Afval, kunst en onze hoogst eigen dingen

9BA769DF-1B97-4FFC-BE69-8CEF87AE030CHoogst eigen dingen. Het waren de mooiste woorden van de dag van gisteren. Het bijzondere van woorden vind ik de volgorde (lees:rangschikking)waarin ze geplaatst worden om daarna te transformeren tot een zin. Een open deur, ik weet het, maar ben gewoon een liefhebber. Zoals zovelen met mij. Gelukkig wel.

Hoogst eigen dingen. Er kwam een aankondiging over een tentoonstelling van het werk van Jan Henderikse in het Gemeentelijk Museum in Schiedam. ‘Alles en niets’, is de titel. Te zien tot en met 10 juni a.s.

Kurken, centen, kratten bier. Je kunt het zo gek niet bedenken of Jan kon (en kan)er wat mee. Hij raapte op, verzamelde. Stapelde en ordende om het dan als compleet en afgerond werk klaar te laten zijn. Radicale kunst. Dan weer leeg, dan weer overdadig. Maar altijd met het zicht op de eenvoud.

Een paar dagen geleden liep ik door de wijk en de omringende straten. Op het moment dat de Siberische beer op haar hoogtepunt huilde in de ijskoude en snijdende wind. Op een stoep, bedoelt voor mensen te voet maar dat lijkt nu anno 2018 zo’n ouderwetse gedachte, lagen stapels afval. Het had de titel gekregen omdat een eigenaar of het meervoud ervan dat zo had betiteld.

Ik nam een paar samengebonden pakken laminaat mee. Genoeg om mijn overloop (prachtig woord…) mee te leggen. Ik heb straks zelfs wat over en bemerkte gisteren dat je de afgedankte stukken ook kunt beschilderen. Kansen lagen op de loer, mogelijkheden boden zich aan. Enzovoorts, enzovoorts.