Author Archives: Mart

Den Bosch, de kunst en de erotiek van een Bosche Bol

Jan Sluijters Het was voor Bosche begrippen nog redelijk rustig in de binnenstad van Den Bosch. Hier en daar zag je mensen op weg naar. Enkelingen op pad. Plukjes toeristen die hun weg zochten of even stil bleven staan bij een van die fantastische beelden en oude achtergronden.

Aan de Bosche Bol valt niet te ontkomen, al zou je willen. Op allerlei plekken zijn de heerlijk smakende en zeer chocolade rijke te vinden. Ik was op weg naar een voor mij onbekende maar ook bekende Nederlander die samen met zijn broer bloemen schilderde en een Iranees die enorm kleurrijk werk maakt met een hoge mate van kleurverzadiging.

Den Bosch. Stad van de oude schilder Jheronimus(Jeroen). Stad waar geen schilderij van hem te vinden is al had je het graag. Het hangt allemaal in musea verspreid in binnen en vooral ook buitenland. Met weemoed dacht ik aan ‘de hooiwagen’, aan de duiveltjes en groteske koppen, de vreemde figuren, het vuur, de hemel, ‘de tuin der lusten’. Geen wonder dat de Bosche bol zo populair is.

Er klonken kerkklokken. Ik besloot om met een flinke omweg naar het Noordbrabants Museum te wandelen. Langs achteraf straatjes, door nauwe steegjes, langs het stromende water daar waar geluid anders is. De klank van de kerkklokken was ondertussen als van een sirene. Vreemd hoe een zaadje eenmaal in je kinderjaren geplant nooit meer echt weggaat, weigert te vertrekken alsof er een virus in je systeem zit dat ondanks een persoonlijke inenting zich steeds maar weer laat horen.

In een van de straten liep een grijze vrouw, qua haar en verschijning, blootsvoets en op sandalen. Haar pij wapperde lichtjes in de zachte wind. Was ze op de weg terug of ging ze ergens naar toe?

Jan Sluijters. Ik wist dat ik wat werk van ‘onze Jan’ zou zien. Iets uit zijn wilde, zeer wilde, Parijse tijd. Met schitterende kleuren en losjes geschilderd. Woorden als penseelstreek, toets, structuur, linnen, olieverf, compositie en vlakverdeling hadden iets als een mengsel van magie en erotiek. Jeroen, Jan. Hel en verdoemenis zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net als knapperige chocolade en haar zachte vulling.

De poëzie, een Boeddha en het intense geluk

Mart van Zwam Dance me to your beauty with a burning violin. Plotseling was daar Leonard Cohen. Uit het niets. Veelzeggend. Zich alsmaar herhalend zonder bewust opgeroepen te zijn.

Oh poëzie. Wat doet dat met een mens? En geluk? Een gelukzalig gevoel? En de mate van (intens)gelukkig voelend? Gisteren ging een nieuwsitem over het gevoel van gelukkig zijn. Het ging vooral om de uitslag en de cijfers. Nederland schijnt toch bij de top vijf van de wereld te horen. Voor wat het waard is. Wat is (van)waarde? En hoe meet je dat?

Een korte wandeling langs en door de straten, plus zin in ijs en met name een Magnum Classic, wat qua smaak en uitstraling al een genot en geluk hebben is, leverde onder andere een (rustgevend)beeld van Boeddha op. De goedkope print op canvas, bestand tegen weer en wind, aan de muur op een balkon leverde wat het wel op moest leveren. Een glimlach, een gedachte en een opgetrokken wenkbrauw.

Ergens anders zag ik een aantal versteende voortuinen. Arme insecten en ander (on?)gedierte. Geen plek om eens lekker in rond te struinen, iets te eten te zoeken en vinden. Geen plek om van bloem naar bloem te vliegen. Versteende tuinen hebben vaak een onderlaag van strak, geen zin en de meest voorkomende: geen tijd!

We both know that it’s not fashionable to love me. Plotseling was daar Lana del Rey. Zomaar. Uit het niets. Als een sirene uit een doosje. Van een duveltje was geen sprake. Zeer zeker niet.

Een brief, de overige bestemmingen en de teloorgang van het handschrift

Mart van Zwam Overige bestemmingen. Plotseling wist ik wat ik miste. Overige bestemmingen.  Twee woorden, een aanduiding, een combinatie mits in de juiste stemming vol nostalgie en echt wel vallend in de categorie praktische-poëzie.

Het was zeker al een dik jaar geleden dat ik een enveloppe in de gleuf van de brievenbus liet zakken. Het was ook een andere meen ik me te herinneren. Ook brievenbussen zijn het slachtoffer van vooruitgang gekoppeld aan groei. Zag vanochtend nog een mooie en veelzeggende cartoon van Anton Dingeman(Pieter Geenen) in de Trouw. Over groei, vraatzucht, de luchtvaart, het transport, de agrarische sector. Beelden kunnen niet alleen goed zijn maar hebben ook hun eigen krachtige stem.

Bij de Shell, iets verder gelegen dan de eerder genoemde brievenbus, was de middagploeg, nog fris qua uitstraling, inmiddels van start gegaan. Zij hadden niet de drukte van de ochtend meegemaakt door het passeren van de talloze wandelaars die dag drie van de Nijmeegse Vierdaagse tot een succes wilden maken. Een opgebouwde kraam buiten, bedoeld voor de verkoop van koffie en broodjes enz. stond er behoorlijk verlaten bij. In een overdrijvende bui zou ik het met gemak burn-out noemen.

Overige bestemmingen. Vandaag is het alweer de laatste dag van de wandeltocht. Niet de tocht der tochten want die is gekoppeld aan Friesland. In het zuiden van Frankrijk zijn ondertussen de wielrenners de Pyreneeën in en op gereden. Parijs is nog ver. Net zoals Stavoren, Hindeloopen, Franeker, Bolsward, Sneek en degene die ik zoal vergeten ben. Mijn excuses. Alvast. Doe ik maar even want voordat jet het weet sta je op een of ander social-media plein vastgeketend of staand aan een schandpaal.

Overige bestemmingen. Geschreven op mijn iPad. Sorry (alweer). Het is zo gemakkelijk. En zo praktisch. Gisteren zag ik een item bij Een Vandaag over het handschrift, de (on)leesbaarheid en de dreigende teloorgang. De beelden kwamen tot me door een ouderwets toestel dat televisie heet.

Overige bestemmingen. Soms kun je me opdweilen.

De Vierdaagse, het zelfvertrouwen en de influencer

The influencer Goodmorning,

Ben met iets, in de fase van ontwerp, bezig dat ik al snel als ‘the influencer’ heb omgetoverd. Gewoon en in het bijzonder omdat het fenomeen me boeit en omdat het echt iets (of niet…)van deze tijd is. Kwam op het idee vanwege de zoveelste tekst plus foto’s van weer een zoveelste influencer (gaap…).

Woorden als spotten, speciaal voor jullie, zodat je leven aangenamer kan zijn en worden, omdat het geluk je is gegund (uiteraard)en je er natuurlijk recht op hebt (zeer zeker)kwamen bedoeld als steun in de rug voorbij met erin verpakt er eens een flinke (digitale)munt uit te slaan.

Een influencer. Iemand die o.a. voor je op reis gaat, zwaait met producten, aardig tot (zeer)mooi oogt, een soort van (onder)gemiddelde kijk op het leven heeft en met een mobiel de prachtigste en leukste (!) plaatjes maakt. Om je de weg te wijzen naar met de bedoeling je te verleiden om en je over te halen tot.

Bezochte buitenlandse academies voor studie, klaarstaande topspecialisten voor diverse ingrepen, aangeboden privé en groepsreizen om uiteindelijk de schoonheid te accentueren en te versterken. Bij het volgende plaatje, pardon foto, euh beeld, lag een schoonheid van een dame in bad. Gedompeld in een sfeer die akelig mooi dichtbij de film Pretty Women kwam.

Buiten speelt zich het een en ander en iets anders af. De lange stoet van wandelaars, het is tenslotte Vierdaagse, passeert op een afstand (meter of honderd…)mijn huis. De Vierdaagse heeft zo haar eigen invloed. Het uitlopen is een overwinning op jezelf, geeft enig aanzien ten opzichte van anderen, kan je in een euforie brengen die aan het onwaarschijnlijke grenst.

Succes, een mooie dag en beware! 

Een getal, honger en de voedselonzekerheid

Samen bakken Zomaar tussen al het andere nieuws. Bijna onopvallend vanwege het zeer riante aanbod. Van een bloemkoolkwal, Trump’s taalgebruik, kortsluiting op een balkon, de opkomst van weer een lastig insect, tot de bezorgrobot van Albert Heijn in een probeerfase. Het getal van 820.000.000 had zichtbare moeite zich staande te houden tussen al het geweld plus leuke filmpjes en de bijna onuitputtelijke zucht en drang naar nieuws.

820.000.000 dus en nog iets meer dan dat. We kijken niet op enkele tienduizenden of zelfs honderdduizenden. Maar koppel je dat getal aan mensen dan gebeurt er iets. Voeg je er niet genoeg voedsel of zelfs honger aan toe dan is de transformatie een feit.

Meer dan 820.000.000 mensen dus. Het getal bevind zich ook voor het derde jaar op rij in een stijgende fase. Negeren, wegkijken, tot ons nemen zijn zeer gewone en uiterst menselijke trekjes. Net als schaamte, het gevoel van en de gedachte dat het gelukkig niet hier is. Tenminste; hoogstwaarschijnlijk tot zelfs wel zeker.

Voedselonzekerheid was wat mij betreft wel het woord van de dag. Het versloeg allerlei andere kandidaten. Alsof er een mini songfestival plus niet te missen puntentelling de revue was gepasseerd. In een goed uitgedacht en met alle effecten voorzien toneeldecor stond het in de schijnwerpers: VOEDSELONZEKERHEID

Vandaag zijn ze vertrokken voor de eerste Vierdaagse wandeldag. De sliert aan mensen, ruim 44.000, trekt door de Betuwe. Langs wegen, door dorpjes en steden, de paden op de laden in. De gedragen rugzakjes zullen goed gevuld zijn. Een fles water, de onvermijdelijke regenkleding, een blikje, wat brood, enkele versnaperingen, de erbij passende banaan. Onderweg zullen ze hartelijk worden ontvangen en toegejuicht. Door de feestvierders. Door de muziek, de niet te missen reclame en de uitdelers van gratis probeer-producten.

820.000.000 en de voedselonzekerheid. Een paar apart.

De Nachtwacht, het nieuws en een room with a view

A room with a view

A room with a view- olieverf, houtskool, en potlood op aquarelpapier, 50 cm x 30 cm- Mart van Zwam

Af en toe moet ik even stilstaan bij de Nachtwacht. Bekend. Overbekend. Wereldberoemd. Het beeld van het zonder lijst hangend schilderij laat niet los of koud. Op het journaal van een dag of twee geleden was het uiteinde van het linnen te zien. Daar waar de rand onder de lijst lange tijd verborgen was. Niet alleen interessant of gewoonweg mooi. Het bracht het dichter bij Rembrandt zijn als gevoel intenser.

De scanner deed het nog niet. Waren wat problemen mee. Daar sloot men het nieuwsbulletin mee af. Hopelijk voor hen en de Nachtwacht zelf is het inmiddels in orde en kan het aftasten zijn weg vervolgen.

Een trillende Angela Merkel, heel Holland bakt maar echte ambachtelijke broodbakkers zijn er niet of nauwelijks te vinden, het lerarentekort in het onderwijs is extreem te noemen, de Vrije School zit enorm in de lift, een Amerikaans museum wil kindertekeningen gemaakt in een detentiecentrum tonen, een tandarts schiet met enkele betalende vrinden zo’n duizend cheetah’s af, Peter Sagan wint met een zekere overmacht de sprint, 5G  komt eraan met nog onduidelijke gevolgen, enkele Fransen schreeuwen het uit omdat selfielustigen hun geliefde lavendel niet alleen in bezit nemen maar overduidelijk vertrappen. Ik weet niet of komkommertijd eigenlijk wel bestaat, wel dat het op dit moment gelukkig weer eens regent.

Sporen. Misschien is dit wel het woord van de dag. Sporen van een ziekte, onduidelijkheid, gebrek aan of een verkeerde visie. Sporen van gedode cheetah’s, vertrapte lavendel, de gevolgen van onze drang om alsmaar online te zijn, het liefst snel, sneller en wel nu. Carpe diem in 5G.

De verf aan de rand van het linnen was van een zekere schoonheid. Daar was hij(!) bezig. Aan de slag. Aan het werk. Beeldend. Verbeeldend. Naakt hangt de Nachtwacht er nu te hangen. Bloot. Voor iedereen zichtbaar. Als onderdeel van een grootscheeps onderzoek, restau- en operatie.

Gevoelstemperatuur, de bossanova and the girls

Girl from Ipanema Een groot deel van de zondag was gevuld met The girl van Ipanema. Qua sfeer, gevoel en gedachte aan. Goed de temperatuur mocht dan niet zo samba zijn maar wat gaf het. Gevoelstemperatuur is uiteraard iets compleet anders dan de temperatuur van het weer en/of de verwachting.

João Gilberto overleed op achtentachtig jarige leeftijd. Musicus, gitarist, gevoelige bedenker van de bossanova. Invloed van jazz, van samba. Een mooie mix van zoetgevooisde klanken en opwindende muziek. Poëzie voor langs het strand, op een terras, tijdens het koken, wandelen of zomaar bij een zacht en opwindend knapperend haardvuur.

Tall and tan and young and lovely-The girl from Ipanema goes walking- And when she passes- Each one she passes goes ah

Heel wat anders dan het gesis of recht voor de raap en de directheid van vandaag de dag. Onschuld en onschuldig waren de woorden het woord die bleven hangen bij het aanhoren van de geproduceerde tekst. Plus het verlangen om er naar terug te kunnen.

Gisteren verloren onze leeuwinnen. Toch maar mooi finalist, maar net niet goed genoeg. De Amerikanen waren iets beter. Onze girls deden hun best, gaven alles wat ze konden en in huis hadden. Stuk voor stuk en ieder op een eigen wijze ‘girls van Ipanema’ te noemen.

Oh but he sees her so sadly- How can he tell her he loves her- Yes he would give his heart gladly- But each day when she walks to the sea- She looks straight ahead, not at he

Jim Beam, Willem en een perfect afgerichte trouwkoe

Willem 2Ik heb wel iets met namen. Zo was er deze dagen iets en over met Frans Timmermans (weer niet geworden), Halsema (pakt de wallen aan), Jackie Groenen (naar de finale), Maurice (een echte haan en frans die vanwege te hard kraaien en dus overlast voor de rechter moet verschijnen) en ook Jim Beam (bourbon, alcohol, brand).

Gisteren oude spullen op de kop kunnen tikken, gratis en voor niks. Afdankertjes, rommel en vormen uit een ver verleden. Een oud en flink verroest blikje Willem 2 (50 extra senoritas) bleef me maar aanstaren. Rood, mooi van vorm en zwart-wit statieportret heeft nog steeds ondanks de tijd de allure van ooit en de uitstraling van toen. Mooi om te hergebruiken in een of ander nog te creëren beeld als onderdeel van een nog op te starten proces.

Uitstalverbod. Het was zomaar een woord dat gisteren in het nieuws kwam. Het verbod tot uit te stallen heeft te maken met het feit dat tabak(mooi woord) en rookwaren(ook mooi woord) steeds meer uit het zicht moeten raken. Omdat het schadelijk is, verslavend en in de categorie valt van gewoonweg slecht voor je gezondheid.

Trouwkoe. Ik heb het al eerder aangegeven dat het langs de snelweg best wel wat minder zou mogen. De prikkels die een normaal uitziend landschap uitstoot is al veel (mooi licht, lijnen, kleurvlakken, bomenrijen, een eenzame kerktoren in de late en daardoor verzachtende avondzon), de veelvuldig aanwezige reclameborden doen daar nog een schepje bovenop. Een trouwkoe is by the way een ‘perfect afgerichte’ koe die je kunt inhuren voor je bruiloft. Altijd leuk, fun en in het oog springend.

Perfect afgericht. Ik hou niet alleen van namen.