Het bezoek, de oude school en de innemende ruimte

56877254-1595-40CE-8028-8DFAF03B94DBZondag. Over een week zal de stad zijn veranderd. Deels bijna onherkenbaar door de aankleding voor het feest der feesten. Deels bezet door de massa aan toeristen, vierdaagsewandelaars en dagjesmensen. De horeca maakt zich er de komende week nog meer klaar voor. Net zoals de militairen die in de bosrijke omgeving neerstrijken nadat hun kampement is opgebouwd.

Zaterdag. Gisteren dus. Per trein had ik een goed overzicht van het landschap. Ik naderde mijn geboortestad. Zag hoe de droogte zich opdrong, voelde hoe de trillende warmte combineerde met het luidruchtige van de mens. 

Het vernieuwde station met die rijke geschiedenis van bouwen, ego en problemen blonk in het licht. Het was er druk maar ook weer niet te. Overal waren drinkende en vooral etende mensen te zien. Fast betekende ook werkelijk fast snel of rap. Coole iets anders dan koel. 

Vanaf het station was het een uurtje lopen richting oude school. Het eindpunt van mijn bezoek. Ik passeerde straten, kruispunten en uitwassen. Zag diverse versteende voortuinen, vergeeld gras en diverse bordjes met ‘home’ erop. Gekocht bij de qua aantal winkels alsmaar inkrimpende Xenos of op een gezellige braderie of festival vol leuke kraampjes. Zag veel, qua kilo’s, uitdijende mensen als vertegenwoordigers van beelden uit de tijd van nu.

De school was veranderd. Natuurlijk. Uiteraard. En zo hoort het ook. Binnen waren ruimtes aangepast. Er waren diverse wanden geplaatst. Als opgetrokken ruimteverdelers waren ze in gesprek met mijn herinneringen van bijna een halve eeuw geleden. Hier wist ik waar de klas, meester of juffrouw was, daar waar we zongen. Op een andere plek wist ik me te herinneren waar we de gespaarde afsluiters van de melkflessen inleverden voor de ‘Missie’. Voor de armen en de ongelovigen. De afrikaantjes en de biafraantjes van de wereld. Kortom: de mensen die onze hulp hard zo nodig hadden. Vanuit ons witte perspectief bekeken dan. Sommige beelden kunnen zo in je systeem gaan zitten dat hardnekkig veel meer is dan de lading en waarde van het woord. 

Ik ben er nog niet klaar mee. De dag en vooral het bezoek aan zullen nog wel even nagalmen. De vanuit de rust echoënde woorden en gevoelens zullen zich nog wel degelijk gaan roeren en hun steentje bijdragen aan de verschillende processen die zich, grappig of niet, manifesteren. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *