Author Archives: Mart

Geloven, niet geloven en het bijgeloof

06B0BCDB-9C09-4B4F-9866-2A6BD6F82C0449,3 procent. Niet direct een getal om te onthouden maar toch. Het schijnt dat de meerderheid van de Nederlandse bevolking niet (meer)geloofd. En dat is voor het eerst in de geschiedenis. 

Verderop in de wereld heeft de Amerikaanse president een knuppel in het hoenderhok gegooid. Alweer. Again. Grote landen als Rusland en China zijn not amused. In Europa reageren verschillende leiders. In eigen land schijnt hij trouwens enorm populair te zijn. In de rest van de wereld wonen de lachers om zijn gedrag. Maar ook de trillers van de spanning en de ‘ik zet me schrap’ mensen. Op de hielen gezeten door de ‘zwartkijkers’ en de ‘het komt wel goed’ optimisten.

Zo’n anderhalf jaar geleden werd er becijfert dat in Amerika over een paar jaar de blanke bevolking in de minderheid zal zijn. Ook dat zal wel haar gevolgen hebben. Wie weet. 

Anyway. Mijn verkoudheid plus griepverschijnselen lijken een beetje op hun retour te zijn. Voorzichtig, even afkloppen. Het liefst op eikenhout anders werkt het niet. Geloof en bijgeloof blijven vreemde verschijnselen.

Ik popel ondertussen om weer heftig aan de slag te gaan. Kleuren wachten. Vorm heeft zo haar eigen verlangen. Zwart-wit is vaak niet wat het lijkt. 

49,3 procent. Kerken staan leeg en krijgen andere bestemmingen. Cultureel vecht met detailhandel. Appartementen zou kunnen. Afbreken is gelukkig geen optie. 

Onze Joop, onze Wim en de Jehova’s

72C5B8C6-E7CF-4623-BCE4-FD982C9D515EHet ging over eeuwig leven. Natuurlijk ging het ook over Het Boek en over: bidden, moeten, geloven en nadenken. Een gesprek met een Jehova’s getuige is bij voorbaat een verloren zaak. Het was wel een mooi gesprek hoor, maar ook deze twee verkondigers waren zo bijbelvast dat een zuiver gesprek gewoon niet mogelijk was. 

Ik probeerde het nog over een andere boeg te gooien. Dat ‘dat accepteren we niet’ iets anders is dan ‘dat tolereren we niet’. Natuurlijk ging het over het misbruik (mijn inbreng) binnen de gelederen, en het op slot houden deuren. Maar uiteindelijk had de media het toch gedaan. Schuld afschuiven noemen ze dat. Een van de meest gebruikte tactieken waar wij, mensenlijk als wij zijn, goed in zijn. 

Afijn. Een paar uur later kwam het bericht over Wim Kok. 80 geworden en een groot staatsman. FNV voorzitter, Máxima’s vader, Srebrenica. Zijn leven trok in beelden en in feiten voorbij. Vadertje Drees was zijn voorbeeld, Wim was de opvolger van Joop. Zulke dingen.

Ik vroeg me ondertussen af of je bij de hemelpoort aangekomen er daar ook een voet tussen kon plaatsen. Stel je eens voor. Er is een weigering en je moet naar de hel? Persoonlijk geloof ik daar niet in. Net zomin als dat ik werkelijk geloof dat de traan van Maxima echt was. Het leek als je het mij vraagt meer op een zorgvuldig geregistreerd toneelstuk.

Afijn, de twee Jehova’s waren al uren weg. Wat achterbleef was het woord ‘waarheid’. Dat had een van de twee gebruikt. Als argument. Op mijn beurt somde ik verschillende oorlogen op die in naam van ‘de waarheid’ waren gevoerd. Heftige beelden. Pijnlijk. Te triest voor woorden. 

Wim is weg. Is er niet meer. Zoals uiteindelijk bij iedereen was zijn tijd daar. 

Rust zacht Wim. 

 

Een beeldverhaal, melancholie en de poëzie van het verlangen

D3826336-4040-4AA2-A5C8-1413C2161B98Bedankt voor alle felicitaties en goede wensen. Als liefhebber van variatie genoot ik net zo van ‘van harte’ als van ‘proficiat’ en net zo veel als van het aloude ‘van harte gefeliciteerd met je verjaardag’. Bloemen kreeg ik ook. Fleurig, en zo van het land geplukt, staan ze in de geïmproviseerde vaas. In dit geval een oude metalen rode koffiekan. Ook improviseren is een groot goed. Om te koesteren en op de juiste waarde te schatten.

Gisterenmiddag stond ik in de rij van de supermarkt.  Algehele stemming en sfeer was er een van ‘vier in de rij kassa erbij’. Voor mij stond een jonge vrouw. Aantrekkelijk op een bepaalde manier. Qua houding en manier van doen. Door de kleding heen en buiten haar kleren om was ze te lezen als een beeldverhaal. Kwam door de enorme hoeveelheid aan tatoeage. Tatoeage: Tahitiaans- tatu, tatau (streep, vlek, markering).

Ik mis het Franse landschap. Het zit deze dagen beeldend gesproken in mijn hart, hoofd en Zijn. Ik krijg maar geen genoeg van de vormen en kleuren, van de lagen en haar gelaagdheid. Ook de details mis ik. Evenals de gebruikte materialen, het afbladderen van de verf en de uitstraling van vergankelijkheid. Ik mis gehucht als zijnde gehucht en een dorp als punt van rust.

Tatoeage, portemonnaie, trottoir, vernissage. Het klonk op de terugweg na de supermarkt als zuivere poëzie. Ook als mantra. Aznavour kwam langs als reisgenoot. Léo Ferré als dichterlijke grootheid. Beiden kwetsbaar, breekbaar. Gevuld met melancholie. Als het donkerte van de nacht op een verder kleurrijke dag. Om te koesteren. Op zuivere waarde te schatten. 

Brie, mie, Aldi. Kruidnootjes, chocoladeletters, pepernoten. Soms werkt het doodeenvoudig niet. 

Verbinden, crossart en een boek als tijdmachine

34F943BF-D5D2-4E5D-80E8-35C77A9360F9Het was gisteren een dag vol mijmering, gevoel en kleur. Een dag van terugkijken ook. Van geaccepteerde kansen, gemiste ook. Kruispunten, bochten en greppels. Valkuilen en processen. Werkelijk alles kwam voorbij en volgens mij is dat logisch in de wereld in al haar rust, stilte en de dag voordat.

Jarig zijn heeft zo haar voordelen. Het is een dag, mits mazzel, vol felicitaties wensen en gedachten. Een cadeau hier en daar. Wat groen en geel. Blauw en rood. Energie omdat energie nu eenmaal energie is.

Een in papier verpakt cadeau lag al dagenlang in de kamer te schitteren. Af en toe liep ik er langs. Voelde nieuwsgierig even aan het papier en het verpakte. Taste met vingers de vorm af als was het voor het eerst, dacht aan inhoud en vooral leven en het leven op zich. Als vorm. Gecreëerd. Of samengesteld zoals ge wilt.

 Het papier mocht er af. Tenslotte, ook al was het nog vroeg in de nacht, was de datum en dus de zestig jarige leeftijd bereikt. Maar niet voordat het gevoel zich melde en kwam vertellen dat tellen, bijhouden zoals je wilt, ook maar uiterst betrekkelijk is. Net zo onbelangrijk als gegevens over inkomen, vermogensgroei of mits van toepassing derving en eventuele status.

‘Crossart’ van Van Gogh tot Beuys. Van Vincent tot Joseph dus. Potverdrie, het boek laat zich bekijken als tijdmachine. Als samengestelde verzameling van meest uiteenlopende kunst dat de kunst verstaat te boeien. Als herauten, duiders zoals ge wilt, sirenen en voorspellers geven ze een kijkje in wat kan, mogelijk is en nog zou kunnen. 

Daarom hou ik ook zo van kunst. Het verstaat, mits goed, de kunst tot verbinden. 

De Keniaanse savanne, het beeld en de tellers van de tijd

57030093-B705-49BC-B01E-DEE7929624B0“Ik kan echt niet meer zonder tv”. Een prachtige fotoserie in de Volkskrant met als onderwerp hoe zonne-energie de Keniaanse savanne verovert. Mensen rondom ‘de buis’. Het had geheel had iets aandoenlijks.

Gisteren zag ik Sonja op televisie. Om een naar haar vernoemde prijs uit te reiken. Eva Jinek was de gelukkige ontvanger. Eva, kersverse moeder, had last van haar hormonen zoals ze zelf aangaf. Voor een ieder goed te zien, duidelijk waarneembaar. A.L. Snijders was er ook. Mocht gelukkig ook, al was het op de valreep, nog een prachtige ZKV voorlezen. Die drie mensen zorgden voor een mooie samengestelde sfeer.

Sonja, 78 inmiddels, zag er goed uit. En zeker voor haar leeftijd. Dat laatste hoor je er meestal bij te zeggen of te vermelden. Is een ongeschreven wet of code. Of gewoon gepast. Toepasselijk of niet. 

Na het Zeer Korte Verhaal mocht de televisie weer snel uit wat mij betreft. Hoestend en proestend, grieperig als ik ben, deed ik de afwas. Rook nog de geur van klaargemaakte vis, spoelde het sop van borden en kopjes. Zette verse koffie en luisterde wat prachtige en veelzeggende sfeervolle muziek. 

Vandaag is de dag. Dan verlaat ik de wereld van vijftigers en treed ik binnen in de wereld van de zestigers. Dag 59 welkom 60. Een uitnodiging om de, uiteraard goedbedoelde, jaarlijkse griepprik te komen halen ligt op mijn bureau. Ga ik uiteraard niet op in. Ik laat liever mijn lijf weerstand opbouwen. De aanbieding van de NS vanwege extra bereikt (60!) treinvoordeel is al een tijdje binnen. Dat is een uitnodiging die ik bij volle bewustzijn en in dank in ontvangst heb genomen. Bij elkaar signalen om toch vooral als ‘wachters op de drempel’ stil te staan bij afscheid en overgang naar een nieuwe periode. 

Zestig! Als ik zo rondom me heen kijk valt er nog veel te doen. Uitdagingen strijden met rust. Beelden met vastgeroest zijn of geraken. Een opgepakte handschoen voorafgaand aan het duelleren met de tijd. Zo lijkt en voelt het. Voor mij dan.

Zestig! We gaan het zien. Verschoon mij ondertussen van wijze raad of goedbedoelde tips. Als een kersverse maagd betreed ik de voor mij nieuwe wereld die afgebakend is door de tellers onder ons. 

Zestig! Het stelt niets voor. 

Billie Holiday, De nieuwe herfst en het warme weer

58FFDF1D-0962-449E-9DC4-B760FDEC8229Autumn in New York, why does it seem so inviting?

Autumn in New York, it spells the thrill of first-nighting

Billy Holliday’s stem rolde zachtjes door de kamer. Passeerde een nog niet uitgepakte koffer. Het streelde zachtjes beelden, taste herinneringen af als waren ze nog onontdekt. In staat sfeer te verdiepen, bij machte om gevoel op te roepen. Kortom: ik ben weer thuis.

De terugreis vanuit de Morvan en Frankrijk achterlatend was er een van het landschap doorklievend asfalt. België had haar vlakheid, het stuk in Nederland was herkenbaar. Wat de drie landen gisteren verbond waren de schier eindeloze rijen vrachtwagens vol goederen om ons leven zogenaamd rijker te maken. Welvaart te vermeerderen, het knagende gevoel van tekort aan te vullen.

Het contrast met het natuurgebied van de Morvan en de hoeveelheid aan omringende bedrijfspanden kon niet groter zijn dan dat het was. Verdwenen waren de door de droogte hongerige koeien en schapen, de voedsel vergarende eekhoorns en de rijkelijke kleurtinten. Boven Parijs hing een wolk van smog. Andere delen van het stadse landschap had haar enorme hoeveelheid aan fijnstof. 

Ik vrees dat de inmiddels ouderwets aandoende herfst in Nederland voorlopig niet meer terugkomt. De inwoners zijn massaal aan het barbecuen geslagen of leven zich uit aan strand. Tuinstoelen zijn alweer bezet, korte broek en zomerjurk zitten aan het lijf. De zomerpret duurt nog voort. 

Autumn in New York. Ook daar is niets meer zoals het was.