Alledaagse dingen, teleurstellingen en het epicentrum van de verslaving

142EFF98-DAE1-4B89-ABB9-38F2BAA589A3Ik zag gisteren een mooie documentaire over een kunstenaar die prachtige schilderingen en groot uitgevallen ijzeren beelden maakte van alledaagse dingen. Gewone dingen. Dingen die jij en ik en iedereen wel eens gebruiken of zien. Of tegenkomen. Zomaar in huis, op straat of op het werk.

Alledaags. Een mooi woord. Michael Craig-Martin had het in de film ook over massa en consumptie. Over de tijd van voor de massaproductie en het handgemaakte plus unieke ervan. Over vorm en het tonen. De beelden waren niet alleen bijzonder mooi, het drukte ook met de neus op kijken en zien. Op waarnemen en het ontdoen van allerlei tierlantijnen. 

Goh, wat moet het stil zijn geweest. In de tijd van zonder enorm vlieg- en vrachtverkeer. In de tijd van voor de alsmaar toenemende verslaving en verbinding aan. In de keuken keek ik eens goed naar de stamper voor de stamppot, het pak melk in de koelkast, de koelkast zelf, het vriesgedeelte, de groente in de groentelade, de tomaten en de iPhone die onder handbereik lag. Klaar voor gebruik. Als een aangegroeid en geaccepteerd verlengstuk van mezelf. De iPhone keek op haar beurt terug en gaf me een knipoog die me enigszins van genoegen liet trillen.

Ik liep gisteren een stukje om. Een ommetje dus. Verbaasde me over de frisheid die regen kan veroorzaken. Zag druppels van bladeren glijden en het verdorde gras. Zag uit de auto gesmeten fastfood verpakkingen rondzwerven en lege blikjes van frisdrank en bier in het middagmoment. Verbaasde me over het ronddartelende plastic in de wind en het halsstarrige van de statiegeld weigerende fabrikanten en detailhandel.

Eerder op de dag was er het stukje! Tekst geschreven door enkele Nederlanders die, terwijl ze zich te goed deden aan Kentucky Fried Chicken, hun beklag deden over de hulp van de Indonesiërs. Die vielen namelijk tegen. Zij (!) waren slachtoffers (overleefd: dat dan weer wel) van de aardbeving inclusief een verstoorde en in het water gevallen vakantie. De arrogantie plus teleurstelling droop er vanaf zoals slechte mayonaise in de brandende middagzon. 

Ik dacht even aan wanhopige ijsberen, qua aantal uitgedunde pinguïns en alsmaar, in aantal en gewicht, groeiende mensenmassa en vroeg me af waar het zo vreselijk en gruwelijk was mis gegaan. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *