Flirten met het leven…

Man-RayParijs. Het is niet de vraag of jij van haar houdt, maar anders juist andersom. Zo zei Adriaan van Dis het volgens mij. Zo voelde het gisteren ook. Ik voelde me welkom, ontvangen met open hart en schoot.
De straatjes waren vanzelfsprekend schilderachtig. Het rumoer klonk niet als een kamerorkest maar als een juist gecomponeerde symphonie. Sirene’s klonken door de straten of zaten voor deuren om je binnen te lokken. Hopend op een gevulde beurs.

Parijs rook. Eigenlijk slecht en naar teveel van het goede, maar voor mij was het als net gepoetste tanden of liever gezegd het parfum van de liefde. Zo liep ik van hak naar teen, mijn voeten afrollend over de keien. Mijn hart gerust. En geliefd.

Ik probeerde me Parijs voor te stellen zonder de kunst en haar kunstenaars. Het was niet alleen ondoenlijk maar ook schier onmogelijk. Parijs zonder koffie op een terras of liefde kan tenslotte ook niet. De kunst is onlosmakelijk en intens verbonden, voor altijd en eeuwig.

Ooit liep ik tijdens een vakantie op het kerkhof van Cimetière du Montparnasse. Op zoek naar het graf van Man Ray oftewel EmMANuel RAdnitzkY. Het was ontroerend om te zien dat er een aantal lege plastic hulsjes waar kleinbeeld fotorolletjes in hadden gezeten op het graf stonden. Zeer waarschijnlijk achtergelaten door fans, fotografie- en beeldaanbidders. Op het graf prijkten de woorden: Unconcerned, but not indifferent

Parijs is voor eeuwig zo lijkt het. Gevuld met geschiedenislessen zoals bijvoorbeeld de bestorming van de Bastille, het gehak van de Guillotine tot aan uitspattingen zoals de Art Noveau. En alles dat er tussen ligt plus dat zich dichter bij het heden afspeelt.

Parijs is knipogen en intens flirten met het leven. Elke dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *