De Dromer

2016-09-22-157-smallEindelijk is de trip naar Parijs in het verleden verwerkt. Dingen hebben nu eenmaal hun tijd nodig. Dat alles zijn eigen tijd en ritme heeft weet ik eigenlijk ook wel, maar dat er structuur heerst in een ogenschijnlijke chaos op een ruimtelijk ritme is van een niveau.

O mio bambino caro. De prachtige stem van Dame Kiri Te Kanawa golfde door de huiskamer en de ruimte die het inneemt. Ik nam het in. Niet alleen het geluid, maar ook de pakkende en voedende energie. In dezelfde ruimte waren de beelden uit de film “A room with a view” te zien. Als geprojecteerde dia’s. Aangedreven door de motor van de stroom van het Universum.

After the gold rush. Neil Young deed er nog een schepje bovenop. Schilderde er op los met woorden en zinnen vol betekenis. Een koningin kwam voorbij, ridders in harnas, de volle maan en vliegende space ships in zilver.

The Garden of Earthly Delights. Ik moest voor de zoveelste keer naar de beelden van fotograaf Tim Walker kijken. De expositie is trouwens nog te zien tot en met 25 februari. De foto’s zijn niet alleen gewoon groot maar meer dan levensgroot. Dat, plus de manier van afdrukken, het onderwerp, de gefotografeerde mensen en de diverse verwijzingen naar ‘onze’ Jeroen Bosch maakt een bezoek en vooral het bekijken van het werk zeer de moeite waard.

Onze Jeroen. Onze Jheronimus Bosch. Een van de aller prikkelendste en mysterieuze kunstenaars van ons lage land. Het jubeljaar 2016, waarin er flink werd teruggekeken en bewierookt, ligt alweer ver achter ons. Maar nooit en te nimmer zal ik de tocht en sensationele klimpartij naar en op de St.Jan vergeten. Nooit komt dat moment dat het als bezoeker praktisch mogelijk is om naar de randen en grenzen te reizen om vanaf die hoogte de stad en boel te overzien terug.

In mijn archief vond ik nog een beetje dromerige foto uit die periode van het Jeroen Bosch jaar. Kleuren en vormen in het water. Als een abstracte aanvulling.