Den Bosch, de kunst en de erotiek van een Bosche Bol

Jan Sluijters Het was voor Bosche begrippen nog redelijk rustig in de binnenstad van Den Bosch. Hier en daar zag je mensen op weg naar. Enkelingen op pad. Plukjes toeristen die hun weg zochten of even stil bleven staan bij een van die fantastische beelden en oude achtergronden.

Aan de Bosche Bol valt niet te ontkomen, al zou je willen. Op allerlei plekken zijn de heerlijk smakende en zeer chocolade rijke te vinden. Ik was op weg naar een voor mij onbekende maar ook bekende Nederlander die samen met zijn broer bloemen schilderde en een Iranees die enorm kleurrijk werk maakt met een hoge mate van kleurverzadiging.

Den Bosch. Stad van de oude schilder Jheronimus(Jeroen). Stad waar geen schilderij van hem te vinden is al had je het graag. Het hangt allemaal in musea verspreid in binnen en vooral ook buitenland. Met weemoed dacht ik aan ‘de hooiwagen’, aan de duiveltjes en groteske koppen, de vreemde figuren, het vuur, de hemel, ‘de tuin der lusten’. Geen wonder dat de Bosche bol zo populair is.

Er klonken kerkklokken. Ik besloot om met een flinke omweg naar het Noordbrabants Museum te wandelen. Langs achteraf straatjes, door nauwe steegjes, langs het stromende water daar waar geluid anders is. De klank van de kerkklokken was ondertussen als van een sirene. Vreemd hoe een zaadje eenmaal in je kinderjaren geplant nooit meer echt weggaat, weigert te vertrekken alsof er een virus in je systeem zit dat ondanks een persoonlijke inenting zich steeds maar weer laat horen.

In een van de straten liep een grijze vrouw, qua haar en verschijning, blootsvoets en op sandalen. Haar pij wapperde lichtjes in de zachte wind. Was ze op de weg terug of ging ze ergens naar toe?

Jan Sluijters. Ik wist dat ik wat werk van ‘onze Jan’ zou zien. Iets uit zijn wilde, zeer wilde, Parijse tijd. Met schitterende kleuren en losjes geschilderd. Woorden als penseelstreek, toets, structuur, linnen, olieverf, compositie en vlakverdeling hadden iets als een mengsel van magie en erotiek. Jeroen, Jan. Hel en verdoemenis zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net als knapperige chocolade en haar zachte vulling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *