Adagio, Adagietto en het aanzwellen van positieve energie

Mart van Zwam In Arnhem, uitgerekend mijn geboortestad, werd een stille tocht gehouden. Een aantal steden verderop in het land is er nog steeds een zoektocht naar een verloren jongeman. In weer een andere stad zwaaien jongeren met messen alsof dat bij de dagelijkse realiteit is gaan horen. Wie deze dagen en op andere dagen het nieuws enigszins volgt beleefd weinig tot nul positieve impulsen.

Gelukkig is er op deze zondagochtend Bach. Violen klinken zoals violen klinken. Benamingen als Air en Adagio duiden, zachtjes heen en weer wiegen op ontstane snelheid zorgt voor innerlijke rust. Als tegenwicht voor al het boze, dat is mooi.

Hoe anders was de positieve impuls op de zaterdagavond. Ademloos vanwege lachstuipen zag en hoorde ik Theo Maassen op het toneel de televisie tot zich nemen en omvormen tot een spiegel van situaties, opvattingen en vooroordelen. Vandaag ben ik me nog bewuster van mijn huidskleur in al haar verschillende tinten. Relativering in ontspanning. Ff lucht.

De Air van Bach word opgevolgd door Adagietto, Symphony No.5 in C Sharp van Gustav Mahler. Aanzwellen is niet alleen een mooi woord maar ook toepasbare energie voor inspiratie.

Het is zondag, de wereld draait gewoon door.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *