Privé les fotografieOp zoek naar privé-les fotografie? Voor inzicht, inspiratie en/of basiskennis? Of wil je meer les voor gevorderden?
Ook voor diegene die meer baat hebben vanwege een leerproblematiek kan een les van een-op-een een vruchtbare ontmoeting en kennis plus inzicht opleveren!
Meer informatie? Email: info@beeldencoaching.nl

Portretfotografie

2009-12-29-172-smallkopieIs het tijd voor een update of ben je op zoek naar een portretfotograaf?

Hoe vaak hoor ik het niet:
Ik sta er nooit eens goed op…
Ik ben niet fotogeniek?
Ik zou wel willen, maar het is gewoon spannend..

Mooie ogen, een mooie neus, prachtige handen, een rimpelloos gezicht?
Niet nodig. Een intense blik, soms een prachtige lach, het gevoel dat van binnen naar buiten stroomt, dat kan bijvoorbeeld een onderdeel zijn van het samenspel tussen geportretteerde en fotograaf.
Na meer dan tien jaar ervaring in het portretteren van mensen is er een garantie wat betreft de kwaliteit van een goed geslaagde portretfoto.

Nieuwsgierig..? Lees verder…

Lang leve de Koning, de economie en de compassie

Mart van Zwam De ontkerkte kerk oogde stil en leeg. Misschien toepasselijk voor de tijd waarin we leven, wellicht een signaal waar enig voordeel uit valt te halen. Ruimte was ondanks allerlei complottheorieën in overeenstemming met richtlijnen, in perspectief zoals in een goed schilderij.

Stil en leeg. Op de Koning, de Koningin, enkele gezagsdragers plus genodigden en wat dienstverleners na. Heren probeerden hun zitpositie te bepalen, dames schoven wat in hun stoel vanwege de recent aangeschafte kledij. Tja, hoe zit je bij en tijdens zo’n bijzondere bijeenkomst?

Buiten waren er geblindeerde hekken geplaatst zodat oranjefans en ander voetvolk zeer zeker niet in de kijkverleiding zouden komen. Het virus waarde daar uiteraard ook rond net als in de Grote Kerk te Den Haag. Met enige fantasie zag ik rondfladderende geesten. Praktisch transparant, vluchtig en onaantastbaar zoals geesten kunnen zijn.

Er stonden enkele personenbusjes klaar. Om mensen (gezagsdragers/ genodigden) te vervoeren die de paar honderd meter niet te voet konden of juist wilden afleggen. De Koning en zijn Koningin reisden per auto. Felle discussies over gouden koets, glas of koloniale beelden en hun geschiedenis bleven voor even achterwege. Voor even is niet voor altijd.

Het was stil in de kerk. Je kon er een speld horen vallen. Net als agendapunten, vertrouwen, wantrouwen, verborgen agenda’s, fantasieën over behaalde overwinningen of aankomende teleurstellingen. Stiekem dwaalden gedachten misschien af naar heersen hopelijk met inzicht, visie en de broodnodige compassie.

Lang leve de Koning. Lang leve de Economie!

Een sjouwer, een bloemenvaas en de melancholie in een winkelstraat

Frida Kahlo Het licht plus schaduw zorgden voor heldere kleuren, lijnen in het beeld en mooie contrasten. De stad was druk, te druk in deze tijd van afstand en voorzichtig zijn. Het ballet dat bewegende mensen je kunnen voorschotelen was anders door de hoeveelheid der deelnemers.

Nijmegen is weer een beeld rijker. Aan de Waal staat een manspersoon die niet alleen de naam Kaaijsjouwer draagt maar ook het gewicht van de historie. Het beeld is gemaakt van aluminium. Best indrukwekkend en ook mooi maar persoonlijk voelde ik een melancholische hunkering naar brons.

Op de Waal was er de beweging van schepen, op de Waalbrug was er het heen en weer van verkeer. Het was zaterdag en dan zijn er veelal andere belangen in het spel. De hunkering naar vrijheid, het moet van praktisch moeten op een vrije zaterdag, de noodzaak van shoppen of zeer gewoon de stad bezoeken.

In een interieurwinkel vol met meubels, tafels en stoelen plus bijpassende en met zorg uitgekozen aanvullingen viel mijn oog op een bloemenvaas. De beeltenis van Frida Kahlo (1907-1954)was onmiskenbaar. De wenkbrauwen, het zwarte haar, oorbellen, mooi vrouwelijk gezicht werden aangevuld door kleuren die je naar Mexico laten verlangen. Uit haar hoofd staken de bloemen zoals voor een vaas bedoeld. Mijn gevoel schipperde heen en weer tussen een glimlach, compassie en diep medelijden.

Wat als je als kunstenaar niet meer bent bent dan een mooie en leuke bloemenvaas? Wat als je hoofd zich leent voor een karakteristiek beeld? Beelden van haar ongeluk en het veelvuldig geopereerde lichaam wat haar zo in de steek liet vermengden zich met de wilskracht tot, het talent om en de liefde voor. Melancholie in een winkelstraat. Vlak voor een etalage.

Zichtbaar, kwetsbaar en de alertheid van een fotograaf

1975F25E-F012-4574-BBDD-C07C0AEE1CDBDe takjes prikten zachtjes in zijn been en middel, groene blaadjes  van de struiken zorgden voor een licht gekriebel aan zijn hoofd en oren. De stil en verdekt liggende fotograaf (oh…wat een slechte vakbroeder), wreef zich de ogen uit en hield de camera op de stand van alertheid. Alles voor een clear shot and money, dat waren misschien wel zijn gedachtes.

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom paparazzi fotografen aan dat soort plaatjes en winstbejag doen dan behalve letterlijk hun targets (neer)halen. Ergens moet er toch iets in de man of vrouw (meestal zijn het mannen), kriebelen en knagen in hun algemeen gemoed. Tenminste dat zou je denken. Dat zelfde geld trouwens voor de doelgroep van lezers en kijkers van de foto’s in roddelbladen, online en in bepaalde kranten.

Je zult maar gaan trouwen, Lady Di zijn of een ster op leeftijd voluit in bikini of knellende zwembroek met overhangende buik. Je zult je maar bewust zijn van het gevaar met een geliefde betrapt kunnen worden op elk moment van dag en vooral ook in de zwoele avond en s’nachts.

Er bestaat een prachtige foto van Pablo Picasso en Françoise Gilot op het strand. Fotografie, 1948, Robert Capa. De goed werkende diagonaal in beeld toont de succesvolle kunstenaar die als een ridderlijke minnaar zijn geliefde beschermt tegen het felle zonlicht. Ze straalt als een Madonna in een schilderij, abstract of niet, kubistisch of anderszins. Natuurlijk was Picasso zich bewust van de p.r. en de rijke etalages die beelden kunnen bieden.

In de TweedeKamer was er gisterenavond volop tumult. Zoals in een dramatische Italiaanse opera werd er een hoofd gebogen en nogmaals excuses gemaakt. Ondertussen gaat de fotografische marktwerking, toch een paradepaardje van velen, gewoon door. Alsmaar, alsmaar.

Ongeloof, geloofwaardig zijn en het stiekem dansen

Rubens Ik heb stiekem met je gedanst…Gisterenavond was er weer een Corona persconferentie gevuld met de laatste ontwikkelingen, visie en beleid. Door de persconferentie heen dwarrelden niet alleen het dansen vanwege de nog steeds gesloten nachtclubs en discotheken, maar was er ook nog de geloofwaardigheid van een minister die als bruidegom het kennelijk niet zo nauw nam met ‘onze’ regels van afstand.

Ik heb stiekem met je gedanst. Ik hoop dat je het leuk vond. Eenmaal in je hoofd gaat dat jaren tachtig liedje er voorlopig niet meer uit. Datzelfde gaat trouwens ook op voor ongeloof en geloofwaardigheid. Het laatste is rap aan verval toe in heftige tijden omdat er doodeenvoudig (nog)geen vaccin voor bestaat.

Reizend door de kunst op YouTube kwamen er gisteren beelden, gemaakt door Peter Paul Rubens (1577-1640), voorbij. Symboliek, groot formaat, vertellingen, landschappen, portretten. Lichamen van vlees en bloed met rondingen die zo aards zijn geschilderd dat geloofwaardigheid niet onderhevig is aan enige kritiek. Lust, wellust en liefde in heldere kleuren die je stiekem kunnen laten verlangen naar meer en meer en meer.

Ik heb stiekem met je gedanst, of zelfs anders. Uitgeteld ligt Samson/ Simson daar in een compositie om van te smullen, zijn hand op het rood dat zo des Rubens is. Ondertussen knipt een kapper zijn haar, na verraad vanwege aangeboden en stiekem aangenomen zilverstukken. Wat een drama!

Een slak, de snelheid en een goddelijke blauwdruk

Slak. Mart van Zwam De kleine slak verdween net zo snel als dat ie was gekomen. Niet op z’n elf en dertigste maar gewoon op z’n slaks. De goddelijke blauwdruk was helder. In de slak, de snelheid en het gedragen huis. Ik zwaaide nog maar even en wenste hem of haar een veilig heenkomen in het leven dat er zo jungle achtig kan uitzien. Even later was de goedgewassen en in groeve stukken gesneden paksoi waar de slak eerder van proefde en at in de pan verdwenen.

Vliegtuigstrepen in de lucht. Weliswaar minder dan voorheen, maar toch. Net als een slijmerig spoor van een slak of een lint aan wielrenners door de bergen een spoor van beweging. De Tour de France is uiteindelijk van start gegaan en dat zullen we weten ook. Ik zag toeschouwers op afstand, de meesten van hen gewapend met een mondkapje om het ronddwalende en al reizend virus tegen te gaan. Niets is meer wat het was, ook en zelfs de Tour niet.

De slak heb ik niet meer gezien. Op snelheid verdwenen. Misschien opgeslokt door een vogel of ander dier, wellicht snel het hazenpad gekozen over de grindtegels van het terras. Misschien de hoop opgegeven die net zo onderhevig is als de geloofwaardigheid van een pas getrouwde minister.

Maandag. De laatste dag van augustus in het bewogen jaar 2020. Ik zal vandaag de ogen eens goed de kost geven naar meer goddelijke blauwdrukken.