Privé les fotografieOp zoek naar privé-les fotografie? Voor inzicht, inspiratie en/of basiskennis? Of wil je meer les voor gevorderden?
Ook voor diegene die meer baat hebben vanwege een leerproblematiek kan een les van een-op-een een vruchtbare ontmoeting en kennis plus inzicht opleveren!
Meer informatie? Email: info@beeldencoaching.nl

Portretfotografie

2009-12-29-172-smallkopieIs het tijd voor een update of ben je op zoek naar een portretfotograaf?

Hoe vaak hoor ik het niet:
Ik sta er nooit eens goed op…
Ik ben niet fotogeniek?
Ik zou wel willen, maar het is gewoon spannend..

Mooie ogen, een mooie neus, prachtige handen, een rimpelloos gezicht?
Niet nodig. Een intense blik, soms een prachtige lach, het gevoel dat van binnen naar buiten stroomt, dat kan bijvoorbeeld een onderdeel zijn van het samenspel tussen geportretteerde en fotograaf.
Na meer dan tien jaar ervaring in het portretteren van mensen is er een garantie wat betreft de kwaliteit van een goed geslaagde portretfoto.

Nieuwsgierig..? Lees verder…

Dagreis naar Musuem Insel Hombroich

2019-12-Flyer Insel_HombroichDagreis Museum Insel Hombroich
(Neuss-Holzheim, Duitsland)

Zaterdag 15 maart 2020
Prijs all-in € 75,00
Max. aantal deelnemers 8

“Kunst is een leugen. Maar het helpt ons om de waarheid, voor zover we het kunnen bevatten, te begrijpen.” – Pablo Picasso

Museum Insel Hombroich is een bijzonder museum dichtbij het stadje Neuss, ongeveer 1 1/2 uur rijden vanaf Nijmegen. Natuur, architectuur, cultuur en kunst gaan hier zo verrassend samen dat je kunt spreken van in harmonie op elkaar reageren. De afdaling na het kopen van een toegangskaartje naar het terrein is al een unieke ervaring op zich.
De verschillende gebouwen (ontworpen door o.a. Erwin Heerich) en de ateliers waar verschillende kunstenaars werken liggen ongedwongen verspreid over het weidse landschap langs de Erft en het oude park op het Het Kerninsel. Door de verschillende paden te volgen wordt je langs imposante kunstwerken geleidt. Kunst uit verschillende culturen staan naast hedendaagse kunst wat een bijzondere gewaarwording veroorzaakt. We staan stil bij de verschillende onderdelen om te ervaren. (en voor de liefhebbers om te fotograferen).

Ga mee op reis en laat je rondleiden langs de vele kunstwerken die dit uniek museum huisvest. Een dag waarnemen en geprikkeld worden. Ontmoet en omarm de natuur en de kunst in al haar facetten en schoonheid.

Die Insel ist urweiblich,
Sie gebärt, hält zusammen, stützt, dient und läßt frei.
Sie ist kein Muß, sondern ein Darf.
Sie ist nicht entweder -oder, sondern sowohl- als auch,
Sie fordert jeden zur täglichen Auseinandersetzung mit sich selbst.
Sie ist kein männliches Feld für Organisation, Hetzjagd, Anhäufung, Macht und Demonstration.
– Tekst Karl-Heinrich Müller

Programma:

09.00 uur Vertrek met Ford Transit personenbus vanaf Treinstation Goffert Nijmegen
10.20 uur Aankomst en start museumbezoek
Doel: Van zien en kijken naar waarnemen
Wandelend staan we op verschillende momenten stil.
Ergens tijdens de wandeling is er uiteraard een koffiemoment.
12.30 uur Uitbundig Duits lunchbuffet in het museumcafé
13.30 uur (+/-) Tweede deel museumbezoek
16.00 uur Vertrek huiswaarts

Let op:
In het museum is er geen mogelijkheid tot pinnen. Dus als je eventueel een boek wilt aanschaffen dan is het raadzaam genoeg contact geld mee te nemen.
Fotograferen mag, het gebruik van een statief is helaas in het museum niet toegestaan.

Wil je meer informatie of je aanmelden..? Dat kan telefonisch 06-44500950 of via het onderstaand formulier.

Met kunstzinnige groet,

Mart

Jouw naam (verplicht)

Jouw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Jouw bericht

Lang leve de Koning, de economie en de compassie

Mart van Zwam De ontkerkte kerk oogde stil en leeg. Misschien toepasselijk voor de tijd waarin we leven, wellicht een signaal waar enig voordeel uit valt te halen. Ruimte was ondanks allerlei complottheorieën in overeenstemming met richtlijnen, in perspectief zoals in een goed schilderij.

Stil en leeg. Op de Koning, de Koningin, enkele gezagsdragers plus genodigden en wat dienstverleners na. Heren probeerden hun zitpositie te bepalen, dames schoven wat in hun stoel vanwege de recent aangeschafte kledij. Tja, hoe zit je bij en tijdens zo’n bijzondere bijeenkomst?

Buiten waren er geblindeerde hekken geplaatst zodat oranjefans en ander voetvolk zeer zeker niet in de kijkverleiding zouden komen. Het virus waarde daar uiteraard ook rond net als in de Grote Kerk te Den Haag. Met enige fantasie zag ik rondfladderende geesten. Praktisch transparant, vluchtig en onaantastbaar zoals geesten kunnen zijn.

Er stonden enkele personenbusjes klaar. Om mensen (gezagsdragers/ genodigden) te vervoeren die de paar honderd meter niet te voet konden of juist wilden afleggen. De Koning en zijn Koningin reisden per auto. Felle discussies over gouden koets, glas of koloniale beelden en hun geschiedenis bleven voor even achterwege. Voor even is niet voor altijd.

Het was stil in de kerk. Je kon er een speld horen vallen. Net als agendapunten, vertrouwen, wantrouwen, verborgen agenda’s, fantasieën over behaalde overwinningen of aankomende teleurstellingen. Stiekem dwaalden gedachten misschien af naar heersen hopelijk met inzicht, visie en de broodnodige compassie.

Lang leve de Koning. Lang leve de Economie!

Een sjouwer, een bloemenvaas en de melancholie in een winkelstraat

Frida Kahlo Het licht plus schaduw zorgden voor heldere kleuren, lijnen in het beeld en mooie contrasten. De stad was druk, te druk in deze tijd van afstand en voorzichtig zijn. Het ballet dat bewegende mensen je kunnen voorschotelen was anders door de hoeveelheid der deelnemers.

Nijmegen is weer een beeld rijker. Aan de Waal staat een manspersoon die niet alleen de naam Kaaijsjouwer draagt maar ook het gewicht van de historie. Het beeld is gemaakt van aluminium. Best indrukwekkend en ook mooi maar persoonlijk voelde ik een melancholische hunkering naar brons.

Op de Waal was er de beweging van schepen, op de Waalbrug was er het heen en weer van verkeer. Het was zaterdag en dan zijn er veelal andere belangen in het spel. De hunkering naar vrijheid, het moet van praktisch moeten op een vrije zaterdag, de noodzaak van shoppen of zeer gewoon de stad bezoeken.

In een interieurwinkel vol met meubels, tafels en stoelen plus bijpassende en met zorg uitgekozen aanvullingen viel mijn oog op een bloemenvaas. De beeltenis van Frida Kahlo (1907-1954)was onmiskenbaar. De wenkbrauwen, het zwarte haar, oorbellen, mooi vrouwelijk gezicht werden aangevuld door kleuren die je naar Mexico laten verlangen. Uit haar hoofd staken de bloemen zoals voor een vaas bedoeld. Mijn gevoel schipperde heen en weer tussen een glimlach, compassie en diep medelijden.

Wat als je als kunstenaar niet meer bent bent dan een mooie en leuke bloemenvaas? Wat als je hoofd zich leent voor een karakteristiek beeld? Beelden van haar ongeluk en het veelvuldig geopereerde lichaam wat haar zo in de steek liet vermengden zich met de wilskracht tot, het talent om en de liefde voor. Melancholie in een winkelstraat. Vlak voor een etalage.

Zichtbaar, kwetsbaar en de alertheid van een fotograaf

1975F25E-F012-4574-BBDD-C07C0AEE1CDBDe takjes prikten zachtjes in zijn been en middel, groene blaadjes  van de struiken zorgden voor een licht gekriebel aan zijn hoofd en oren. De stil en verdekt liggende fotograaf (oh…wat een slechte vakbroeder), wreef zich de ogen uit en hield de camera op de stand van alertheid. Alles voor een clear shot and money, dat waren misschien wel zijn gedachtes.

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom paparazzi fotografen aan dat soort plaatjes en winstbejag doen dan behalve letterlijk hun targets (neer)halen. Ergens moet er toch iets in de man of vrouw (meestal zijn het mannen), kriebelen en knagen in hun algemeen gemoed. Tenminste dat zou je denken. Dat zelfde geld trouwens voor de doelgroep van lezers en kijkers van de foto’s in roddelbladen, online en in bepaalde kranten.

Je zult maar gaan trouwen, Lady Di zijn of een ster op leeftijd voluit in bikini of knellende zwembroek met overhangende buik. Je zult je maar bewust zijn van het gevaar met een geliefde betrapt kunnen worden op elk moment van dag en vooral ook in de zwoele avond en s’nachts.

Er bestaat een prachtige foto van Pablo Picasso en Françoise Gilot op het strand. Fotografie, 1948, Robert Capa. De goed werkende diagonaal in beeld toont de succesvolle kunstenaar die als een ridderlijke minnaar zijn geliefde beschermt tegen het felle zonlicht. Ze straalt als een Madonna in een schilderij, abstract of niet, kubistisch of anderszins. Natuurlijk was Picasso zich bewust van de p.r. en de rijke etalages die beelden kunnen bieden.

In de TweedeKamer was er gisterenavond volop tumult. Zoals in een dramatische Italiaanse opera werd er een hoofd gebogen en nogmaals excuses gemaakt. Ondertussen gaat de fotografische marktwerking, toch een paradepaardje van velen, gewoon door. Alsmaar, alsmaar.

Ongeloof, geloofwaardig zijn en het stiekem dansen

Rubens Ik heb stiekem met je gedanst…Gisterenavond was er weer een Corona persconferentie gevuld met de laatste ontwikkelingen, visie en beleid. Door de persconferentie heen dwarrelden niet alleen het dansen vanwege de nog steeds gesloten nachtclubs en discotheken, maar was er ook nog de geloofwaardigheid van een minister die als bruidegom het kennelijk niet zo nauw nam met ‘onze’ regels van afstand.

Ik heb stiekem met je gedanst. Ik hoop dat je het leuk vond. Eenmaal in je hoofd gaat dat jaren tachtig liedje er voorlopig niet meer uit. Datzelfde gaat trouwens ook op voor ongeloof en geloofwaardigheid. Het laatste is rap aan verval toe in heftige tijden omdat er doodeenvoudig (nog)geen vaccin voor bestaat.

Reizend door de kunst op YouTube kwamen er gisteren beelden, gemaakt door Peter Paul Rubens (1577-1640), voorbij. Symboliek, groot formaat, vertellingen, landschappen, portretten. Lichamen van vlees en bloed met rondingen die zo aards zijn geschilderd dat geloofwaardigheid niet onderhevig is aan enige kritiek. Lust, wellust en liefde in heldere kleuren die je stiekem kunnen laten verlangen naar meer en meer en meer.

Ik heb stiekem met je gedanst, of zelfs anders. Uitgeteld ligt Samson/ Simson daar in een compositie om van te smullen, zijn hand op het rood dat zo des Rubens is. Ondertussen knipt een kapper zijn haar, na verraad vanwege aangeboden en stiekem aangenomen zilverstukken. Wat een drama!

Een slak, de snelheid en een goddelijke blauwdruk

Slak. Mart van Zwam De kleine slak verdween net zo snel als dat ie was gekomen. Niet op z’n elf en dertigste maar gewoon op z’n slaks. De goddelijke blauwdruk was helder. In de slak, de snelheid en het gedragen huis. Ik zwaaide nog maar even en wenste hem of haar een veilig heenkomen in het leven dat er zo jungle achtig kan uitzien. Even later was de goedgewassen en in groeve stukken gesneden paksoi waar de slak eerder van proefde en at in de pan verdwenen.

Vliegtuigstrepen in de lucht. Weliswaar minder dan voorheen, maar toch. Net als een slijmerig spoor van een slak of een lint aan wielrenners door de bergen een spoor van beweging. De Tour de France is uiteindelijk van start gegaan en dat zullen we weten ook. Ik zag toeschouwers op afstand, de meesten van hen gewapend met een mondkapje om het ronddwalende en al reizend virus tegen te gaan. Niets is meer wat het was, ook en zelfs de Tour niet.

De slak heb ik niet meer gezien. Op snelheid verdwenen. Misschien opgeslokt door een vogel of ander dier, wellicht snel het hazenpad gekozen over de grindtegels van het terras. Misschien de hoop opgegeven die net zo onderhevig is als de geloofwaardigheid van een pas getrouwde minister.

Maandag. De laatste dag van augustus in het bewogen jaar 2020. Ik zal vandaag de ogen eens goed de kost geven naar meer goddelijke blauwdrukken.

Adagio, Adagietto en het aanzwellen van positieve energie

Mart van Zwam In Arnhem, uitgerekend mijn geboortestad, werd een stille tocht gehouden. Een aantal steden verderop in het land is er nog steeds een zoektocht naar een verloren jongeman. In weer een andere stad zwaaien jongeren met messen alsof dat bij de dagelijkse realiteit is gaan horen. Wie deze dagen en op andere dagen het nieuws enigszins volgt beleefd weinig tot nul positieve impulsen.

Gelukkig is er op deze zondagochtend Bach. Violen klinken zoals violen klinken. Benamingen als Air en Adagio duiden, zachtjes heen en weer wiegen op ontstane snelheid zorgt voor innerlijke rust. Als tegenwicht voor al het boze, dat is mooi.

Hoe anders was de positieve impuls op de zaterdagavond. Ademloos vanwege lachstuipen zag en hoorde ik Theo Maassen op het toneel de televisie tot zich nemen en omvormen tot een spiegel van situaties, opvattingen en vooroordelen. Vandaag ben ik me nog bewuster van mijn huidskleur in al haar verschillende tinten. Relativering in ontspanning. Ff lucht.

De Air van Bach word opgevolgd door Adagietto, Symphony No.5 in C Sharp van Gustav Mahler. Aanzwellen is niet alleen een mooi woord maar ook toepasbare energie voor inspiratie.

Het is zondag, de wereld draait gewoon door.

Groen, groener en de pakhuizen van de hebberigheid

Mart van Zwam Langzaam raakt het in de achtertuin overvol. De pompoen slingert zich door de kleine boom met appels. Op een andere plek kronkelt zich een andere sliert dwars door de tuin om me elke dag te verrassen met nieuwe bloemen en het begin van pompoenen in de maak.

Nederland moet veel groener las ik vanochtend dwars door het nieuws heen. Overal zie je de behoefte dat het groener moet maar dat sterke belangen en krachten andere kleuren en tinten oproepen. Grijs en donker voeren de boventoon.  De kleur van asfalt is heilig in verband met file’s en de druk op snel vooruit en vrijheid, kleuren van pakhuizen van onze hebberigheid zie je terug aan het begin van welhaast elke stad. Deze pakhuizen noemen we ook wel distributiecentra.

Her en der is de stroom in mijn bescheiden moestuin niet te stoppen, dat heb je zo met natuurlijke groei. Ik heb nog enige controle maar daar blijft het dan ook bij. Dat is het mooie ervan; het maakt een mens bewust dat controle zo haar beperkingen heeft.

Tussen al die bladeren en bloemen kun je je op de vierkante meter, terwijl het een beetje regent, zo in een Braziliaans regenwoud wanen. Dat is het mooie van zo’n tuin. Het vertrekt de fantasie, wakkert behoefte aan en levert kunstzinnige inspiratie. Tegelijkertijd roept het allerlei aardse kleuren op die strelen terwijl de menselijke groei doorgaat.

De rivier, de beleving en het vlakke land

De Waal Voorbijvarende binnenschippers zorgden voor zachte deining aan boord van het gastvrije schip waar ik in goed gezelschap aan witte wijn nipte en een Caesar salade  smaakvol verorberde. Het schip, van oorsprong Hongaars en varend op de Donau maar nu omgetoverd tot horeca gelegenheid, zorgde voor vakantiegevoel, stemming en het intense verlangen naar verre oorden.

Nederland is vlak, dat is een open deur. Een kajuitdeur in dit geval. Via alle ramen waren groen, bruin en andere natuurlijke kleurrijke tinten als lijnen in het landschap. Ver in de verte aan de overkant van de rivier met de mooie naam Waal reden enkele auto’s over de dijk. Van A naar B en misschien weer terug. Zekerheid is er niet in dit leven en dat is misschien maar goed ook. Dat levert inspiratie en verrassende ontdekkingen op.

Voorbijvarende binnenschippers zorgden voor nieuwe en zacht aangevoerde deining en verplaatsten ondertussen goederen van A naar B. Een schip met nieuwe glanzende auto’s, een ander met gevaarlijke stoffen, zeecontainers met geïmporteerde spullen waarvan ik oprecht hoop dat het iets met duurzaam te maken zal hebben. Ik las namen van exotische landen en verre oorden als poëzie van de binnenvaart, als aanvullende saus voor de Caesar salade.

Nederland is vlak, met hier en daar een puist in het landschap. Wolken aan de horizon, strelend licht voor wie wil. Een land gevuld met mensen. Ieder met hun eigen bedoening, bedoeling en uitgestippeld pad om te gaan. Dat maakt Nederland als een uitgestrekt landschap dat uitnodigt. Alsmaar, alsmaar weer.