Armando, de beelden en de kunst als een wapperende vlag

5A941AA2-B227-43F7-B36F-1D2B6C412AEAEr is een veelzijdig en enorm getalenteerde kunstenaar doodgegaan. 

Ik las nog even het laatste nieuws vlak voor het slapen gaan. Het hart stond even stil, klopte daarna zachtjes om even later weer zijn oorspronkelijk ritme te hervatten. Armando is niet meer. Weg. En samen met hem verdween voor even het licht. Het licht op de zaak, de wereld, al het gedoe en gekrakeel. Herinneringen dreven boven, momenten van oh en ah koppelden zich aan de diepte die hij ons schonk.

Ik hoopte te dromen over een wiel, een ladder, een wapperende vlag. Hoopte klanken te horen van zigeunermuziek maar niets van dat. In plaats daarvan verschenen er beelden van een verlaten winkel en uitgewiste sporen. Zeker dromen hebben zo hun eigen mysterieuze en vaak onverklaarbare diepgang gekoppeld aan een min of meer hoopvolle zienswijze of werkelijk inzicht. 

Juist in deze periode van wereldse onrust, het groeiende populisme dat als een kankergezwel doorgroeit is er behoefte aan een kunstenaar als Armando. In beeld, tekst, theater of gedicht zou hij zomaar de vinger op een zere plek kunnen leggen of inzicht geven in een nogal grotesk gapende wond. Met zijn muziek zou hij de droevenis kunnen laten schitteren als een ster in het verlaten zonlicht.

Hoge muren en dichtgetimmerde grenzen. Kapot geschoten dromen. Geluk en (on)haalbare (levens)verwachtingen. Opvangkampen en en uiteengereten gezinnen. Deportatie en zoekgeraakte drenkelingen. Verdwenen in de golven. Kopje onder in de stroom. 

Armando ging heen. 88 is ie geworden. Vandaag is het de dag van de zigeunermuziek. Omdat het niet anders kan. Omdat het zo moet zijn. Omdat iedereen ooit volgens afspraak gaat. Wapperend als een vlag in het licht. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *