Author Archives: Mart

In de tuin, de kunst en in het schilderij

Manet De dag van gisteren was gevuld met staren naar wat groeit. Wat groeiende is en zich verder wil laten horen. Ergens las ik iets overvolle kringloopwinkels, lange wachtrijen om het grofvuil kwijt te kunnen en de bouwmarkten waar mensen kennelijk hun welverdiende vakantiegeld proberen te slijten. De mens in al zijn aanpassingen is een wonderlijk proces.

Er kwam een interessante documentaire over Manet voorbij. Op YouTube. Vanwege het idee dat er op de (Nederlandse)televisie niet zo veel te beleven is en als je niet uitkijkt je nog verder afgestompt raakt. Édouard Manet (1832-1883). Altijd goed, bijzonder en aan de wieg van wat je moderne kunst zou kunnen noemen.

La Musique aux Tuileries. Cursief geschreven en zo Frans omdat het zo leest als een vakantiebestemming naar een (bijna)onbereikbaar oord. Omdat het ademt als het leven zelf. Omdat het klinkt als muziek op een warme zomermiddag. Omdat het geschilderd is terwijl je de muziek niet hoort of ziet maar wel tijdens het openen van al je zintuigen kunt ervaren.

Muziek in de Tuilerieën klinkt als warm en sfeervol, met een compositie waar je het erg warm van krijgt op een dag zonder anderhalve meter afstand.

Het verlangen, de breekbaarheid en het reizend mondkapje

Mart van Zwam Een foto uit 2016. Van ver voor de tijd van Corona en de door haar opgelegde aanpassingen en veroorzaakte veranderingen. We’re heading straight for the castlle. Geschreven op een raam. Een mooie gedachte, misschien een gedachte aan of een wens voor. Een getekend hartje erachteraan. Helemaal top!

In de trein kom je soms de meest absurde en ook wonderlijke dingen tegen. Nu zijn de mondkapjes aan de beurt. In gedachten zie ik mensen in vermomming. Wennend aan de nieuwe hopelijk tijdelijke werkelijkheid. Samen bewegend met de stroom andere reizigers. Op weg naar ergens. In het hier en nu. In en uitademend door het leven.

Ik zou niet op het idee komen ergens clandestien met een viltstift aan de slag te gaan. Aard van het beestje. Zou ook geen BOA in elkaar meppen of een homo met glas bewerken. Niet dat ik een heilige ben, verre van dat, maar sommige dingen doe je gewoon niet. Punt.

Een leeg blikje op straat gooien? Geen denken aan. Vuil dumpen in het bos? No way! Met een mondkapje voor het openbaar vervoer instappen? Eerlijk gezegd moet ik daar even over nadenken.

Vrijdag, de dag na Hemelvaart. Ascensio Domini. Niet om indruk te maken zoals Baudet zo vaak pleegt te doen, maar gewoon omdat het zo schilderachtig klinkt. Zelfvertrouwen versus zelfoverschatting.

Misschien is het verlangen naar een kasteel wel mooier dan het uiteindelijke verworven kasteel. Misschien is uitdrukking geven aan breekbaarder op glas.

Wie weet.

De lockdown, cultuur en de dingen van het leven

Michel Piccoli Dag zoveel van de lockdown die aan verdere verandering een versoepeling toe is werd deels gekleurd door het bericht van het overlijden van acteur Michel  Piccoli. Een rijk leven. Mooie volle beelden, een rij indrukwekkende films.

Les choses de la vie. Nooit eerder zag ik een fietstocht zo wonderschoon in beeld gebracht. Alhoewel die beroemde uit Turks Fruit met onze Rutger en Monique als gelukkig paar ook op het netvlies is verankerd als speels onderdeel van de beeldengalerij.

Les choses de la vie. De veelzeggende ogen van Romy Schneider, net zo sprekend als die van Bette Davis wat mij betreft. Als veelgebruikte quote en cliché zou ik natuurlijk kunnen schrijven dat ze spiegels van de ziel zijn, maar wat mij betreft zijn ze veel meer als dat wat nog niet gezegd is. Je kunt erin verdrinken of in zwemmen, verzuipen of er tenslotte aan dood gaan.

Het kan niet anders dan dat het vandaag een Franse cultuurdag gaat worden. Kleurrijk, in de vorm en misschien wel vol verrassingen. Zitten op een tuinbank in de zon, in gesprek met het licht, doordringen in de betekenis van groei. Koffie in de ochtend, thee in de middag, een glas rode wijn wanneer de tijd daar is.

Les choses de la vie. Vioolklanken in de ochtend. Fris in het ondersteunende, welkom als alt, sopraan of gewoon. Pareltjes zijn het die ons in de lockdown zijn gegeven. Voor altijd klinkt La chanson d’Hélène.

Woorden, beelden en oud metaal

Mart van Zwam En door! Want we zijn al over de helft van mei en er is nog zoveel te beleven, te doen en te ervaren.

Hongerpandemie en corona-eenzaamheid waren wel de woorden die gisteren bleven na sudderen. Tel daarbij het grappige seksbuddy op dat van stal werd gehaald dan was dat wel de belangrijkste zaterdagse woordoogst.

Ergens tussen het bekijken van Anselm Kiefer’s werk en de inspiratie van de filosofie in was er een moment van rust, ruimte en bezinning. Groenteplantjes gingen in de grond. Klaar voor het proces van groei, op weg naar de fase van eetbaarheid. Bon Voyage!

Het oude metaal lonkt. Er heb er nogal wat van en dat beloofd. Energie zal zich vermengen met je best doen, openstaan en zien wat er van komt. Vorm, vorm, vorm! Al eerder was ik er fotografisch mee aan de slag. Het leverde al iets op. Industriële uitstraling met respect voor en bewondering voor de uiteindelijke vorm. De foto is uiteraard nog te bestellen, mooi uitgevoerd en geprint op di-bond oftewel aluminium.

Langzaam zag ik de versmelting van het gloeiende lood in Kiefer’s werk met de eerder gebruikte olieverf. Laag ging de strijd en samenwerking aan met andere lagen, openbaring volgde in de tijd wat later.

Schielijk gumde de RIVM het woord seksbuddy snel uit maar er was al veel ophef. De hilariteit was allang in de stroomversnelling gegaan. Als onderdeel van een rivier plus een enorme waterval.

Ik ben al een tijdje single. Het is maar dat je het weet.

Energie, beweging en het prikkeldraad van de lockdown

Mart van Zwam Ergens heb ik gelezen dat een uurtje Netflixen evenveel veroorzaakt als vijftig kilometer met een auto rondtoeren. Ik dacht aan dat getal toen ik gisteren de groeiende plantjes Courgette en Pompoen in de achtertuin water gaf.

Is het waar dat de tijd van lockdown of wat er nog van over is je tot andere gedachten kan bewegen? Aanzetten is tenslotte ook een beweging, net als bezuinigen op energie of omgaan met. Minder is zeker niet slecht. Al was het alleen al om de verdeling van de Aarde gezien als taart opnieuw te bekijken.

Terwijl de plantjes water kregen dacht ik aan de dag ervoor. Onkruid wieden veroorzaakte allemachtig veel stof vanwege de droogte van de grond. Ergens speelde de gedachte aan het verleden. Toen er nog meer sneeuw viel, er wat vaker ijs voorkwam en zomers nog kans maakten op verregenen. Volgens mij ligt dat allemaal al ver achter ons en zijn wij diverse grenzen gepasseerd. Grenzen verschuiven en voornemens oprekken is tenslotte ook een beweging.

Zoekend in de beelden van weleer kwam ik de volgende tegen, zie foto. Een impressie. Toentertijd gefotografeerd en digitaal aangepast. Kleuren groen in en van de tuin op een achtergrond van oud ijzer met gaatjes uit een ver verleden. By the way, het werk is nog steeds te koop. Wanneer je interesse hebt, stuur me dan maar een bericht.

Ergens heb ik gelezen dat een uurtje Netflixen evenveel veroorzaakt als vijftig kilometer met een auto rondtoeren. En ergens speelt de gedachte dat de lockdown een onhoudbare situatie is. Dat het intelligente prikkeldraad, beeldend gesproken, allang haar scherpe kantjes is verloren. En dat alles weer snel, want wat is tijd, als vanouds zou kunnen zijn.

Twitter, als vanouds en nieuwe inspiratie

Mart van Zwam Een kort rondje langs en in Twitter vanochtend leverde me de overtuiging op dat er de laatste tijd in, tijdens en na de eerste corona-golf helaas nog niet zoveel is veranderd. De kanker volgde haar weg. De klerelijers, fuckers en getier over Obamagate volgde in haar kielzog.

De beelden van katten en poezen waren als vanouds. Lockdown filmpjes en verlaten straten en pleinen zijn inmiddels behoorlijk vervangen door foto’s van zwerfvuil, politieberichten en gedumpte chemicaliën. Een bericht over een ontsnapte tbs’er. Geklaag over buren, het wel en wee van BN’ers. De wereld en Nederland lijkt als vanouds door te gaan. Carry on as ever!

Vandaag weer in wandelen langs het Ven en de meervoud ervan. Genieten van de vliegende vrienden, ontluikende bloemen, insecten en zo meer. Uiteraard zal het geluid van de snelweg die het land doorkruist alweer heftiger zijn en meer dominant aanwezig. Immers: de economie moet weer in en op gang komen. Als een vermoeide en door het covid-19 aangeslagen fenomeen (lees: religie)zal ze goed moeten doorademen, haar longen vullen met de vervuiling die weer hand over hand toeneemt en gaan met die banaan. De mens is hardleers, maar misschien kunnen we ook niet anders?

Inspiratie op het zandpad. Tussen de takken, achter een stam. Langs vogelnesten hoog in de boom. Verstopt tussen de heideplantjes, verborgen in het zand. We gaan het zien, zullen het zien!

Amerika, de Indianen en het verkochte hart

Mart van Zwam 16 x 16 x 2,5 en…Sold!

Dag zoveel van de lockdown was er een van euforie en reislustig zijn. Althans, dat laatste was het geval zonder daadwerkelijk een vliegtuig te willen en kunnen pakken. Steeds weer kwamen de beelden van vermommen en veiligheid voorbij. Schijn bedriegt, kennelijk werkt dat ook zo maar misschien ook vooral in tijden van covid-19.

Verkocht! Het kleine kunstwerk, olieverf op een bakstenen tegel van +/- 100 jaar oud, gaat richting Amerika. Land van de ongekende mogelijkheden, dromen en op dit moment zeer zeker in een nogal chaotische toestand van Zijn.

Ik heb het adres uiteraard. Zoekend op de kaart was het een reizen van jewelste. Ik zag het Vrijheidsbeeld en namen als The Bronx, Philadelphia, Washington en Woodstock. Namen die zoveel beelden geven en inspiratie laten aanzwellen als trommelgeluiden in een nog te ontdekken landschap.

Vreemd maar ook bijzonder dat Amerika voor mij toch voor een groot deel altijd is verbonden en zal blijven met haar oorspronkelijke bewoners. Namen als Comanche, Pawnee, Apache en Mohikaan hebben iets van vrij, natuur en de uitgestrektheid van het landschap in zich. Mohikaan heeft een extra door het fantastische verhaal van de laatste ervan. James Fenimore Cooper schreef een klassieker die je altijd laat verlangen. En als Karl May’s trotse Apache zal Winnetou voor altijd mijn broeder blijven.

Bijzonder hoe een land zich heeft ontwikkeld in een proces. Bloederig, vol geweld en met als rode draad het niet begrijpen en vooral het niet willen begrijpen. We zijn gewaarschuwd!

Het verstand, de zondag en de broodnodige verbazing

Mart van Zwam Dag zoveel van de verstandige lockdown was er een deels gevuld met oprechte verbazing. Niet over de Amerikaanse President, het aantal besmettingen daar of de weer eens aan het licht komende kwalijke rassenscheiding. Nee, het was meer de verbazing die bij zo’n zonnige dag als oprechte zondag hoorde.

Tijdens het opruimen vond ik een houten paneeltje terug. Ooit aan begonnen en nu in de startblokken van verdergaan en afmaken. Het proces is tenslotte heilig. Een stadsbeeld in de avond, zie foto. Lijn en vlakken, het perspectief platgedrukt zodat platheid ook werkelijk plat gaat. Kleur zorgt voor afwisseling zoals muzieknoten je kunnen boeien mits je ervoor open staat.

In de straat, iets verderop bij de buren, stopte plotseling een vrachtwagen. Coolblue stond erop. Mannen stapten uit, openden de zijdeur en begonnen te zeulen. Een spiksplinternieuwe koelkast kwam naar buiten. Een oude en inmiddels afgeschreven exemplaar kwam het huis uit waar de bezorging plaats had. Ik gun iedereen een nieuwe koelkast en vooral in deze tijd, maar eigenlijk niet op zondag. Klinkt misschien wat ouderwets en gelovig als niet gelovige maar zo zie ik het gewoon. Misschien ook wel ongewoon gezien de alsmaar opstuwende en door knappe koppen bedachte 24/7 economie. Daar waar leven zo snel gaat dat mensen er behoorlijk van buiten adem en vooral zichzelf kunnen geraken.

Terug naar andere verbazing. Ik zag de tuinrozen zich alsmaar verder openen. Groeien naar het licht geeft de essentie weer die we zo broodnodig hebben zonder het te denken te missen. Buigen in de wind en tijdelijk buigen voor een virus doet dat ook. Het laat je verlangen naar waar het eigenlijk alsmaar en gelukkig om draait.

Mooie maandag. Laat je verbazen