Een beeldverhaal, melancholie en de poëzie van het verlangen

D3826336-4040-4AA2-A5C8-1413C2161B98Bedankt voor alle felicitaties en goede wensen. Als liefhebber van variatie genoot ik net zo van ‘van harte’ als van ‘proficiat’ en net zo veel als van het aloude ‘van harte gefeliciteerd met je verjaardag’. Bloemen kreeg ik ook. Fleurig, en zo van het land geplukt, staan ze in de geïmproviseerde vaas. In dit geval een oude metalen rode koffiekan. Ook improviseren is een groot goed. Om te koesteren en op de juiste waarde te schatten.

Gisterenmiddag stond ik in de rij van de supermarkt.  Algehele stemming en sfeer was er een van ‘vier in de rij kassa erbij’. Voor mij stond een jonge vrouw. Aantrekkelijk op een bepaalde manier. Qua houding en manier van doen. Door de kleding heen en buiten haar kleren om was ze te lezen als een beeldverhaal. Kwam door de enorme hoeveelheid aan tatoeage. Tatoeage: Tahitiaans- tatu, tatau (streep, vlek, markering).

Ik mis het Franse landschap. Het zit deze dagen beeldend gesproken in mijn hart, hoofd en Zijn. Ik krijg maar geen genoeg van de vormen en kleuren, van de lagen en haar gelaagdheid. Ook de details mis ik. Evenals de gebruikte materialen, het afbladderen van de verf en de uitstraling van vergankelijkheid. Ik mis gehucht als zijnde gehucht en een dorp als punt van rust.

Tatoeage, portemonnaie, trottoir, vernissage. Het klonk op de terugweg na de supermarkt als zuivere poëzie. Ook als mantra. Aznavour kwam langs als reisgenoot. Léo Ferré als dichterlijke grootheid. Beiden kwetsbaar, breekbaar. Gevuld met melancholie. Als het donkerte van de nacht op een verder kleurrijke dag. Om te koesteren. Op zuivere waarde te schatten. 

Brie, mie, Aldi. Kruidnootjes, chocoladeletters, pepernoten. Soms werkt het doodeenvoudig niet.