Beelden, een tafereel en het reisgedrag van een vrije geest

Mart van Zwam In de laatste minuten van de schemering keek ik nog eens goed de tuin rond. Het bood een tafereel van groei met de bijbehorende energie. Aangeleverd en per dag centimeters groeiend.

Tafereel. Ik hou van mooie woorden. Gelukkig was er vanochtend weer een geschreven en geplaatste stukje van mijn favoriete columnist: Sheila Sitalsing (De Volkskrant). Voor heel even was het verschrikkelijke nieuws vergeten van zeven(!) kogels in een rug of het beeld van een heersende(!) president met een geweer in de hand. Beelden kunnen mooi zijn, zelfs leuk of grappig, maar ook zo intens op het netvlies brandend dat er intern beschadigingen kunnen ontstaan.

Langzaam dwaalden mijn gedachten door de tuin, waarnemend wat waargenomen kan worden. In alle vrijheid, met alle ruimte die er zo mogelijk kan zijn. Zachtjes koppelden gedachten zich aan gevoel, zoals een bemande raket zich aan wachtende ruimtestation koppelt. Ergens was er de drang om te reizen (zie tekst van gisteren…) ook al is dat nu op slechts enkele vierkante meters. Het voordeel van dat soort reisgedrag is het volgende: een paspoort is niet nodig, een virus check overbodig. Van een quarantaine is geen sprake en de kleur oranje of rood blijven gewoon oranje of rood no matter what!

De rondzingende muziek gaf ondertussen haar eigen taferelen ten beste. Voorgeschoteld als een driegangenmenu, als een beeldhouwer die in een steen ziet wat kan en juist niet kan, een schilder die kleuren helder ziet, als een vrije geest in de materie van alledag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *