Beelden, beeldvorming en de verloren kost

Verloren kost-Gent Ik had even contact met iemand op de Filipijnen. Hoorde dat honderden agenten de wijk hermetisch hadden afgesloten op zoek naar een belangrijke drugslord en diverse levensgevaarlijke handlangers. Beelden van verschrikking en angst, met name die van de kleine kinderen, kwamen als vanzelf maar trokken gelukkig ook weer snel weg.

Dat is het mooie van kunnen voorstellen en beeldvorming. Je kunt het. Zomaar.  Ogenschijnlijk als vanzelf, op de automaat of hoe wetenschappers het zouden verklaren. Dat ze als vanzelf vervagen, wegtrekken, gearchiveerd worden, ten alle tijde oproepbaar zijn is te koesteren denk ik zo.

Zo zag ik in een flits Bruce Willes zijn best doen. Tot de tanden gewapend en onverschrokken. Ergens hoorde ik ‘make my day, you punk’ klinken en rook ik de geur van verscheurende kruitdampen. In een verre echo was ‘fuck them’ te horen. Meermaals. En met kracht.

‘Verloren kost’. Zie foto. In Gent als ik me goed herinner. Nummer 992 uit een serie van duizend die ik ooit nog hoop te gaan exposeren. Verloren kost als aanduiding van een zaak waar de krukken van de grond af zijn. De zaak is gesloten zoals gesloten er uit ziet.

Het beeld zit vol lijnen, vierkanten en rechthoeken. Niet alleen het meubilair (waanzinnig mooi woord) is interessant. Ook de roze gekleurde vlakken bovenin doen een klinkende duit in het zakje wat op zich ook een mooi beeld oplevert. De roze vlakken doen flamingo achtig aan wat niet zo gek en verklaarbaar is.

Verloren kost. Als een ode aan de straatfotografie. Omdat straatfotografie nu eenmaal de beelden kan opleveren om een tijdje bij stil te staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *