Beelden, energie en de reis naar een ver land (1)

Langzaam groeide het idee als een op zich zelf staand energieveld: een verre reis maken. Om andere landschappen te ervaren. Dorps, stads, in de natuur, een samensmelting van beelden. Langzaam groeide de behoefte om dit deel van deze mij oh zo vertrouwde wereld los te laten. Ook omdat loslaten beschikbare en noodzakelijke ruimte creëert.

Maar wanneer begint de reis? Als deze periode van voorzichtig zijn en afstand houden vanwege Covid-19 voorbij is? Wanneer je incheckt en enige tijd later kunt instappen? Wanneer de vliegtuigmotoren brullen en suizen? Wanneer je je koffer pakt? Volgens mij begint reizen ver, ver daarvoor.

Ergens waren er ooit zaadjes gepland. In gedachten hoor ik nog Anneke Grönloh’s stem schallen door de volkswijk. Brandend zand en Soerabaja waren in mijn kindertijd een enorme hit en liedjes om mee te zingen ver voordat Karaoke haar intrede zou doen. Een ander zaadje was de film/musical ‘The King and I’ met de werkelijk onvergetelijke Yul Brynner als de Kong van Siam (nu Thailand). Verder in de tijd is een andere piek in de frequentie van prikkels: het aanschouwen van Paul Gauguin’s schilderijen die hij maakte van Polynesische vrouwen in hun landschap. Kleuren raakten zoals kleuren doen. Vorm, tijd, ruimte zijn een optelsom die het leven zo boeiend construeren.

Op reis dus. Naar een ver land, nieuwe beelden en intense indrukken en een nieuwe geliefde die me zal onthalen zoals beloofd: met een glimlach en een kus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *