Behuizing, een cafe en de urweiblichkeit van een eiland

2019-12-Flyer Insel_HombroichEr zijn tijden plus momenten dat een mens niet gelukkiger kan zijn dan dat het  geluk op dat moment brengt of te bieden heeft. Gisteren was ik op de koffie in een prachtig klein koffie café. Er waren kleine tafeltjes met stoelen. Een lange tafel voor wat grotere gezelschappen en een mooie driezitter om eens lekker in weg te duiken.

Wat opviel waren de stapels elpees van ooit. Ik zag de hoes van The Beatles stralen in het licht. Een foto van Terence Trent D’Arby riep herinneringen op aan de jaren tachtig. Het balkenplafond van het café had iets robuusts door het formaat en de plafondhoogte.

Behuizing is iets wonderlijks. Zelf woon ik niet al te groot of klein. Meer in het formaat van gemiddeld. Jaren vijftig gebouwd en voorzien van alle gemakken (behalve een bad plus vaatwasser) dat een mens nu eenmaal geluk kan brengen. Er is sprake van een plat dak, geen zolder plus een grote voor en redelijke achtertuin. Gebouwd in de tijd dat grond nog niet aan schaarste onderhevig was.

Het begint er langzaam naar uit te zien dat we met een groepje mensen richting Duitsland vertrekken. Op 16 maart wel te verstaan. Museum Insel Hombroich met al zijn binnen en buitenkunst wacht, net zoals het landschap, de flora en fauna, koffie en de lunch.

Een bijzondere plek, dat Insel Hombroich. In een ook al bijzondere setting dat gebed is in een filosofie vermengt met de energie die je zintuigen prikkelen en strelen. “Die Insel ist  urweiblich” schreef iemand ooit. Volgens mij klopt het. Gevoelsmatig ook!

Urweiblig! Wat mij betreft het woord van deze woensdag.