Ach Parijs…

Mona-LisaIk moet straks naar de trein. De trein naar tegenwoordig met halte Het NU! Daar zal ik moeten uitstappen om me weer in de drukte van alledag te storten. Heb me voorgenomen mijn eigen snelheid en plan aan te houden, als glinster en sprankelend onderdeel van De Stroom.

Ach Parijs. Wat een reis door de stad. En de tijd. Uiteraard moest ik nog naar het Louvre. Een vreemde gewaarwording. Niet alleen omdat mijn museumkaart natuurlijk generlei waarde had. De kaart waar ik in het nu zo goed mee uit de voeten kan en graag mee wapper aan de kassa of voor de ogen van een goedlachse suppoost. Nee, niet alleen dat. Ook een vreemde gewaarwording vanwege de kleding van het zondagse museumbezoek.

Ik werd me sterk bewust van de geschiedenis van de stad en het land. De uiterst bloedige opstand tegen de aristocratie, het veroordelen en het onthoofden. De opvattingen over vrijheid, gelijkheid en de broederschap.

Allerlei broeders en zusters slenterden door de gangen en langs de kunst. Ze betraden zalen en ruimtes om niet alleen hun licht op te steken en of te genieten van hetgeen het Louvre zoveel heeft? Nee, zien en gezien lijkt dus toch van alle tijden. Wat heeft die en die aan? En met wie is zij of hij?
Vragen gonsden langs schilderijen en machtig mooie sculpturen. Ik besloot om even te pauzeren op een bankje met fluwelen bekleding alwaar ik het “ballet van vrijheid, gelijkheid en broederschap” op de zondag rustig kon gadeslaan.

In de ruimte (hoe betekenisvol) en de zaal stond ik vrij plotseling voor haar. Ik was niet alleen met stomheid geslagen maar ook verbaasd haar zo te zien. Er was wel bewaking maar geen kogelwerend glas.
Mona keek me aan. Ik wist het zeker. Niet alleen trof zij mijn binnenste waar een pijl van Amor jaloers op zou zijn, ze ontroerde me ook met haar zwijgen. Nooit, nooit zou ik haar stem horen. Nooit het liefdevol uitspreken van mijn naam.

Ik moest weg. Hield het praktisch niet meer droog. Liep langs gekaderde landschapjes. Langs geportretteerden die ondanks hun lijst probeerden te ontsnappen. Versnelde mijn pas bij de mooiste sculpturen met hun bochtige gladde vormen.

Buiten realiseerde ik me dat Mona in de schuttingtaal die het Italiaans ook rijk is wordt gebruikt om het vrouwelijke geslachtsdeel aan te duiden. Ik keek achterom en voelde haar in gedachten lachen om zoveel gekkigheid.