Privé les fotografieOp zoek naar privé-les fotografie? Voor inzicht, inspiratie en/of basiskennis? Of wil je meer les voor gevorderden?
Ook voor diegene die meer baat hebben vanwege een leerproblematiek kan een les van een-op-een een vruchtbare ontmoeting en kennis plus inzicht opleveren!
Meer informatie? Email: info@beeldencoaching.nl

Portretfotografie

2009-12-29-172-smallkopieIs het tijd voor een update of ben je op zoek naar een portretfotograaf?

Hoe vaak hoor ik het niet:
Ik sta er nooit eens goed op…
Ik ben niet fotogeniek?
Ik zou wel willen, maar het is gewoon spannend..

Mooie ogen, een mooie neus, prachtige handen, een rimpelloos gezicht?
Niet nodig. Een intense blik, soms een prachtige lach, het gevoel dat van binnen naar buiten stroomt, dat kan bijvoorbeeld een onderdeel zijn van het samenspel tussen geportretteerde en fotograaf.
Na meer dan tien jaar ervaring in het portretteren van mensen is er een garantie wat betreft de kwaliteit van een goed geslaagde portretfoto.

Nieuwsgierig..? Lees verder…

Dagreis naar Musuem Insel Hombroich

2019-12-Flyer Insel_HombroichDagreis Museum Insel Hombroich
(Neuss-Holzheim, Duitsland)

Zaterdag 15 maart 2020
Prijs all-in € 75,00
Max. aantal deelnemers 8

“Kunst is een leugen. Maar het helpt ons om de waarheid, voor zover we het kunnen bevatten, te begrijpen.” – Pablo Picasso

Museum Insel Hombroich is een bijzonder museum dichtbij het stadje Neuss, ongeveer 1 1/2 uur rijden vanaf Nijmegen. Natuur, architectuur, cultuur en kunst gaan hier zo verrassend samen dat je kunt spreken van in harmonie op elkaar reageren. De afdaling na het kopen van een toegangskaartje naar het terrein is al een unieke ervaring op zich.
De verschillende gebouwen (ontworpen door o.a. Erwin Heerich) en de ateliers waar verschillende kunstenaars werken liggen ongedwongen verspreid over het weidse landschap langs de Erft en het oude park op het Het Kerninsel. Door de verschillende paden te volgen wordt je langs imposante kunstwerken geleidt. Kunst uit verschillende culturen staan naast hedendaagse kunst wat een bijzondere gewaarwording veroorzaakt. We staan stil bij de verschillende onderdelen om te ervaren. (en voor de liefhebbers om te fotograferen).

Ga mee op reis en laat je rondleiden langs de vele kunstwerken die dit uniek museum huisvest. Een dag waarnemen en geprikkeld worden. Ontmoet en omarm de natuur en de kunst in al haar facetten en schoonheid.

Die Insel ist urweiblich,
Sie gebärt, hält zusammen, stützt, dient und läßt frei.
Sie ist kein Muß, sondern ein Darf.
Sie ist nicht entweder -oder, sondern sowohl- als auch,
Sie fordert jeden zur täglichen Auseinandersetzung mit sich selbst.
Sie ist kein männliches Feld für Organisation, Hetzjagd, Anhäufung, Macht und Demonstration.
– Tekst Karl-Heinrich Müller

Programma:

09.00 uur Vertrek met Ford Transit personenbus vanaf Treinstation Goffert Nijmegen
10.20 uur Aankomst en start museumbezoek
Doel: Van zien en kijken naar waarnemen
Wandelend staan we op verschillende momenten stil.
Ergens tijdens de wandeling is er uiteraard een koffiemoment.
12.30 uur Uitbundig Duits lunchbuffet in het museumcafé
13.30 uur (+/-) Tweede deel museumbezoek
16.00 uur Vertrek huiswaarts

Let op:
In het museum is er geen mogelijkheid tot pinnen. Dus als je eventueel een boek wilt aanschaffen dan is het raadzaam genoeg contact geld mee te nemen.
Fotograferen mag, het gebruik van een statief is helaas in het museum niet toegestaan.

Wil je meer informatie of je aanmelden..? Dat kan telefonisch 06-44500950 of via het onderstaand formulier.

Met kunstzinnige groet,

Mart

Jouw naam (verplicht)

Jouw e-mail (verplicht)

Onderwerp

Jouw bericht

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (6)

Mart van Zwam Dag 7 van de hittegolf geeft een mooi cijfer aan het geheel tot nu toe. Persoonlijk vind ik oneven cijfers ook interessanter dan even. Ze lijken avontuurlijker, vol mysterie, uitdagender en energierijk.

Nog even voortbordurend op de rode vlag van gisteren kwamen er twee opgestoken bij. Zowel Facebook als ook Instagram gaan beelden van Zwarte Piet en Joden weren. Het bericht was gisteren nog niet opeens de wereld ingeslingerd of het leek los te breken als een plotselinge heftige onweersbui met plaatselijk veel overlast door het kletterende hemelwater en hagel.

Ik zag het woord Aap voorbijkomen, net als vergelijkingen en vooral overeenkomsten tussen Joden en Nazi’s. Te walgelijk voor woorden en ziekelijk misselijkmakend. Schaamte vanwege mijn mede landgenoten werd mijn stille aandeel in het geheel. Hoe het proces zich vandaag verder gaat ontwikkelen is nog onbekend. Dat heb je vaak met processen, het zal zich tonen. Maar om met de woorden van Stepehen Fry te spreken: De geest (lees: Internet) is uit de fles en we krijgen hem er niet meer in terug.

Misschien is schaamte wel een van de woorden die we terug moeten zien te vinden in ons dagelijkse manier van leven. Het klinkt vrij ouderwets maar een moderne vorm van rust, regelmaat en ook de reinheid helpt misschien wel om te ontgiften. Het hele proces koppelen aan de essentie in al haar zuiverheid en voilà…er is groei!

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (5)

Paksoi Terwijl het tuinlandschap langzaam kleurt in het vroege ochtendlicht is de droogte zicht- en intens voelbaar. Planten hangen een tikje slap maar doen hun best, de mussen drinken wat van het ter beschikking gestelde drinkwater waarvan de vraag is hoeveel we er nog van hebben. De dag maakt zich op voor de volgende in rij in de fase van hittegolf.

Aan zee wappert vandaag alweer de rode dag, zo kan ik me dat beeldend en realistisch voorstellen. Een contante waarschuwing dat de zee gevaarlijk is klinkt door het nieuws vermengd met het heftige oproer en geweld in Libanon en Wit-Rusland. Van komkommertijd lijkt dit jaar absoluut geen sprake.

Een wapperende rode vlag als beeld. Wat mij betreft mag ie op verschillende plekken worden opgestoken. Van anderhalve meter afstand en het virus tot aan de verschillende soms afgrijselijke complottheorieën. Tijdens de klimaatverandering. Bij de angst tot aan voorgeschotelde waarheid tot aan elke dag aangepaste waanzin.

Gelukkig is het in de tuin rustig en vreedzaam. Ik merk wel dat de geplante kool aan het wedijveren is met de pompoen vanwege de beschikbare en zeer beperkte ruimte. De Paksoi doet het goed. Net als Prei, Broccoli en de appels aan de Appelboom.

Symbolisch gezien is het in de tuin groeien op en in een beperkte mate van ruimte. Net als op onze planeet met al haar oh zo verschillende bewoners.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (4)

Mart van Zwam Het groeiproces was vanochtend weer een lust voor het oog om te mogen aanschouwen. Vorm laat zich zelfs niet door gemaakte kunst in de weg zitten, die twee lijken samen te smelten zoals alleen natuur en kunst kunnen. Ieder op eigen wijze, samen om meer dan de som van de getallen te vormen.

Ergens las ik op LinkedIn, toch van oudsher een keurige community (ik heb een soort haat/liefde met dat woord) een discussie. Beledigingen vlogen over en weer alsof dat het ‘nieuwe normaal’ is. Daar heb ik trouwens een hekel aan en voel er totaal geen liefde voor. Het nieuwe normaal? Wie heeft dat in het leven geroepen?

Het zijn volgens mij geen moderne tijden waar we in leven maar meer een piek in een leven-frequentie. Gisteren waren er volle Hollandse stranden en rijen files plus een overvol openbaar vervoer. Mensen waren niet te houden, zochten verkoeling, vertier en ontspanning aan zee. Enkelen zochten de natuurlijke airconditioning op die je in het bos zomaar, gratis en voor niets, kunt vinden. Weer anderen zoals deze schrijver bleven thuis.

Vandaag geen Canal Parade te Amsterdam. De community maakt zich volgens het nieuws grote zorgen. Ze kunnen nu niet het beeld uitdragen wat ze o zo graag willen? Dat je jezelf kunt en vooral ook mag zijn?!

Ik vroeg het vanochtend aan een mus die wat water kwam drinken. Jezelf kunnen en mogen zijn? Vervreemde ogen keken me aan. Alsof niet begrijpen in het verlengde lag van: waar in vredesnaam heb je het over?

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (3)

Mart van Zwam Langzaam ontwaakte de tuin vanochtend. Terwijl de mussen al druk in de weer waren en het licht kleuren liet sprankelen zag ik de eerste aanstalten om pompoen te worden. Een mooi gegeven.

Het nieuws was niet hopeloos te noemen. Uiteraard was er iets over Trump, natuurlijk iets over die kwestie van wetenschap in combinatie met het al dan niet dragen van mondkapjes, zeer natuurlijk was er ‘voortschrijdend inzicht’ omdat voortschrijdend inzicht nu eenmaal haar eigen natuurlijke tempo heeft.

Naar alle waarschijnlijkheid gaan er 1100 bij KLM uit terwijl de detailhandel erop los scoort. Een paar dagen geleden zag ik als ooggetuige al lege vakken en schappen bij de plaatselijke bouwmarkt. Ook de bestelwagens met postpakketten en leveranciers van voedsel plus de scooters met o.a. Pizza’s rijden er nog steeds op los. Met nadruk op het laatste want time is money!

De Volkskrant van vandaag gaf een mooie link tussen drukte en het monitoren ervan. In Gelderland hebben we een heuse ‘druktemonitor’ die aangeeft waar en wanneer het ergens (te)druk is. Ik vind ‘druktemonitor’ letterlijk een aanvulling op ons tijdsbeeld van de door ons zo gekoesterde westerse samenleving.

Zware krimp in Duitsland en de VS. In extra dikke en zwart gedrukte letters. Ik zag de mussen er hun schouders voor op halen. Of beter gezegd: de vleugels!

Een verkleurd en losgelaten blad dwarrelde en landde zachtjes in de waterbak voor de vogels. Alsof het een ritme wilde aangeven dat alsmaar doorgaat. Ondanks alles, ondanks what ever.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel (2)

steen De avondklok zelf was niet zichtbaar in beeld maar wel van kracht. Antwerpen liet zich aan de kijker zien tijdens een opgelegde stilte waar de schoonheid zegevierde. Verlaten pleinen, dichte deuren, lege straten. Een volgend beeld was die van in geregisseerde rijen staande toeristen. Wachtend op het moment van take-off. Alsof de startbaan ook die van ontspannen en geluk zou zijn. De mondkapjes vormde een schril contrast met de alledaagse werkelijkheid.

Intussen is onze turnwereld in rep en roer. Ik kan me zo voorstellen dat wanneer toestellen zoals een springbok, waar je als kind moeite mee zou kunnen hebben om er überhaupt niet tegen aan te knallen, en een evenwichtsbalk, geen gekke getuigen zouden kunnen zijn. Die laatste toestel vind ik trouwens aardig symbolisch voor de hele toestand. Ik hoorde een turnster op leeftijd (wat is oud?)gisteren melden dat ze jaren van therapie achter de rug heeft.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel. Ik had het er gisteren al over. Op bescheiden wijze. Af en toe met iets meer gas erop. Over dat laatste gesproken? Aanstaande Zaterdag is het zwarte zaterdag. Dan duiken mensen massaal in de auto op weg naar bestemming en het gevoel om op vakantie te zijn. Corona of niet: vakantie moet!

In de tuin is het rustig. Behalve groei is er veel te beleven. In de moestuin idem dito: groei! En geen steen die uit zichzelf beweegt.

Verbeeldingskracht, energie en het vakantiegevoel

Mart Van een zelfportret van Rembrandt, geveild voor 14 miljoen, ging het naar het beeld van het wel of niet verplicht dragen van een mondkapje. Van het inpakken van een stuk gletsjer, om verder smelten te voorkomen, tot aan de plek die eindelijk herkend werd als de plek waar onze Vincent Van Gogh zijn laatste werk schilderde. De beelden vlogen gisteren als vanouds en zoals zo vaak voorbij en ergens haakten ze vast.

Rembrandt in zijn zondagse pak. In particulier bezit en dus nu geveild. Waarschijnlijk vereeuwigde onze Nationale Held zichzelf op die manier om indruk te maken op zijn aanstaande schoonfamilie……met het grootste gemak zou je dat dus een visitekaartje kunnen noemen.

Ondertussen staan bij, mij in de bescheiden moestuin, de kool, paksoi, pompoen, bieten, prei en broccoli te groeien voor wat ze waard zijn. En dat is heel wat. Tel daarbij op de bramen, de bes en framboos dan krijg je vanzelf een kleurrijk palet. In ieder geval volgend jaar. Wanneer groei de kleur verder beïnvloed, zoals ook de bedoeling is, kun je de bedoeling niet langer als iets abstracts zien maar gewoon als zijnde de werkelijkheid.

Vakantie, op vakantie gaan. Ik herken het gevoel en het verlangen naar. Misschien is dat het grote goed. Vanochtend zag ik twee mussen tegelijkertijd drinken uit dezelfde waterbak. Zag ik een zwarte kraai landen op een richel van het dak, een andere mus landen op een stuk nog onbewerkt speksteen. De verbeeldingskracht liet het paspoort voor wat het is: goedgekeurd papier en drukkunst met benodigde informatie.

Extase, exotisch en de muziek van Ennio Morricone

The MissionVoortgeblazen stof. Zinderende warmte met trillingen die zo intens waren dat je het werkelijk in de bioscoop voelde. De gevonden humor van een gevangen vlieg in de loop van een revolver. Het wachten op een verlaten station in het midden van nergens dat ergens was. De tot op het bot snijdende harmonica, de wraak. Hemel op aarde, hel in het wilde westen.

Gisteren kwam het bericht voorbij dat Ennio Morricone was overleden. Een val, hoog op leeftijd, een zeer rijk leven. In stilte heb ik hem even bedankt voor die mooie muzikale momenten die het leven zo wonderlijk uitdagend maken.

De filmmuziek van Once upon a time klonk in mijn huiskamer. Net als die van The Mission waarvan Gabriel’s Oboe je tot in het diepst van je zijn kan raken. Beelden van een uitgestrekte oerwoud en haar bewoners, de jezuïeten en het geloven in waren op reis langs het netvlies. De film was niet alleen indrukwekkend en mooi maar wekt bij nog altijd enige woede op. Het bezetten van land door de Portugezen (het had ook zomaar een ander land kunnen zijn) en de uitbuitende slavenhandel is duidelijk iets waar we nu wereldwijd nog de gevolgen van dragen.

Extase, exotisch. Verlaten en de uitgestrektheid van het landschap. Verhalen vertellen en ook aanhoren plus voelen. In onze versteende samenleving smeult gelukkig nog altijd dat vuur dat we zo broodnodig hebben. Dat vuur dat onmiskenbaar met de mens is verbonden.

Oh Ennio Morricone, Maestro. Gij hebt ons zoveel moois gegeven. De muziek is als tot leven gekomen schilderijen die al zachtjes het leven lieten zien zoals het leven kan zijn.

Wit-zwart, beeldvorming en de klappende mensen

Tarzan “Alle perken te buiten.” Hoorde het een minister zeggen. Gisteren was een dag met veel buiten en bijzondere contrasten. Terwijl een deel van de samenleving probeerde om afstand te bewaren trok een ander deel met de allerbeste bedoelingen en gewapend met “dat er iets moet veranderen” richting de Dam te Amsterdam. De burgemeester ‘What a job’ kwam onder vuur te liggen. Heel Twitter vond er namelijk iets van alsof dat gewoon is of domweg moet. Het lijkt wel een verslaving of zelfs een virus.

Ergens klonk er in de binnenstad, in die van mij dus, applaus. Omdat de horeca eindelijk openging. Omdat bier en wijn eindelijk weer zouden stromen. Het werd verwelkomt alsof de langverwachte regen op ons zou neerdalen. Ja, ook ik maak me oprecht zorgen over de droogte. Ook over de droogte in onze samenleving en de manier waarop misstanden alsmaar toenemen.

Beeldvorming. Ik ben in mijn oude stripalbums gedoken. Strips die ik al sinds mijn kindertijd met me meesleep. Een kostbaar bezit, werkelijk en letterlijk. Strips van Tarzan zijn en blijven een bron van inspiratie ook al heb ik ze jaren niet gelezen.

Wildemannen. Inlanders. Zwarte, donkere mensen met pijlen vol vergif. Bedoelt om dieren mee om te leggen of witte mensen met slechte bedoelingen (bijvoorbeeld het bezoeken van een olifantenkerkhof en het roven van ivoren slagtanden…). Een man’s wil is er wet en dat is die van de Koning van de Apen en van de complete uitgestrekte jungle. De Man is blank, atletisch gebouwd, spreekt de taal der dieren, helpt waar nodig en is de uiteindelijke redder die mensen zo broodnodig hebben. En oh ja, hij heeft uiteraard de allermooiste onder de allerschoonste vrouwen.

Beeldvorming. Knechten. Slaven, buit en uitbuiting, geloof en ongelovigen, Zwarte Piet. Racisme en discriminatie. Beeldvorming is een werkelijk bijzonder (soms levensgevaarlijk)onderdeel van onze samenleving.