Category Archives: Blog teksten

Onze zorg, de psychiatrie en de snel behaalde resultaten

5E9657CB-3555-4ACA-8291-167A9D62A8E3Terwijl blijkt dat het opgegraven stoffelijk overschot in Mexico van een driejarige peuter is overleden aan duiveluitdrijving gaan we hier maar verder snoeien in de geestelijke gezondheidszorg. 

Mannen met een bijl, dan wel een mes, komen bijna vanuit het niets en hakken op mensen in. Een automobilist rijd zomaar in op een groepje, er zijn behoorlijk wat zelfmoorden en er is een alarmerende toename aan psychische problemen onder studenten. Als een mens heden ten dage niet oppast en goed voor zichzelf zorgt kun je al snel in een depressie terecht komen.

Menzis gaat het anders doen. Vanwege de stijging van de ziektekosten gaan ze vergoeden op basis van het behaalde resultaat. Psychiaters kwamen vanochtend in de krant al in het verweer. Ze spraken duidelijk en helder, dus niet verward, over minachting van het vak. Een ervaringsdeskundige, ooit in een depressie terechtgekomen, had het onder andere over het niet kunnen meten wat betreft aandacht en wat het met je doet.

Het woord viel. Dwarrelde tijdens de tekst naar beneden als een sneeuwvlok in de rustige wind. Een drup regen tijdens de droogte van de zomer. Als stilte in het gedoe, geschreeuw en de waanzin van de dag. ‘Geneeskunst’.

De kunst van het genezen. Op welke manier, nieuw of oud, dan ook. Vreemd genoeg moest ik opeens denken aan Jack Nicholson, aan die vreselijke hoofdzuster en de stille indiaan die met al zijn kracht een wasbak van de muur trok en door het raam smeet. Je kon de vrijheid ruiken. Dacht ook even aan mijn oude psychiater (wie is er niet ooit een tijdje in behandeld geweest voor een depressie…)die in de wandelgangen steevast ‘de pillenman’ werd genoemd. Zag plotseling in hun vuistje lachende farmaceuten en de toename van de winst.

Menzis. Ik bezocht als reiziger even de website. Las woorden als leefkracht, daadkracht, kernkwaliteiten, snel en steeds beter. Stond stil bij ‘van bereiken naar beraken’. Dacht even aan een spelfout maar dat bleek het toch niet te zijn. 

Geneeskunde. De kunst van genezen. Oftewel de kunst om het probleem bij de wortel aan te pakken. En dat kost tijd, geld, energie en moeite. 

Een mogelijkheidsmens, de waarheid en de verleiding van een rode pil

E306C812-C6D8-41AA-B49C-3B3913AF22E9De rode of de blauwe pil? Natuurlijk zou ik de rode nemen. Uiteraard niet die blauwe. Die uiteindelijk een toch wel grijs en gemiddeld leven zou inhouden. Saai, saai saai. Boring, boring boring.

Liever zou ik voor de waarheid gaan. Inclusief alle gevolgen van. Is dat niet een groot of behoorlijk deel van het leven? Achter de waarheid zien te komen? Hoe dingen werkelijk werken of zijn? Hoe de liefde tot liefde is gekomen? Wat er gebeurt na je dood? En als dan als metgezel de schone Trinity mee op reis gaat dan is er helemaal geen andere keuze mogelijk dan de rode pil. 

De opening van de volgende ‘Zomergasten’ was er een om te zoenen. Het leek ook direct de toon te zetten voor een wonderlijke avond. Leerzaam ook. Er blijken werkelijkheidsmensen te bestaan, zij die denken binnen de kaders van wat er al is, en mogelijkheidsmensen. Zij die verder denken dan de lijnen van de werkelijkheid.

Ik had gisterenmiddag nog wat boodschappen nodig. Passeerde tijdens de korte wandeling op zondag de wijkse kerk die niet alleen op een kruispunt staat maar ook haar naam draagt (Kruispunt…). Verbaasde me over de stilte rondom en het gebrek aan. Kerken zijn leeg deze dagen. Trouwe bezoekers zijn inmiddels overleden of hebben zich overgegeven aan de tijd en doen zich tegoed aan leven dat ook leven heet. Kerkboekjes kunnen dicht, kruizen van de huiskamerwand. Zoiets.

Beelden van een ronddolende massa in de dorre woestijn op zoek naar de volgende kick en bijpassende selfie wisselden af met het ontbreken van een heilige graal. Verdort gras veroorzaakt door de droogte wisselden stuivertje met de aankondiging van vallende sterren en het verkleurde boomblad in de realiteit. Oorzaak en gevolg lijken logisch tijdens verwarring die alom heerst. 

Mensenmens. Ik kwam het woord even later tegen in een toegestuurde mail. Mensenmens. Verworden tot een cliché ondanks alle goede bedoelingen van ooit.

Mogelijkheidsmens. Joepie…kom maar op met die rode pil! 

Spinnenwebben, de tijd en het gladstrijken van herinneringen

0553AA83-69A9-4BEE-8AE8-1ECEE12BB6D0Tijdens de pauze trok ik de wandelschoenen aan, pakte mijn plastic flesje water en trok de velden in van column en goedbedoelde artikelen. Wie trouwens ooit heeft verzonnen dat een mens vooral met een behoorlijke hoeveelheid water op stap moet gaan is me nog altijd een raadsel. Aangeleerd gedrag is ook gedrag zeg ik altijd maar.

Goed. De columns voorbij, het laatste nieuws opgepikt en weer verder. Stappend door het landschap van de bovenverdieping met als luidruchtig gezelschap de stofzuiger en een stil en vochtig gemaakt huishouddoekje. Spinnenwebben bevechtend als was ik een ware held, kuisend als had ik een schort voor gedaan. Een soort mengsel in de tijd dat gender een steeds grotere rol gaat spelen. 

Dozen gingen open. Klaarstaand oud en ietwat door de tijd vergeeld materiaal werd bij elkaar gezet. Klaar voor gebruik wanneer inspiratie, energie en werk het goed met elkaar kunnen vinden. Het sprokkelen van door de tijd achterhaalde advertenties en opvattingen waren afleidingen die welkom waren. Herinneringen konden niet weg. Niet weggegooid  of anderszins. 

Een vreemd deel van het leven. Herinneringen. Ze kunnen inderdaad niet weg. Blijven onder handbereik. In de buurt indien nodig. Ploppen op als een pop-up winkel, prikkelen en komen voor het voetlicht wanneer ze er toe doen. Ik vond oude ansichtkaarten, lieve briefjes van ooit geliefden plus enkele kerstkaarten uit de tijd dat ik ze zelf ook nog verstuurde. Aangeleerd gedrag is ook gedrag.

Liefdesbriefjes. Kaartjes en van harte geschreven kattebelletjes. Ik hou van je geschreven in de tijd die ook door ruimte voor werd bepaald. Ik hou van je. Misschien te snel geschreven, wellicht als inspiratie door een soort pop-up gevoel. Voor altijd bleek kort. De jouwe bleek fragiel te zijn. Verbinden niet meer dan een tijdelijk werkwoord. Gevoed door de angst voor het onbekende.

Ach, herinneringen. Ik streek ze glad. Poetste ze op. Koesterend als waren ze het ultieme gezelschap in het landschap van het frisse groen en prachtige wolkenluchten. 

 

Awareness, het bewustzijn en de lichaamstaal tijdens het ontsnappen

041D34F9-8050-4E76-8242-55A149DCBDD5Awareness. Ik las het zoveelste stukje over de plastic soep, de plastic soup zoals je wilt. Zag vervaagde grenzen tussen water en plastic, dieren en hun misvorming. Een tegen eigen zin in gevangen zeeschildpad tot de dood erop volgt. Ondertussen dreven bange vluchtelingen op een rubber bootje op de bedreigende golven. Op weg naar vaste grond. Op weg naar ergens, op de vlucht voor wat anderen aanrichten.

Awareness. Besef. Bewustzijn. Het laatste dat je met het grootste gemak van de wereld in twee delen kunt splitsen. Uit elkaar kunt halen zoals een schildpad en mensen’s schuld. 

Tijdens het werk moest ik het blauw in de gaten houden. Zodat het het rood niet zou raken. En andersom. Het proces was heilig. Het maagdelijk wit van het tussengebied kostbaar zoals het water tussen twee werelddelen een natuurlijke barrière vormt. Eentje die je met het grootste gemak van de wereld kunt slechten, mits men wil natuurlijk.

Gisteren zat ik in de bus. Hoorde twee jongens kletsen. Praten in hun eigen taal die ik niet verstond. Ze hadden het over het weer kunnen hebben of over de liefde. Over teleurstelling of hoop op. Over zich afgewezen voelen. Over acceptatie of juist niet. Over een aanslag de smaakpapillen desnoods. 

Niets uit hun ritme, intonatie of wat anders kon me wegwijs maken. Woorden waren als vreemden zonder de bijgevoegde lichaamstaal. En omdat ik geen ogen van achteren heb had ik die toegevoegde waarde simpelweg niet. 

Awareness. Besef. Bewustzijn. Ze lijken als rode draad door het (gecreëerde) landschap en de tijd te lopen. De lichaamstaal van de schildpad was duidelijk. Die van de vluchtelingen ook. 

