A4630Een verticaal stuk speksteen. Een gat boren, stuk beton-ijzer er voorzichtig intikken. Raamwerk maken van draad, vulling en de eerste laag van vormgevend cement. De dag van gisteren was grotendeels er een van werk en uiteraard beeld.

Goed, de (onze)leeuwinnen wonnen nipt en in blessuretijd. Volgens de coach hadden ze teveel gewandeld. Zou best eens kunnen. In ieder geval was het tempo laag. Een heel verschil met de werkwereld anno nu. Daar is de druk hoog, zit het tempo er strak in en zijn targets geworden tot het ultieme gevoel van (moeten)presteren.

Het beeld van de tanden en kiezen bij de tandarts, waar anders, was best confronterend. Via een handspiegel kreeg ik een goed zicht op wat er zich zoal afspeelt. De beide IKEA beelden aan de muur van Parijs met de Eiffeltoren als hoofdonderwerp (ter geruststelling en afleiding)maakten het gevoel van er niet beter op. Over smaak valt niet te twisten, over gemaakte keuze’s wel.

Pockets, daar ging het vooral bij de tandarts plus mondhygiëne over. En 6 mm. Wat dan weer (ver)buiten de grens van 3 mm valt. En dat ik (daardoor)in een speciale categorie ben aanbeland. Niks nieuws zou ik zo zeggen.

Opwekking, roddelen en het samen bakken

Hallo Niet alleen is een van de stemmen uit een ver verleden overleden (Rob van Rees, verkeersinformatie), ook werd gisteren via de reguliere en de social-media bekend gemaakt dat ‘lieve Mona’ (Story)er zeer binnenkort niet meer zal zijn.

Als oud boek- en tijdschriftenverkoper heb ik me jarenlang verbaast over het succes van de roddelbladen. Was soms niet alleen verbaast maar ook zeer verwonderd over de uitdagende en vaak ook provocerende manier van. Die had het met die gedaan, die was ongeneeslijk ziek, zij was gescheiden en gespot aan de Côte d’Azur, hij inmiddels aan de drank en bivakkerend in een stacaravan ergens op de Veluwe. Bijna hoofdschuddend maar ook met een zeer gemeende vriendelijk glimlach borg ik na de verkoop het welverdiende geld in de geldlade van de kassa.

In Biddinghuizen was gisteren het festival ‘Opwekking’. In het nieuws zag ik vrolijke en zeer gelovigen op een bepaalde manier feest vieren. Tienduizenden Christenen, toepasselijke muziek, volop en mooie stemming vergezeld door de Pinksterzon als ondersteuning in tijden van leegloop en het alsmaar meer sluiten van de kerken. Het Halleluja werd op zijn Nederlands gezongen en met nadruk op (de)U.

‘Hallo. Bak er samen wat van’. Het gratis meeneem-magazine van de Jumbo is te vinden in mijn keuken. Niet dat ik er ooit iets uit heb klaargemaakt, maar het staat zo aangekleed en leuk En als signaal dat we het toch met zijn allen moeten doen. Op welke manier en hoe dan ook.

De binnenwereld, het expressionisme en een museumbezoek

Mart van Zwam Niet de buitenwereld maar de binnenwereld, daar ging het de expressionisten om. Kunst als uitdrukking van emotie en innerlijke beleving.’ aldus een beschrijving van het museum.

Het is weer de hoogste tijd voor een museumbezoek. Meedrijvend, liefst op de rug en op de juiste tijd, draagt het virtuele water gevoelsmatig de energie van. De vraag is alleen: wanneer en waar naar toe?

Felle kleuren, krachtige penseelstreken, krachtige vormen. De aanprijzende woorden van museum Singer Laren kun je best koppelen aan: koffie en appeltaart met slagroom. Samen met een glas witte wijn en wat bitterballen ter afsluiting zou het wel eens een mooie en bijzondere dag kunnen worden.

Woorden en namen als Brücke, Der Blauwe Reiter, expressionisme en sociaal-maatschappelijk geëngageerd gaan goed samen met kunstenaars als Ernst-Ludwig Kirchner, Emil Nolde, Karl Schmidt-Rottluff, Erich Heckel, Wassily Kandinsky, Franz Marc, August Macke en Alexej von Jawlensky. Stuk voor stuk poëzie als streling voor het innerlijke.

Het late middaglicht danste ondertussen door de kamer terwijl een wit vel aquarelpapier zich steeds verder vulde. Aanvullende en tijdelijke kleuren lieten zien wat te zien was. Een schouwspel was het, zoals alleen schouwspel het kan dragen. Op naar Laren lijkt me absoluut de juiste keus.

Portretteren, het proces en de hulp van Joseph Beuys

Joseph Beuys “Ik weet het niet. Iets met helder en zo. En er was iets met: dat is het ook niet.”

Het stemgeluid van de getekende lijnen die onder de strenge bewegingen van het vlakgom lichter en lichter en uiteindelijk praktisch onzichtbaar werden hield gelijke tred met het wegstervende geluid.

Een portret tekenen en/of schilderen is nog niet zo makkelijk als het misschien lijkt. Of in ieder geval een goedgelijkend portret. De waardevolle kant van portretteren is het bekijken en werkelijk zien. Wat maakt jou tot jou? Behalve de uiterlijke kenmerken die er toe doen is er ook nog sprake van die uitgebreide innerlijke wereld. Bij elkaar opgeteld een geheel dat niet in een mensenleven is te bevatten en aangezien tijd ook kostbaar is, is het handig om soms tevreden te zijn. Maar niet te snel. Niet te snel.

Op de koelkast, om het witgoed wat aan te kleden, prijken een paar foto’s, een enkele ansichtkaart en gekochte kaarten van beroemde schilderijen. Ook een afbeelding van een gemaakte foto hangt er tussen. In beeld, Joseph Beuys. Overduidelijk. Joseph in het moment. Nadenkend, overwegend. De invulling ervan aan de beschouwer overlatend. Mocht ik het even niet meer weten dan is die inmiddels beroemd geworden foto een herinnering en wellicht nieuwe aanzet tot.

“Ah, gezelschap!”

De vers getrokken en getekende lijnen gaven het portret wat meer body en inhoud. Het proces kwam als een door een paard getrokken zwaar beladen wagen op gang. En doorgaan. Gewoon doorgaan.

Een oude parachutist, dromen en de vorm van keukengereedschap

Kringloopwinkel Nee, onweer, als het er al was, heb ik niet meer gehoord. Er door heen geslapen waarschijnlijk. Wel hoorde ik tussen twee dromen door het ritme van het vallende hemelwater. Het groen, als verzamelnaam en aanduiding, zal er wel dolgelukkig mee zijn.

Bijzonder en tegelijkertijd vreemd blijft het wel. Dat dromen. Ik zag op het internet een man van 97, oud soldaat, veteraan en deelnemer aan D-day, de sprong in Frankrijk voor het allerlaatst nog eens overdoen. Onder begeleiding. Letterlijk. De twee dwarrelden als boodschappers door de lucht. Opdat we niet vergeten!

Het was gisteren weer best druk bij de plaatselijke kringloopwinkel. Tussen alle snuisterijen en bedrijvigheid door was er de sfeer van hergebruik en goedkoop. Het geluk dat sommige kop en schotels uitstraalden was niet van de lucht, tegelijkertijd moest ik even denken aan de hernieuwde opkomst van de bedwants. Was gisteren in het nieuws. Ben, een gewaarschuwd mens telt voor twee, met een grote boog om de aanwezige en ter verkoop aangeboden gebruikte matrassen heengelopen.

In de bak met oude metalen , restanten en overblijfselen uit andere en wellicht betere tijden vond ik wel wat dingen. Vorm drukte herkenbaarheid weg als was het een belangrijker dan het andere. Handig was in gesprek met praktisch, bruikbaar met dat van een houding van: oh, toch maar niet.

Keukengereedschap. Om te hakken en snijden. De scherpte is er al lang af. Veel gebruik had het handvat losgemaakt van het roestvrije metaal. Wat overblijft is de vorm. De gebogen lijn, de drie gaatjes, het geslepen nu botte stuk. Mooi om te gebruiken in een beeld waarvan het proces nog lang niet is begonnen.

“Ik ben niks van plan hoor.” Dat was ter geruststelling aan de vreemd kijkende verkoper/ beheerder gericht. Ik hoorde geen zucht. Er verscheen wel een glimlach.