Bootcamp, tuincentrum en de dood in Venetië

death in venice 793 gisteren. In Italië. Het was even slikken. Zonder keelpijn of andere serieuze signalen overigens. 793 is welgeteld bijna 800 op een dag. Een serieuze zaak dus.

Terwijl de dolfijnen, zwanen, eendjes en andere natuurverschijnselen in het heldere Venetiaanse water de tijd van hun leven hebben trok een deel van de Nederlandse bevolking er gisteren massaal op uit. Dagje naar het strand, even naar het tuincentrum, de milieustraat of het park om aldaar een bootcamp of wat aan yoga te doen. Het beeld maakte niet alleen veel tongen los maar zorgde uiteraard ook veel en de nodige verontwaardiging.

Bij de plaatselijke Aldi waren in de haast geïmproviseerde spatschermen geplaatst. Erachter staarde een jonge vrouw naar haar grappig verzorgde opgeplakte vingernagels. Ieder zijn smaak. Met een nonchalance dat een relaxed aandoende energie kan zijn legde ik mijn hoognodige boodschappen op de al voortrollende band me bewust van werkdruk, prestatiegericht zijn en gestelde doelen en targets. Waar ging het mis, vroeg ik me af. Was het na de introductie van plofkip en kiloknallers of was het daar ruim voor? En hoe ver ervoor dan wel?

In Venetië zwemmen en spartelen de dolfijnen. De aandoenlijke zwanen geven het aloude Venetiaanse water een koninklijke golfslag. Ik dacht schaduwen, traptreden, een zucht, de liefde, stilte en de rondwarende dood.

Uiteraard kom je dan op Death in Venice en het kwartet Thomas Mann, Visconti, Bogarde, Mahler. Venetiaanse landschappen wisselen af met crisis, zenuwen, talent, dromen, het alleen zijn tijdens zonsopkomst en de neergang in het gefabriceerde avondlicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *