Author Archives: Mart

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (4)

Mart van Zwam Het groeiproces was vanochtend weer een lust voor het oog om te mogen aanschouwen. Vorm laat zich zelfs niet door gemaakte kunst in de weg zitten, die twee lijken samen te smelten zoals alleen natuur en kunst kunnen. Ieder op eigen wijze, samen om meer dan de som van de getallen te vormen.

Ergens las ik op LinkedIn, toch van oudsher een keurige community (ik heb een soort haat/liefde met dat woord) een discussie. Beledigingen vlogen over en weer alsof dat het ‘nieuwe normaal’ is. Daar heb ik trouwens een hekel aan en voel er totaal geen liefde voor. Het nieuwe normaal? Wie heeft dat in het leven geroepen?

Het zijn volgens mij geen moderne tijden waar we in leven maar meer een piek in een leven-frequentie. Gisteren waren er volle Hollandse stranden en rijen files plus een overvol openbaar vervoer. Mensen waren niet te houden, zochten verkoeling, vertier en ontspanning aan zee. Enkelen zochten de natuurlijke airconditioning op die je in het bos zomaar, gratis en voor niets, kunt vinden. Weer anderen zoals deze schrijver bleven thuis.

Vandaag geen Canal Parade te Amsterdam. De community maakt zich volgens het nieuws grote zorgen. Ze kunnen nu niet het beeld uitdragen wat ze o zo graag willen? Dat je jezelf kunt en vooral ook mag zijn?!

Ik vroeg het vanochtend aan een mus die wat water kwam drinken. Jezelf kunnen en mogen zijn? Vervreemde ogen keken me aan. Alsof niet begrijpen in het verlengde lag van: waar in vredesnaam heb je het over?

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (3)

Mart van Zwam Langzaam ontwaakte de tuin vanochtend. Terwijl de mussen al druk in de weer waren en het licht kleuren liet sprankelen zag ik de eerste aanstalten om pompoen te worden. Een mooi gegeven.

Het nieuws was niet hopeloos te noemen. Uiteraard was er iets over Trump, natuurlijk iets over die kwestie van wetenschap in combinatie met het al dan niet dragen van mondkapjes, zeer natuurlijk was er ‘voortschrijdend inzicht’ omdat voortschrijdend inzicht nu eenmaal haar eigen natuurlijke tempo heeft.

Naar alle waarschijnlijkheid gaan er 1100 bij KLM uit terwijl de detailhandel erop los scoort. Een paar dagen geleden zag ik als ooggetuige al lege vakken en schappen bij de plaatselijke bouwmarkt. Ook de bestelwagens met postpakketten en leveranciers van voedsel plus de scooters met o.a. Pizza’s rijden er nog steeds op los. Met nadruk op het laatste want time is money!

De Volkskrant van vandaag gaf een mooie link tussen drukte en het monitoren ervan. In Gelderland hebben we een heuse ‘druktemonitor’ die aangeeft waar en wanneer het ergens (te)druk is. Ik vind ‘druktemonitor’ letterlijk een aanvulling op ons tijdsbeeld van de door ons zo gekoesterde westerse samenleving.

Zware krimp in Duitsland en de VS. In extra dikke en zwart gedrukte letters. Ik zag de mussen er hun schouders voor op halen. Of beter gezegd: de vleugels!

Een verkleurd en losgelaten blad dwarrelde en landde zachtjes in de waterbak voor de vogels. Alsof het een ritme wilde aangeven dat alsmaar doorgaat. Ondanks alles, ondanks what ever.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (2)

steen De avondklok zelf was niet zichtbaar in beeld maar wel van kracht. Antwerpen liet zich aan de kijker zien tijdens een opgelegde stilte waar de schoonheid zegevierde. Verlaten pleinen, dichte deuren, lege straten. Een volgend beeld was die van in geregisseerde rijen staande toeristen. Wachtend op het moment van take-off. Alsof de startbaan ook die van ontspannen en geluk zou zijn. De mondkapjes vormde een schril contrast met de alledaagse werkelijkheid.

Intussen is onze turnwereld in rep en roer. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer toestellen zoals een springbok, waar je als kind moeite mee zou kunnen hebben om er überhaupt niet tegen aan te knallen, en een evenwichtsbalk, geen gekke getuigen zouden kunnen zijn. Die laatste toestel vind ik trouwens aardig symbolisch voor de hele toestand. Ik hoorde een turnster op leeftijd (wat is oud?)gisteren melden dat ze jaren van therapie achter de rug heeft.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel. Ik had het er gisteren al over. Op bescheiden wijze. Af en toe met iets meer gas erop. Over dat laatste gesproken? Aanstaande Zaterdag is het zwarte zaterdag. Dan duiken mensen massaal in de auto op weg naar bestemming en het gevoel om op vakantie te zijn. Corona of niet: vakantie moet!

In de tuin is het rustig. Behalve groei is er veel te beleven. In de moestuin idem dito: groei! En geen steen die uit zichzelf beweegt.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel

Mart Van een zelfportret van Rembrandt, geveild voor 14 miljoen, ging het naar het beeld van het wel of niet verplicht dragen van een mondkapje. Van het inpakken van een stuk gletsjer, om verder smelten te voorkomen, tot aan de plek die eindelijk herkend werd als de plek waar onze Vincent Van Gogh zijn laatste werk schilderde. De beelden vlogen gisteren als vanouds en zoals zo vaak voorbij en ergens haakten ze vast.

Rembrandt in zijn zondagse pak. In particulier bezit en dus nu geveild. Waarschijnlijk vereeuwigde onze Nationale Held zichzelf op die manier om indruk te maken op zijn aanstaande schoonfamilie……met het grootste gemak zou je dat dus een visitekaartje kunnen noemen.

Ondertussen staan bij, mij in de bescheiden moestuin, de kool, paksoi, pompoen, bieten, prei en broccoli te groeien voor wat ze waard zijn. En dat is heel wat. Tel daarbij op de bramen, de bes en framboos dan krijg je vanzelf een kleurrijk palet. In ieder geval volgend jaar. Wanneer groei de kleur verder beïnvloed, zoals ook de bedoeling is, kun je de bedoeling niet langer als iets abstracts zien maar gewoon als zijnde de werkelijkheid.

Vakantie, op vakantie gaan. Ik herken het gevoel en het verlangen naar. Misschien is dat het grote goed. Vanochtend zag ik twee mussen tegelijkertijd drinken uit dezelfde waterbak. Zag ik een zwarte kraai landen op een richel van het dak, een andere mus landen op een stuk nog onbewerkt speksteen. De verbeeldingskracht liet het paspoort voor wat het is: goedgekeurd papier en drukkunst met benodigde informatie.

Extase, exotisch en de muziek van Ennio Morricone

The MissionVoortgeblazen stof. Zinderende warmte met trillingen die zo intens waren dat je het werkelijk in de bioscoop voelde. De gevonden humor van een gevangen vlieg in de loop van een revolver. Het wachten op een verlaten station in het midden van nergens dat ergens was. De tot op het bot snijdende harmonica, de wraak. Hemel op aarde, hel in het wilde westen.

Gisteren kwam het bericht voorbij dat Ennio Morricone was overleden. Een val, hoog op leeftijd, een zeer rijk leven. In stilte heb ik hem even bedankt voor die mooie muzikale momenten die het leven zo wonderlijk uitdagend maken.

De filmmuziek van Once upon a time klonk in mijn huiskamer. Net als die van The Mission waarvan Gabriel’s Oboe je tot in het diepst van je zijn kan raken. Beelden van een uitgestrekte oerwoud en haar bewoners, de jezuïeten en het geloven in waren op reis langs het netvlies. De film was niet alleen indrukwekkend en mooi maar wekt bij nog altijd enige woede op. Het bezetten van land door de Portugezen (het had ook zomaar een ander land kunnen zijn) en de uitbuitende slavenhandel is duidelijk iets waar we nu wereldwijd nog de gevolgen van dragen.

Extase, exotisch. Verlaten en de uitgestrektheid van het landschap. Verhalen vertellen en ook aanhoren plus voelen. In onze versteende samenleving smeult gelukkig nog altijd dat vuur dat we zo broodnodig hebben. Dat vuur dat onmiskenbaar met de mens is verbonden.

Oh Ennio Morricone, Maestro. Gij hebt ons zoveel moois gegeven. De muziek is als tot leven gekomen schilderijen die al zachtjes het leven lieten zien zoals het leven kan zijn.

Wit-zwart, beeldvorming en de klappende mensen

Tarzan “Alle perken te buiten.” Hoorde het een minister zeggen. Gisteren was een dag met veel buiten en bijzondere contrasten. Terwijl een deel van de samenleving probeerde om afstand te bewaren trok een ander deel met de allerbeste bedoelingen en gewapend met “dat er iets moet veranderen” richting de Dam te Amsterdam. De burgemeester ‘What a job’ kwam onder vuur te liggen. Heel Twitter vond er namelijk iets van alsof dat gewoon is of domweg moet. Het lijkt wel een verslaving of zelfs een virus.

Ergens klonk er in de binnenstad, in die van mij dus, applaus. Omdat de horeca eindelijk openging. Omdat bier en wijn eindelijk weer zouden stromen. Het werd verwelkomt alsof de langverwachte regen op ons zou neerdalen. Ja, ook ik maak me oprecht zorgen over de droogte. Ook over de droogte in onze samenleving en de manier waarop misstanden alsmaar toenemen.

Beeldvorming. Ik ben in mijn oude stripalbums gedoken. Strips die ik al sinds mijn kindertijd met me meesleep. Een kostbaar bezit, werkelijk en letterlijk. Strips van Tarzan zijn en blijven een bron van inspiratie ook al heb ik ze jaren niet gelezen.

Wildemannen. Inlanders. Zwarte, donkere mensen met pijlen vol vergif. Bedoelt om dieren mee om te leggen of witte mensen met slechte bedoelingen (bijvoorbeeld het bezoeken van een olifantenkerkhof en het roven van ivoren slagtanden…). Een man’s wil is er wet en dat is die van de Koning van de Apen en van de complete uitgestrekte jungle. De Man is blank, atletisch gebouwd, spreekt de taal der dieren, helpt waar nodig en is de uiteindelijke redder die mensen zo broodnodig hebben. En oh ja, hij heeft uiteraard de allermooiste onder de allerschoonste vrouwen.

Beeldvorming. Knechten. Slaven, buit en uitbuiting, geloof en ongelovigen, Zwarte Piet. Racisme en discriminatie. Beeldvorming is een werkelijk bijzonder (soms levensgevaarlijk)onderdeel van onze samenleving.

In de tuin, de kunst en in het schilderij

Manet De dag van gisteren was gevuld met staren naar wat groeit. Wat groeiende is en zich verder wil laten horen. Ergens las ik iets overvolle kringloopwinkels, lange wachtrijen om het grofvuil kwijt te kunnen en de bouwmarkten waar mensen kennelijk hun welverdiende vakantiegeld proberen te slijten. De mens in al zijn aanpassingen is een wonderlijk proces.

Er kwam een interessante documentaire over Manet voorbij. Op YouTube. Vanwege het idee dat er op de (Nederlandse)televisie niet zo veel te beleven is en als je niet uitkijkt je nog verder afgestompt raakt. Édouard Manet (1832-1883). Altijd goed, bijzonder en aan de wieg van wat je moderne kunst zou kunnen noemen.

La Musique aux Tuileries. Cursief geschreven en zo Frans omdat het zo leest als een vakantiebestemming naar een (bijna)onbereikbaar oord. Omdat het ademt als het leven zelf. Omdat het klinkt als muziek op een warme zomermiddag. Omdat het geschilderd is terwijl je de muziek niet hoort of ziet maar wel tijdens het openen van al je zintuigen kunt ervaren.

Muziek in de Tuilerieën klinkt als warm en sfeervol, met een compositie waar je het erg warm van krijgt op een dag zonder anderhalve meter afstand.

Het verlangen, de breekbaarheid en het reizend mondkapje

Mart van Zwam Een foto uit 2016. Van ver voor de tijd van Corona en de door haar opgelegde aanpassingen en veroorzaakte veranderingen. We’re heading straight for the castlle. Geschreven op een raam. Een mooie gedachte, misschien een gedachte aan of een wens voor. Een getekend hartje erachteraan. Helemaal top!

In de trein kom je soms de meest absurde en ook wonderlijke dingen tegen. Nu zijn de mondkapjes aan de beurt. In gedachten zie ik mensen in vermomming. Wennend aan de nieuwe hopelijk tijdelijke werkelijkheid. Samen bewegend met de stroom andere reizigers. Op weg naar ergens. In het hier en nu. In en uitademend door het leven.

Ik zou niet op het idee komen ergens clandestien met een viltstift aan de slag te gaan. Aard van het beestje. Zou ook geen BOA in elkaar meppen of een homo met glas bewerken. Niet dat ik een heilige ben, verre van dat, maar sommige dingen doe je gewoon niet. Punt.

Een leeg blikje op straat gooien? Geen denken aan. Vuil dumpen in het bos? No way! Met een mondkapje voor het openbaar vervoer instappen? Eerlijk gezegd moet ik daar even over nadenken.

Vrijdag, de dag na Hemelvaart. Ascensio Domini. Niet om indruk te maken zoals Baudet zo vaak pleegt te doen, maar gewoon omdat het zo schilderachtig klinkt. Zelfvertrouwen versus zelfoverschatting.

Misschien is het verlangen naar een kasteel wel mooier dan het uiteindelijke verworven kasteel. Misschien is uitdrukking geven aan breekbaarder op glas.

Wie weet.