 

Alledaagse dingen, teleurstellingen en het epicentrum van de verslaving

142EFF98-DAE1-4B89-ABB9-38F2BAA589A3Ik zag gisteren een mooie documentaire over een kunstenaar die prachtige schilderingen en groot uitgevallen ijzeren beelden maakte van alledaagse dingen. Gewone dingen. Dingen die jij en ik en iedereen wel eens gebruiken of zien. Of tegenkomen. Zomaar in huis, op straat of op het werk.

Alledaags. Een mooi woord. Michael Craig-Martin had het in de film ook over massa en consumptie. Over de tijd van voor de massaproductie en het handgemaakte plus unieke ervan. Over vorm en het tonen. De beelden waren niet alleen bijzonder mooi, het drukte ook met de neus op kijken en zien. Op waarnemen en het ontdoen van allerlei tierlantijnen. 

Goh, wat moet het stil zijn geweest. In de tijd van zonder enorm vlieg- en vrachtverkeer. In de tijd van voor de alsmaar toenemende verslaving en verbinding aan. In de keuken keek ik eens goed naar de stamper voor de stamppot, het pak melk in de koelkast, de koelkast zelf, het vriesgedeelte, de groente in de groentelade, de tomaten en de iPhone die onder handbereik lag. Klaar voor gebruik. Als een aangegroeid en geaccepteerd verlengstuk van mezelf. De iPhone keek op haar beurt terug en gaf me een knipoog die me enigszins van genoegen liet trillen.

Ik liep gisteren een stukje om. Een ommetje dus. Verbaasde me over de frisheid die regen kan veroorzaken. Zag druppels van bladeren glijden en het verdorde gras. Zag uit de auto gesmeten fastfood verpakkingen rondzwerven en lege blikjes van frisdrank en bier in het middagmoment. Verbaasde me over het ronddartelende plastic in de wind en het halsstarrige van de statiegeld weigerende fabrikanten en detailhandel.

Eerder op de dag was er het stukje! Tekst geschreven door enkele Nederlanders die, terwijl ze zich te goed deden aan Kentucky Fried Chicken, hun beklag deden over de hulp van de Indonesiërs. Die vielen namelijk tegen. Zij (!) waren slachtoffers (overleefd: dat dan weer wel) van de aardbeving inclusief een verstoorde en in het water gevallen vakantie. De arrogantie plus teleurstelling droop er vanaf zoals slechte mayonaise in de brandende middagzon. 

Ik dacht even aan wanhopige ijsberen, qua aantal uitgedunde pinguïns en alsmaar, in aantal en gewicht, groeiende mensenmassa en vroeg me af waar het zo vreselijk en gruwelijk was mis gegaan. 

 

Het ongewone, een kantelpunt en de geboorte van een impressie

0DCD7300-CE80-4F24-BEB3-0E34AB513D22Als iets ongewoons vaak voor komt kun je het al snel als iets gewoons gaan ervaren en vinden. 

Je kunt het nieuws erbij halen. Aan de haren bij slepen. Of het nu gaat om een ondernemer die onder vuurt ligt, een VVD minister waar de aandacht op is gevallen of een fabrikant die meer water mengt om zo het suikerpeil in de vruchtensap te verlagen? De hitte plus de droogte van deze zomer? Veel minder sneeuw op de bergtoppen? Ergens wordt ongewoon normaal of gemiddeld. En er is altijd een kantelpunt te bespeuren.

Oh, het was een mooi werkproces gisteren. De koelte van de dag bracht niet alleen nieuwe energie, ook was het merkbaar in het creëren van. De koelte van de dag verkeerde gelukkig nog in een staat van voor het kantelpunt. Dus ongewoon was nog even heerlijk ongewoon en dus bijzonder en verbazingwekkend. 

Een beetje olieverf, een kleine drager, penselen, paletmes. Schrapen en sfeer proeven. Ondertussen was de uitgekozen muziek meer dan een soort van arbeidsvitaminen. 

Een foto was snel gemaakt. Het downloaden op de computer zoals altijd een makkie net zoals het goed laten werken van Lightroom en Adobe’s Photoshop. 

Maar dan? Wat dan? En hoe dan? En wanneer te stoppen? Niet alleen waren er de klanken van soul-muziek. Ze gaven mede richting aan wat er beeldend zou kunnen werken. 

Ergens was er lucht en het water van de zee. Zand en duin. Een vloedlijn en klotsende golven. Een hand van een geliefde met welgevormde en uitdagende lippen. Rood plus gebrande omber. Ritme en beweging in het stuk verweg van de zilte oceaan. Een beeld in een beeld. Een impressie die het bestaan van de realiteit omlegt als was het een koffie drinkende gangster op een druk bezocht terras. 

Alles heeft een kantelpunt. Zelfs gevangenschap heeft ergens een kantelpunt van genoeg is genoeg. 

Het minderen, point of no return en het stijgende inkomen

B494647B-D60A-46D7-9CED-224AB9B2E50CHet was een prachtige voorstelling. Er was gerommel ergens in de verte. Er waren prachtige lichtflitsen, wind en een klein beetje regen. Ik kan me vergissen maar hoorde hoe de wortels in de grond schuurden van genoegen. Hoorde pieren lachen, mieren in snel tempo slurpen en bladeren die applaudisseerden. 

Zelf was ik geneigd uit volle borst “Encore” te toepen. En meer, meer, meer. Van dat kostbare vocht, van die lekkere druppels die zo mooi van vorm zijn. Meer van de frisheid in de nacht na die uren van wakker liggen en alsmaar plakken. Plakkend aan het idee van minder en minderen.

Minder, minder, verminderen. Ik denk dat we niet anders kunnen en dat we het zeker moeten want zo gaat het niet langer lijkt het. Wetenschappers hebben het over het kantelpunt, de zorgen en het komende millennium. Ze hebben het ook over dat ‘er eenmaal overheen er geen weg terug is’. Een soort point of no return. Verkloot is dan verkloot en wie zich brandt moet op de blaren zitten. Ons nageslacht dan. 

Ik keek eens goed de ruimte rond. Keek naar boosdoeners zoals de opladers voor iPone en IPad. Zag hun verbruik omdat ik verbruik. Keek eens naar de lampen aan het plafond, het ouderwetse gasfornuis in degelijk wit uitgevoerd. Dacht even aan koelkast en het vriesgedeelte, de toch best bescheiden televisie inclusief het computerscherm. Minder aan? Meer een boek? Boeken gebruiken niet zoveel toch? 

Ik dacht even aan de zonnepanelen op het platte dak. En aan al die anderen die het straatbeeld verstoren en min of meer duiders zijn van onze manier van leven. Dacht aan de opgewektheid van vrolijke rode dakpannen, het uitgestrekte zeelandschap doorklieft door enorme windmolens. Dacht aan de rondvliegende luidruchtige meeuwen en de vliegtuigen met haar brallende inhoud.

Minder economische groei, btw opbrengst en uiteindelijk geld. Maar het inkomen zou zomaar eens omhoog kunnen schieten zoals een aandeel op de beurs van het Universum. Het inkomen? Ja! 

Meer begrip, rust, stilte, zingeving, echte aandacht voor elkaar en ook liefde voor. 

 

De nuance, het koor van kleuren en de Koningin van de nacht

D9A9C0EA-FB77-4A7E-B968-7B431253415CNee! Ze riepen het in koor. Ik had niet anders dan dat antwoord van de olieverven verwacht. De kleuren onderling waren niet hetzelfde. Rood was dominant aanwezig, geel vrolijk, blauw sfeervol en de wat meer aards en ondersteunende verzorgden een soort ritme. Het resultaat in het proces mocht zijn zoals het was. Waarneembaar, zuiver en eerlijk. Vol pretentie plus bijpassende emotie van de beschouwer.

Op de achtergrond klonken achtereenvolgens de muzieknoten van Bach, waar de een ook de ander niet is, en de stemmen uit Mozart’s Die Zauberflöte. Hoorde de Koningin van de Nacht, Sarastro, Prins Tamino, dochter Pamina en Papageno. Hoorde de stemmen ieder hun eigen kwaliteit naar voren brengen, wijzend op het verschil, duidend op de nuance.

Een mooi stukje in de Volkskrant van iemand die er verstand van heeft. “Als streven naar diversiteit institutioneel wordt, kan het omslaan in het tegenovergestelde van de goede bedoeling.”. Het stuk tekst as ik twee keer om het goed te laten doordringen. Onthield woorden als krampachtig, geneutraliseerd, gelijke kansen en preciezen. En oh ja, dat grapjes ergens over maken moet kunnen blijven bestaan.

Mozart’s indrukwekkende Koningin van de Nacht bleef ergens in mijn hoofd en gevoelsleven nog rondwaren terwijl Beyoncé ‘Queen B’ in bericht opdook. Ze vloog, zocht en stak. Ze heeft het voor elkaar en gelukkig maar. Ze staat niet alleen te pronken op de voorkant van de  Voque, de foto is voor het eerst (!!!!) sinds het bestaan van het tijdschrift gemaakt door een zwarte fotograaf. Hulde voor het doorzettingsvermogen en heldendom voor deze kanjer van een Koningin! 

Toegegeven. Ik ben een beetje gek op haar. Verkikkerd. Niet eens zo speciaal op haar als een soort nieuwe geliefde maar vooral vanwege wat ze doet en presteert. Sommige pareltjes koester ik aan mijn borst, gevonden tijdens het zoeken naar ongeopende oesters in een azuurblauwe zee. 

Baby, I can feel your halo. Pray it won’t fade away.