Boys, girls en een vrolijke Fiat

Mart van Zwam Boys will be boys. De knul van jaar of veertien die enkele meters voor me fietste trok plotseling zijn voorwiel van de fiets omhoog en zigzagde enkele tientallen meters over het fietspad. Omdat ik nu niet bepaald een ervaren reiziger ben in de wereld van de wetenschap en vooral die van de medische tak ervan weet ik niet over het hoe en waarom, maar hij deed het.

Het beeld was er een om van te glimlachen. Ik zag niet de blikken van de passerende automobilisten maar kon me er iets bij voorstellen. Misschien ook glimlachend dan wel ergernis over zoveel uitdagend vertoon. Het zou ook kunnen dat sommigen graag die fietser hadden willen zijn. Uitbundigheid is vaak een wens, het toelaten ook.

Bij het pompstation was net voor me een jonge vrouw van een jaar of 19 binnen gelopen. Ze stond voor me in de rij. Schouders, heupen, ronde billen in een adembenemende en nauwsluitende broek. Zandloper-effect wat mooi kan passen. Haar gezicht was niet te zien en zag ik nooit. Wel die van de verkoper achter de kassa.

Haar stem was zacht, waarschijnlijk net als haar donkere haren. Nog lang niet aangetast door de tijd. Het had de lichtvoetigheid van een zojuist voorbije lente.

Ik was aan de beurt. Haar energie golfde nog na. De ogen van de jongen gingen drie keer van mij naar de buiten lopende haar. Kort leek een eeuwigheid te duren. Ze stapte in een auto waarvan ze de brandstof even daarvoor had afgerekend. Vermoedelijk was het een klein maar ook pittig autootje. Misschien zo’n Volkswagen met rode streep langs de zijkant. Ik hoopte stiekem op een Fiat 500. Zo’n oude. Zo’n klassieker. Eentje die vrolijk en ontelbare malen de straten van Rome had bezeten als was het de King of the World. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *