Het beeld, de stem en afwachten wat komen gaat

Edward Hopper Het was als een soort van verlatenheid die je qua sfeer in een schilderij van Edward Hopper zou kunnen aantreffen. Er was bijna geen verkeer. Een enkele pizzakoerier keerde terug naar de thuisbasis, welgeteld drie auto’s passeerde mij en mijn fiets op weg naar huis. Het uitzicht vanaf het viaduct in de avond schotelde een diep donkerblauw voor, zelfs het water hield zich gedeisd.

Wachten op wat komen gaat is een bijzondere tijd. Dat zag je toen all eerstgeborenen in Egypte werden omgebracht, altijd een indrukwekkend bijbels moment, dat was voelbaar in de loopgraven tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ik fietste langs huizen waar mensen zichtbaar op bank en stoel naar schermen keken die de kamer verlichten terwijl ze bewegende beelden werden voorgeschoteld. Heel even meende ik sommige kijkers ergens diep van binnen te zien trillen en beven. Voor even was het muisstil op de weg.

Ik hou van Hopper’s werk. De kleuren, de intensiteit, compositie en vooral de sfeer. Amerikaanser dan dit bijgevoegde ‘Nighthawks’ uit 1942 is er bijna niet. Het ademt niet alleen de Amerikaanse cultuur maar ook het in jezelf gekeerd zijn. Het is er stil. Doodstil. Totdat je zomaar het bourbon stemmige geluid van Frank Sinatra zou kunnen horen.

Ik hou van Sinatra’s geluid, van de meeste van zijn nagelaten werk. Rustig en vooral ook als single man pedalerend zou ik zomaar flarden van Autumn in New York kunnen horen of wat over Chicago in de eenzame winter. Iets over intens romantische liefde of Witchcraft waar de vrouwelijkheid van afdruipt als was ze een aaneengeregen parelsnoer.

It turned out so right/ for strangers in the night

Ons land was stil in de avond. Stil en wachtend op wat komen gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *