Privé les fotografieOp zoek naar privé-les fotografie? Voor inzicht, inspiratie en/of basiskennis? Of wil je meer les voor gevorderden?
Ook voor diegene die meer baat hebben vanwege een leerproblematiek kan een les van een-op-een een vruchtbare ontmoeting en kennis plus inzicht opleveren!
Meer informatie? Email: info@beeldencoaching.nl

Portretfotografie

2009-12-29-172-smallkopieIs het tijd voor een update of ben je op zoek naar een portretfotograaf?

Hoe vaak hoor ik het niet:
Ik sta er nooit eens goed op…
Ik ben niet fotogeniek?
Ik zou wel willen, maar het is gewoon spannend..

Mooie ogen, een mooie neus, prachtige handen, een rimpelloos gezicht?
Niet nodig. Een intense blik, soms een prachtige lach, het gevoel dat van binnen naar buiten stroomt, dat kan bijvoorbeeld een onderdeel zijn van het samenspel tussen geportretteerde en fotograaf.
Na meer dan tien jaar ervaring in het portretteren van mensen is er een garantie wat betreft de kwaliteit van een goed geslaagde portretfoto.

Nieuwsgierig..? Lees verder…

Dagreis naar Musuem Insel Hombroich

2019-12-Flyer Insel_HombroichDagreis Museum Insel Hombroich
(Neuss-Holzheim, Duitsland)

Zaterdag 15 maart 2020
Prijs all-in € 75,00
Max. aantal deelnemers 8

“Kunst is een leugen. Maar het helpt ons om de waarheid, voor zover we het kunnen bevatten, te begrijpen.” – Pablo Picasso

Museum Insel Hombroich is een bijzonder museum dichtbij het stadje Neuss, ongeveer 1 1/2 uur rijden vanaf Nijmegen. Natuur, architectuur, cultuur en kunst gaan hier zo verrassend samen dat je kunt spreken van in harmonie op elkaar reageren. De afdaling na het kopen van een toegangskaartje naar het terrein is al een unieke ervaring op zich.
De verschillende gebouwen (ontworpen door o.a. Erwin Heerich) en de ateliers waar verschillende kunstenaars werken liggen ongedwongen verspreid over het weidse landschap langs de Erft en het oude park op het Het Kerninsel. Door de verschillende paden te volgen wordt je langs imposante kunstwerken geleidt. Kunst uit verschillende culturen staan naast hedendaagse kunst wat een bijzondere gewaarwording veroorzaakt. We staan stil bij de verschillende onderdelen om te ervaren. (en voor de liefhebbers om te fotograferen).

Ga mee op reis en laat je rondleiden langs de vele kunstwerken die dit uniek museum huisvest. Een dag waarnemen en geprikkeld worden. Ontmoet en omarm de natuur en de kunst in al haar facetten en schoonheid.

Die Insel ist urweiblich,
Sie gebärt, hält zusammen, stützt, dient und läßt frei.
Sie ist kein Muß, sondern ein Darf.
Sie ist nicht entweder -oder, sondern sowohl- als auch,
Sie fordert jeden zur täglichen Auseinandersetzung mit sich selbst.
Sie ist kein männliches Feld für Organisation, Hetzjagd, Anhäufung, Macht und Demonstration.
– Tekst Karl-Heinrich Müller

Programma:

09.00 uur Vertrek met Ford Transit personenbus vanaf Treinstation Goffert Nijmegen
10.20 uur Aankomst en start museumbezoek
Doel: Van zien en kijken naar waarnemen
Wandelend staan we op verschillende momenten stil.
Ergens tijdens de wandeling is er uiteraard een koffiemoment.
12.30 uur Uitbundig Duits lunchbuffet in het museumcafé
13.30 uur (+/-) Tweede deel museumbezoek
16.00 uur Vertrek huiswaarts

Let op:
In het museum is er geen mogelijkheid tot pinnen. Dus als je eventueel een boek wilt aanschaffen dan is het raadzaam genoeg contact geld mee te nemen.
Fotograferen mag, het gebruik van een statief is helaas in het museum niet toegestaan.

Wil je meer informatie of je aanmelden..? Dat kan telefonisch 06-44500950 of via het onderstaand formulier.

Met kunstzinnige groet,

Mart

Jouw naam (verplicht)

Jouw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Jouw bericht

Een kletskassa, contactuele eigenschappen en een hersteld maagdenvlies

The Whole-Mart van Zwam De dame achter de kassa liet de definitie van contactuele eigenschappen een andere dimensie kleuren. Het contact was eenzijdig, interesse was zoek, de aandacht van haar richte zich op een onherkenbaar punt in de aller verste verte. Plotseling verlangde ik hevig naar de intrede van een kletskassa. Zo eentje die in het leven is geroepen om een praatje te kunnen maken.

Ik was benieuwd waar ze naar keek maar kon het echt niet ontdekken. Ondertussen deed ik een geslaagde poging om al mijn boodschappen in de herbruikbare tas van kunststof te krijgen. De drie voorgesneden broden hield ik links aan het plastic uiteinde tussen mijn vingers geklemd.

Het schijnt dat we in Nederland meer dan gemiddeld recyclen. Een cijfer van 10.000 kilo aan materiaal per inwoner kwam boven water drijven als een vrolijk en beschermde zeehond uit Pieterburen. Vreemd hoe machtig cijfers toch zijn. In dit geval trouwens is het cijfer van 10.000 geen reden om te verslappen. U bent gewaarschuwd!

Verslappen. Ik wenste de caissière van middelbare leeftijd iets moois toe. Niet dat haar leeftijd er iets toe deed, maar toch. Ik kreeg een dag terug zonder oogcontact, dat opvallend was. Het was alsof er tussen ons moment van menselijk contact een niet te definiëren ruimte bestond die door werk- en prestatiedruk alleen maar zou kunnen toenemen. Hoeveel mensen zouden er nu thuis zitten vanwege een burn-out? En hoeveel daarvan zou je er kunnen herstellen? En valt een verandering van werk ook onder recyclen? Vrolijk bungelde het brood aan de hand.

Nederland luisterde jarenlang via een superchip af. En een artikel over Oekraïense betogers die uit angst voor besmetting Chinezen met stenen bekogelden. Gekker gaat het niet worden. Of wat te denken aan het operatief herstellen van een maagdenvlies?

Het geluk, het licht en het meesterlijke talent

Camille Pissaro Als je me nu echt gelukkig wilt maken op deze donderdagochtend zo vlak voor de laatste dag voor het weekend dan is een afbeelding van Pissaro’s werk een schot in de roos!

Les Coteaux d’Auvers (1882) is een kleurrijk en losjes geschilderde impressie van een landschap met niet alleen het fenomenale licht maar ook de verandering ervan. De Kunsthal in Rotterdam heeft een tentoonstelling ingericht onder de titel ‘Meesterlijk!’ met 150 geleende werken uit de Boijmans van Beuningen collectie. Vanwege het feit dat het laatstgenoemde museum, een van de plekken waarbij mezelf het gelukkigst voel, voor ettelijke jaren is gesloten voor een zeer ingrijpende verbouwing/renovatie.

Meesterlijk. Tegenwoordig helaas te pas onpas gebruikt. Meesterlijk was die en die, zo Meesterlijk op dreef of Meesterlijk in dit of dat. Het is als het draaien van  een of meerdere stoelen bij een of andere talenjacht die we met het grootste gemak ‘The Voice’ zijn gaan noemen. Er komen stemmen voorbij die je later niet meer terughoort maar die op dat moment de hemel in zijn geprezen.

Het is donderdag. Langzaam dwalen de gedachten af richting een tweede kop koffie. Het frisse groen begint zich buiten te roeren. Bladvorming sluit zich aan bij knoppen. Groei bij de innerlijke levensenergie die gelukkig niet door de stikstofproblematiek is aangetast.

Rustig door de nieuws hoogtepunten bladerend, zowel digitaal als ook op papier, lijken hoogtepunten meer op dieptepunten vol in het extreme en rest nog maar een troost…

Camill Piassaro! Meesterlijk!

Mozart, de Volkskrant en de ontluikende lente!

Mozart De vlag kan uit! Ik heb weer een Volkskrant in de komende tijd. Als liefhebber annex oud boek- en tijdschriftenverkoper, ook kantoorartikelen behoorden tot het rijke assortiment, kan ik me er werkelijk plus ongelofelijk er op verheugen. Volgens de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn krijg ik er ook ‘Topics’ bij. Kan ik mooi alle hoogtepunten uit het nieuws digitaal bekijken.

Dat tijd als snel aanvoelt moge anno 2020 en ook daarvoor duidelijk zijn. En dat open deuren tocht kunnen opleveren ook. En dat in het NU leveren iets van en raakvlakken van een nieuwe religie heeft ook dat nog. Zelf ben ik liever een (tijd)reiziger. Niet gebonden aan plaats, tijd en ruimte. Het heeft zo zijn voordelen…

Gisteren vroeg iemand me wat mijn favoriete muziek is? Mooie vraag. Jazz, soul, blues, klassiek, pop, donker, licht, zwart, wit of volop in de kleur? Het zal me wat. Ik ben wat muziek betreft een veelvraat die qua eten ook zijn slag kan slaan.

Bijzonder dat er mensen bestaan die nog nooit van Mozart hebben gehoord? De vraag was gisteren niet Wie is Mozart maar ‘Wat is Mozart’? Vond ik een moment om over door te mijmeren wat op zich een best aardige hobby en tijdsbesteding is.

Dus de krant valt een dezer dagen weer op de deurmat. Kan ik weer eens het geluid horen van krantenpapier, het tabloid gaan gebruiken waar het voor is bedoelt en rustig duiken in voor- en achtergronden.

Mozart! Het gaat voorspoedig richting lente. De opening van Symphony 29 in A Major is in de vroege ochtend zeer van harte aan te bevelen. Wakker worden is dan onder begeleiding van de muziek een genot. Net als de Volkskrant en de alsmaar ontluikende lente.

From here to eternity, houten kratjes en de kracht van een collage

From here to eternity Vandaag is mijn dochter jarig. Onze dochter. Dertig is een mooi rond getal en mooi moment om bij stilt te staan. Ze komt nog uit de tijd van voordat we een mobiele telefoon hadden, nog voordat we email kenden en gebruikten. Ook van voor de tijd dat we constant in de weer waren met vind ik leukjes (Facebook, Instagram) en/of vind ik interessant (LinkedIn). Er zijn van die momenten dat ik wel eens even terug wil. Gewoon om te kijken, vooral om te voelen.

From here to eternity. Kwam de foto tegen in een oude gekregen ‘Studio’. Het blad van de KRO. Waarin je kon opzoeken wat er die dag en avond op televisie kwam. From here to eternity was een grandioze en meeslepende film met in de voornaamste rollen Burt Lancaster, Montgomery Clint en Deborah Kerr. Adembenemend. Ook de film met de intense strandscene en andere heftige onderwerpen waar de censuur overheerste. Een film uit een andere tijd en wereld.

Plakken, tekenen, schilderen. Oftewel van oude houten limonade kratjes werken van kunst proberen te maken. Deze dagen zijn hier min of meer gevuld met collage, niet alleen omdat collage een mooi woord is maar vanwege de inhoud ervan.

Er komen wieltjes onder de kratjes wanneer ze klaar zijn. Mooi voor in het interieur, als parel voor bijvoorbeeld boeken of tijdschriften. Ik zal je op de hoogte houden wat de prijs uiteindelijk zal gaan worden.

Vandaag is Iris jarig! Van harte…

Het milieu, de zee en de schilders in Den Haag

Breitner -Israëls Er verdwijnen steeds meer skipistes, een ijsberg zo groot als Malta brokkelde af. Tel je daarbij op dat er tieners zijn die met gebruik van een hakmes een supermarkt overvallen, dan kun je je serieus en zorgelijk afvragen hoe het met het milieu is gesteld.

Ik voel dat de tijd aanbreekt om weer eens naar zee te gaan. Als iets te lang geleden is en het is tegelijkertijd zo intens indrukwekkend dan versterkt het elkaar. Dat is het mooie van een optelsom. Hoe eenvoudig ook.

In Den Haag, de zee lonkt, is er nu een tentoonstelling over de vriendschap plus rivaliteit tussen Breitner en Israëls. Schilders die schilderden omdat ze wel moesten. Met een energie die golvend door hun beider leven ging.

Gezina (Geesje) Kwak, verkoopster. Zie het linker beeld. Een frêle meisje van zestien. Breitner’s muze zoals een muze gewoon bestaat. Breitner heeft haar maar liefst op zestien schilderijen vastgelegd om haar voor de eeuwigheid en voor ons te bewaren zo lijkt het. In een tijd dat de interesse en plus de fascinatie voor Japan het hoogtepunt bijna ontsteeg.

De zee lonkt. En heel anders dan die boulevard van Scheveningen waar het elke dag kermis lijkt te zijn. Waar flats, horeca en friet de lucht plus het aanzicht voor eeuwig lijken te hebben verpest. De zee lonkt zoals zij dat alleen kan. Telkens anders, elke golfbeweging vernieuwend zodat verrassingen maar doorgaan en doorgaan. Tel je daarbij op het werk van Breitner en Israëls plus het zo mooie gebouw (lees huis…) ontworpen door architect H.P. Berlage dan staat niets in de weg om de ode aan de zee plus de schoonheid te ervaren.

De noten, woorden en het reizen op zich

Dreamgirls Plastic ring nekt otter Nieuwkoopse Plassen. Het was een van de koppen waar de Volkskrant de dag mee opende. Te zien was een otter in het gefilmde donker die een stuk zwerfafval onbedoeld met zich mee droeg. Het beeld was afschrikwekkend, maar waarschijnlijk zoals alle afschrikwekkende beelden snel weer door de mens vergeten.

Dirigent, componist en pianist Reinbert de Leeuw is overleden. Markante man,  die als ie aan het woord was je stil mee voerde in het bijna ontoegankelijke woud van noten, tempo, ritme en bedoelingen van een meesterlijke componist. Markant is eigenlijk nog te mager uitgedrukt. Schilderachtig vond ik hem. En een lust voor elke fotograaf en portretschilder.

Gisteren was er de bij mij thuis de afwerking van het deel dat nu asbest vrij is gemaakt. Het woord asbest klonk nog wel even na. As en best is een bijzondere samenvoeging die wel wat oproept. Bin as moet ik altijd aan een overledene en gecremeerde denken en best is in het geval van asbest een vreemde en zelfs ongepaste aanvulling.

Van Bach, de Matthäus-Passion en Schönberg en allerlei andere klassieke muziek is het voor een reiziger een mooie stap naar Dreamgirls. Dat heeft niet alleen te maken met het avontuur plus de indrukwekkende landschappen die muziek nu eenmaal in zich heeft, maar ook wat het met je doet en vooral de echo ervan. Op gezette tijden ben ik gewoon een heerlijke liefhebber van Beyoncé. Punt uit.

Maar misschien had de soundtrack van de film ook wel een connectie met de voorbije dag van Valentijn. Wie weet. Wie weet.

Valentijnsdag, het Rijks en de tot vlees omgetoverde beelden

Bernini Vrijdag en bijna weekend. Terwijl de kunsttaal probeert te wedijveren met die van deze vrijdagse marketing, 14 februari en Valentijnsdag, komen de twee grootheden voorbij. Caravaggio en Bernini zijn vanaf vandaag uitgebreid te bewonderen in het oh zo mooie en alsmaar schitterende Rijksmuseum. Amsterdam kan zich gaan opmaken voor mijn bezoek. Niet vandaag maar zeer binnenkort hoop ik.

In gedachte zie ik haar voor me. Gekrulde wimpers, een beetje make-up. Misschien wat extensions. Wellicht strakke jeans die bij de tijd horen, misschien een zeer vrouwelijk wapperende zacht kleurende rok in de wind. Haar tongval zal zoet zijn, haar woorden welgekozen. Ze zal me wijzen omdat de tijdelijke werken van Caravaggio en Bernini zeer de moeite waarde zullen zijn.

Ja het Rijks is als een vrouw. Uitnodigend. Soms afgemeten en op haar hoede. Aantrekkend maar ook afstotend omdat het aantal bezoekers af en toe werkelijk de spuigaten uitloopt.

Ach Bernini. Ik weet nog goed toen ik zijn tot vlees omgetoverde beelden zag in een documentaire gemaakt door de BBC. Er ging voor mij niet alleen een wereld  open, het was alsof een deur naar een andere werkelijkheid de toegang was naar meer en veel meer. In de diepte van zijn beelden kun je je eenvoudig verliezen, zo groot was zijn talent. Je kunt de voorgestelden aanraken alhoewel dat in het Rijks zeer zeker niet mag. Ze laat het niet toe.

Dus op naar Amsterdam. Eenmaal binnen is het de handen op de rug. Omdat de verleiding, goddelijk of niet, nu eenmaal heel groot zal zijn.

Fijne Valentijnsdag!