Bedotten, manipuleren en de onvervalste realiteit

2CB494F5-5118-44DB-81F1-A6AFAF05A23DDe stad was niet alleen heet en warm. Ze zuchtte een paar keer diep. Had last van haar eigen transpiratie soms met desastreuze gevolgen. Ze voelde ook half leeg aan, of half vol zoals je wilt, vanwege de vakantietijd. Goed, er waren wel wat toeristen. Sommigen pik je er zo uit. Afritsbroek, camera voor de borst, papieren plattegrond binnen handbereik. Anderen keken vaak op hun mobiel om richting te bepalen of om de vers geschoten plaatjes te delen. De terrasjes zaten halfvol/ half leeg of hadden een bezettingsgraad van een derde.

Op de bovenverdieping van de luxere koopgoot heb je een mooi overzicht. Op het plein, op de doorgaande route en natuurlijk de mensen, inclusief uiterlijk en beweging, die eronder lopen. Uiteraard waren op de onderverdieping de verkopers van de NRC die aanklampten waar het maar kon. Boven zag ik een fotograaf aan het werk. Camera op statief. Gericht op roltrappen en de ruimte van een paar meter ervoor. Winkels op de achtergrond en een paar passanten. Het was daar ook al niet druk.

De fotograaf keek een paar keer naar het zonlicht. Stond niet achter zijn statief maar er een meter vandaan. In zijn hand bevond zich een afstandsbediening, met een vinger drukte hij op een toets. Af en toe. Wanneer er weer eens een of meerdere mensen passeerden.

Ik kon het niet laten. Moest hem vragen, als collega en liefhebber van beeld, waarom hij fotografeerde zoals hij fotografeerde. Op die manier, op die wijze. “Ik maak foto’s voor een makelaar. Neem een aantal opnames die later in elkaar worden gezet als een compleet beeld. Zo lijkt het drukker dan nu het geval is. Is een beter verkoopbaar beeld om de leegstaande panden te verhuren.”.

Een beter verkoopbaar beeld. Hoe vaak had ik dat al niet gehoord. Ooit was er een fotograaf die in opdracht van Stalin, en wie kon die man iets weigeren, op weg ging naar de strafkampen. Daar waar politieke gevangen zaten opgesloten. De fotograaf bewerkte de negatieven in zijn donkere kamer. Trok mondhoeken wat omhoog zoals je wel eens bij faceliften ziet. Het resultaat was een beetje gelukkiger uitziende gevangen en een beter verkoopbaar beeld naar de wereld toe.

Bedotten, pimpen, manipuleren. Opleuken zoals je wilt. Het is van alle tijden. Niet alleen van nu maar ook van ooit. Ik hoorde de oude stad nogmaals zuchten. Onder de druk van voorbij razende scooters inclusief pizza’s of wok to go. Zag ongeduld wedijveren met korte lontjes. De sfeer van leegstand verbloemd door middel van fotoprinten geplakt op etalageglas. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *